
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، روز هشتم ربیعالاول سال 260 هجری، روز دردآلودی برای شهر سامرا بود؛ زیرا خبر شهادت امام عسکری در عنفوان جوانی همهجا را فرا گرفت، بازارها تعطیل شد و تودههای محرومی که محبت خود را نسبت به امام(ع)، از ترس سرکوب نظام، نهان میداشتند، امروز عنان عواطف خروشان خویش را از کف دادند و شتابان وگریان به سوی خانه امام حرکت کردند.
در غم شهادت امام حسن عسکری(ع) چشمان سامرا از بغضهای جاری، تمام شدنی نیست، التهاب و داغدیدگی، به فراخور این غم در کوچههای شهر بیداد میکند. باد نوحهگر، گذارش به نخلهای گیسوپریش میافتد که ردیف به ردیف، دست خوش فراق شدهاند، دجله در غروب فرو رفته است و خورشید، گستردهتر از همیشه، شعلههایش را میپراکند.
مدتها بود که خانه خلوت زده امام خود را اسیر چنگال اختناق میدید، اما امروز این خانه از رنج محدودیت، رهایی مییابد، با این حال در این رهایی شاد نیست و دیگر جمال دل آرای عسکری را نمیبیند. این خانه شاد نیست، اما قهقهه بیگانگان جاهطلب را میشنود؛ درست همانگونه که بنیامیه در عاشورا میخندیدند.
این روزها شانههای شیعیان، بوی غربت سامرا میدهد
این روزها شانههای شیعیان، بوی غربت سامرا میدهد. تمام سرمایه امروز شیعه، همین بوسههای دل سوخته است که برای باغ خزان زده سامرا، گلهای تسلیت آوردهاند.
زمان میگذرد و تاریخ برای نگارشِ تصاویر تبدار، یک بار دیگر میآید و دستهای توطئه و تخریب را بر بام سامرای ستمدیده مینگرد، اکنون دیگر چه میخواهند؟ تاریخ، به دقت تمام، دسیسهها را به ثبت میرساند که با ناتوانی هر چه تمامتر، به ستیز با گنبد و بارگاه، دل خوش داشتهاند.
تاریخ خوب میداند که دستهایی از این لرزانتر، در هیچ جا یافت نمیشود که حتی از قبرها هراس داشته باشند و چنین بر خشتها یورش برند. آنان با همه نادانی، این را خوب میدانند که کشته شده ائمه پاک ما نیز انسانها را زنده و بیدار میکند.
درست است امروز داغ دل شیعه، از این جنایت تازه میشود. آری! آنان هرچه خراب کنند، بنای توانمند تشیع، همچون حقانیت گفتههای تاریخ، سر جای خودش هست.
در این روز سامراء ماتمکده غم یتیمی مهدی(عج) است و گرد ماتم بر رخ مهدی نشسته، سامرا امروز شاهد اشک ونالههای یوسف زهرا(س) است ودوباره نالان برمظلومیت گلی دیگراز باغ رسل است.