اعتکاف؛ آغاز جادهای که انتهایش ماه آسمانی رمضان است
گروه اندیشه: سه روز اعتکاف تمرین است؛ تمرین بنده مخلص خدا بودن و آماده شدن برای ورود به شعبان و عیدهایی که هر کدامشان یادآور یکی از اولیای الهی است، اعتکاف آغاز جادهای است که انتهایش ماه آسمانی رمضان است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، قرص ماه تمام و روشن است و عطر ولادت مولود کعبه همه جا میپیچد. جنب و جوش موحدانهای در شهر به چشم میخورد و مساجد آماده پذیرایی از معتکفان خانه خدا میشوند.
در این همه شلوغی جمعیت، معتکف بهدنبال خلوتی برای راز و نیاز گفتن با خداست. دلش میخواهد از همه چیز و همه کس دل ببرد و روحش را زمزمه یا الله، یا رحمن و یا غفار ملکوتی کند. چقدر زیباست وقتی میبینی و میشنوی اکثر این خلوتگزیدگان خانه دوست، جوان هستند.
جوان توبهکننده، دوستداشتنیترین فرد در نزد خدا
در حدیثی از رسول الله(ص) آمده است: هیچ کس، نزد خدای بلند مرتبه، دوستداشتنیتر از جوان توبهکننده نیست و امروز این جوانان معتکف سه روز را به اشک ندامت و توبه از گناهان اختصاص دادهاند تا بهترین افراد در نزد خدای متعال شوند.
وقتی که غرور در وجود انسان رخنه میکند لازم است آن سال را به اعتکاف رفته تا دریابیم فقط این ما نیستیم که زبانمان به حمد و ستایش خدا باز میشود بلکه کودکان، جوانان و پیران زیادی هستند که حاضر هستند از روزمرگیهایشان بگذرند و خانهنشین کوی دوست شوند.
آری آن وقت است که غرور، این گناه شیطانی از ما شاید دور شود و خالصانه در برابر معبود سجده کرده و بگوییم خداوندا ما کوچکترین بندگان تو هستیم و از تو میخواهیم که بر ما ببخشی هر گناهی که در خلوت و آشکار مرتکب شدهایم.
اگر بهدنبال دوستی از اهل ایمان هستی نیز اعتکاف بهترین فرصت است. آنجا با کسانی آشنا میشوی که نگاهشان و لبخندشان تو را به یاد همه زیباییهای خداوند در این دنیا میاندازد. دوستانی که آنها را به زمزمه یا الله و یا غفار شناختهای. روزها و شبهای اعتکاف به یادماندنی هستند. روزهایی که نفسهایمان با روزه خداییتر میشود و شبها زمزمه دعا ما را به آسمان و ملکوت نزدیکتر میکند.
اندیشیدن در اعمال و رفتار گذشته، برترین عبادت در ایام اعتکاف
شبها عدهای را میبینی که کلام نور را تلاوت میکنند، جوانانی نیز دور یک روحانی و طلبه جمع شده و سؤالاتی که تاکنون پاسخی برای آن نیافتهاند مطرح میکنند و برخی نیز در خلوت خود میاندیشند به آنچه کردهاند و آنچه نکردهاند که این خود بزرگترین عبادت است.
در این ایام مداحان نیز دلهای مشتاق معتکفان را در روز میلاد مولا علی(ع) شادمانتر میکنند و در شب شهادت دخترش زینب کبری(س) از مصائب شیرزنی میگویند که شهامت از او معنا گرفته است.
پایان اعتکاف، آغاز سلام به همه خوبیهاست
و چه زود این سه روز به پایان میرسد و گمان میکنی باید خداحافظی کنی با همه خوبیهایی که در این سه روز بهدست آوردهای. اما نه، باید به این اندیشید که چگونه میتوان زیباییها را جاودانه کرد. چه باید کرد که اگر در این سه روز نماز به وقت فضیلت خواندهایم در باقی ایام سال نیز اینچنین بهموقع نام خدا را بر زبان جاری کنیم.
معنویت این سه روز مهلتی باقی نگذاشت تا معتکف غیبت مؤمنی را بر زبان جاری کند، پس چرا این نور ملکوتی در همه ایام سال وجود نداشته باشد تا هیچگاه گوشت برادر مرده خویش را نخوریم.
سه روز اعتکاف تمرین است. تمرین بنده مخلص خدا بودن و آماده شدن برای ورود به شعبان و عیدهایی که هر کدامشان یادآور یکی از اولیای الهی است. اعتکاف آغاز جادهای است که انتهایش ماه آسمانی رمضان است.
