
حجتالاسلام والمسلمین رحیمی، مدرس حوزه علمیه در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از گیلان، با بیان اینکه کتاب مقدس ما قرآن کریم برای رشد و تعالی تمام ابعاد وجودی انسان با هر شرایط سنی نازل شده و جاودانه است، گفت: قرآن کریم والاترین جایگاه را در تعلیم و تربیت و رشد همه ابعاد وجودی انسان دارد و این ارزشها بالقوه در او به ودیعت نهاده شده و با بهترین شیوه به فعلیت میرسد.
وی افزود: در قرآن کریم آیات فراوانی پیرامون تعلیم و تربیت داریم که اولین متصدیان اجرای تعلیم و تربیت، خود انبیای الهی هستند و پیامبران الهی مأمور تربیت افراد جامعه بر مبنای دستورات کتابهای آسمانی در طول تاریخ بودهاند؛ رسول گرامی اسلام(ص) هم از طرف خداوند مأموریت یافت در پرتو تعالیم عالیه قرآن کریم، اول مردم را تزکیه کند و خرافهها و تعالیم غلط را از دلها بزداید و سپس آنها را برمبنای دستورات قرآنی تربیت کند.
این کارشناس دینی با بیان اینکه روح انسان دارای ابعاد مختلفی است، عنوان کرد: یکى از مهمترین ابزارهای تعلیم و تربیت که اثر قاطع و تعیینکنندهاى در ساختن شخصیت فرد و جامعه دارد، ارائه نمونهها و الگوهاى گویا از ارزشها و ضد ارزشها است؛ لذا فضائل اخلاقی بهطور بالقوه در همه انسانها وجود دارد و تربیت قرآنی متصدی رشد فضائل و نفی رذائل در وجود انسانها است؛ قرآن کریم با ارائه نمونههاى عینى از افراد و یادآورى اعمال زشت یا پسندیده آنها گامهاى مهمى در تربیت افراد برمىدارد و با اعمال این شیوه، صفات خوب و بد را در برابر دیدگان مردم تجسم و عینیت مىبخشد.
اساس تعلیم و تربیت در قرآن خدامحوری است
حجتالاسلام رحیمی با بیان اینکه شیوه و روش قرآن در امر تعلیم و تربیت بسیار کارساز است، ادامه داد: قرآن کریم در مقام تعلیم و تربیت به صورت گستردهاى از تاریخ استفاده مىکند و با طرح قصههاى گوناگون تاریخى و استفاده منطقى از تاریخ، آنرا در خدمت اهداف خود قرار مىدهد و شنونده یا خواننده را در حالتى که گویا در فضاى داستان نفس مىکشد و با شخصیتهاى آنان زندگى مىکند، قرار مىدهد؛ به این گونه الگوهایى که قرآن کریم در قصههاى خود مطرح مىکند، نمونههایى عینى و لمس شده از خوبان و بدان خواهند بود که در پرورش افراد بسیار مؤثر و کارساز هستند.
مدرس حوزه علمیه با بیان اینکه اساس تعلیم و تربیت در قرآن خدامحوری است، گفت: محور همه تلاشها و فعالیتهای انسان باید در جهت رشد و شکوفایی همه ابعاد وجودی و استعدادهای او در نزدیک شدن به مبدأ کمال باشد؛ چنین هدف متعالی باید بر همه برنامههای تعلیم و تربیت سایه افکند و هدایت و رشد انسان در گرو توجه به ذات احدیت در تمام اوقات و احوال زندگی است؛ لذا غفلت مداوم از یاد خدا موجب انحراف انسان از قوانین حاکم بر نظام آفرینش میشود و در بسیاری از مواقع انسان را به هلاکت میکشاند.