اعتماد به نفس و سلامت جسم؛ نتیجه احسان و نیکوکاری
گروه اجتماعی: مدرس دانشگاه با اشاره به تاکید اسلام بر احسان و نیکوکاری، گفت: ایجاد حس آرامش نشات گرفته از مهربانی و نوعدوستی، اعتماد به نفس و سلامت جسمی افراد را نیز ارتقا میدهد.
محمدینیا، مدرس دانشگاه در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از گیلان، انفاق را یکی از برترین تعالیم دین مبین اسلام و از پسندیدهترین سنتهای پیامبر اسلام(ص) خواند و اظهار کرد: کمک به فقرا و مستمندان بویژه در قالب فعالیتهای جمعی و گروهی از جمله اقدامات اصیل و ارزشمندی است که در فرهنگها و ادیان مختلف نیز به آن سفارش شده است.
وی با تبیین آثار اجتماعی و اخلاقی کمک به همنوعان، گفت: بشر برای رسیدن به آسایش و آرامش نیاز به کمک همنوعان خود دارد، یعنی کمکهای مادی و معنوی که از روی وظیفه و در چارچوب قوانین و ضوابط و گاهی هم از روی حس انسان دوستی انجام میشود.
مدرس دانشگاه با اشاره به تاکید اسلام بر احسان و نیکوکاری و دستگیری از نیازمندان، ادامه داد: همواره در آیات و روایات ضمن دعوت برای مشارکت عمومی در نیکوکاری، از آن به عنوان فریضه الهی و تکلیفی دینی نیز یاد شده است؛ در واقع آنگونه که در دستورات اسلام و سنت رسول مشهود است، در جامعهای که بر مبنای الگوی اسلامی تشکیل شده، مسلمان واقعی در برابر نیازها و گرفتاریهای همنوعان خود بیتفاوت نبوده و پیگیر رفع مشکلات و کمک به آنان میشود.
لزوم احیای سنت حسنه احسان در قالب جشنهای خیریه
محمدینیا با بیان اینکه خشنودی خداوند، ایمنی از خطرات دنیا و عقبی و خیر و برکت در زندگی از آثار و برکات احسان و نیکوکاری است، متذکر شد: احیای سنت حسنه احسان در قالب برپایی جشنهای خیریه علاوه بر انجام تکلیف شرعی، از نظر اجتماعی نیز در رفع نیازهای اقشار آسیبپذیر جامعه و توسعه فرهنگ نوعدوستی و بالندگی روحیه نیکوکاری تأثیر به سزایی دارد.
وی همچنین درخصوص آثار کمک به همنوع در سلامت افراد جامعه، گفت: براساس تحقیقات، نوعدوستی مانند دارویی جادویی تأثیرات مثبتی بر جسم و روان فرد کمککننده و کمکشونده میگذارد؛ در واقع سلامت جسم و روح تأثیر متقابل بر یکدیگر دارند و ایجاد حس آرامش نشات گرفته از مهربانی و نوعدوستی، اعتماد به نفس و سلامت جسمی افراد را نیز ارتقا میدهد.
مدرس دانشگاه خاطرنشان کرد: بیشک مشارکت در فعالیتهای انساندوستانهای چون جشنهای خیریه میتواند علاوه بر نهادینه کردن فرهنگ تعاون، همیاری و مسئولیتپذیری در بین افراد جامعه، بسترساز ریشهکن کردن تدریجی فقر در بین اقشار بیبضاعت آن جامعه نیز باشد.
