حفظ کرامت مؤمن را آبروی خود بدانیم

انسان را موجودی اجتماعی می‌نامند؛ چرا که انس با هم‌نوعان به او آرامش خاطر می‌دهد و اعتماد دارد که دیگران در سختی‌ها به یاری او می‌شتابند اما گاه شرایط به‌گونه‌ای رقم می‌خورد که این مخلوق الهی یعنی انسان که از تنهایی گریزان است، کنج خانه را به اجتماع هم‌نوعان ترجیح می‌دهد.

وقتی که آبروی انسانی لقلقه زبان عده‌ای می‌شود که برایشان حرمت و کرامت هیچ ارزشی ندارد، آن زمان است که کنج خانه ارزشمندتر و دوست‌داشتنی‌تر از با هم بودن‌ها و با هم خندیدن‌ها و... می‌شود. آن زمان است که اعتماد متقابل از بین می‌رود.

و حال چگونه ممکن است انسان که خود خلیفه و جانشین خدا بر روی زمین است، خدایی بودن را با وسوسه‌های شیطان لعین به فراموشی سپرده و آبروی همنوع خود را به حراج بگذارد، گاه حسادت، زمانی انتقام‌جویی و کینه‌ورزی سبب می‌شود که این توصیه مهم دینی به فراموشی سپرده شود.

دیگران را محترمانه خطاب حرف‌هایمان قرار دهیم

تأسف بارتر اینکه گاه افرادی به نام امر کردن به معروف‌ها و نهی از بدی‌ها با عمل خویش آبروی افراد را میان جمع از بین می‌برند در حالی که توصیه مؤکد دین است که وقتی می‌خواهیم دیگری را متوجه خطایش کنیم شایسته است به‌گونه‌ای باشد که موجب شرمندگی او نشود و از طرف دیگر بهتر آن است که در خلوت باشد.

خدای باری‌تعالی به اندازه‌ای برای آبروی بندگان اهمیت قائل است که وقتی شخصی گناهی مرتکب می‌شود از او خواسته تا گناهش را برای دیگران هویدا نکند و اگر عزم توبه دارد خلوتی بیابد و در آن لحظه با اظهار شرمندگی خواستار بخشش از خطا شود.

پروردگار مهربان آن اندازه برای آبروی مؤمن حرمت قائل است که به بندگان بخشنده خود که قصد کمک به فقرا را دارند خواسته به‌گونه‌ای به نیازمندان یاری نرسانند که آبرویشان لگدمال شود و اگر لقمه نانی می‌یابند به جایش کرامت‌شان از بین برود.

همه انسان‌هایی که خدایی بودن را در زندگی خویش جاری ساخته‌اند، تلاش کردند که آبروی دیگران را حفظ کنند و نگذارند کرامت انسان‌ها لگدمال شود و بدین سبب است که بزرگان دین وقتی انسانی از آن‌ها درخواست کمک و نیاز می‌کرده قبل از آنکه خواسته‌اش را بر زبان جاری کند به او یاری می‌رسانده‌اند تا اینگونه کرامت و آبرویش حفظ شود.

انسان با هر ظاهری و شمایلی کرامتش برای خداوند ارزش دارد

آری انسان با هر ظاهری و شمایلی و در هر مقام و موقعیتی آبرو و کرامتش برای خداوند ارزش دارد، همچنان که فرزند در هر جایگاهی برای مادر عزیز است و او یک کلام ناشایست را هم درباره فرزند خویش برنمی‌تابد و همین است که امام صادق(ع) نقل فرمودند که رسول خدا(ص) بیان فرمودند: خداوند تبارک و تعالی فرموده هر کس دوستی از دوستان مرا خوار کند، در کمین جنگ با من نشسته است و در جای دیگری نیز این امام بزرگوار فرمودند حرمت مؤمن از حرمت کعبه و ریختن آبرویش از تخریب کعبه بالاتر است.

پس باید عزت همنوع را عزیزیِ خودمان و کرامتش را آبروی خودمان بدانیم و با زبان و عمل کاری نکنیم که اشک و آه انسانی در کارنامه اعمالی باشد که در قیامت در پیشگاهمان می‌گشایند.

یادداشت از حکیمه بهمن‌زاده