
خیلی وقتها فرا میرسد که روح انسان رنجیده از مشکلات زندگی شده و تلخیها کام جان را از شیرینی خالی میکند. در این لحظات است که انسان بهدنبال راهی برای آرام گرفتن روح ناآرام خویش میگرددد.
خداوند بلند مرتبه نیز خود فرمود: « لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فی کَبَدٍ؛ ما انسان را در رنج آفریده ایم.(بلد/4» و این حقیقت جهان هستی است که سختیها و راحتیها در کنار هم وجود دارند و تصور دنیای بدون رنج را فقط در خیال میتوان داشت.
آری زیبایی مادری با تحمل دردهای هنگام تولد فرزند حاصل میشود، لذت غرور پدری درکنار تلاش مرد خانه برای فراهمکردن رفاه مادی خانواده وجود دارد، نامآور شدن در علم با مطالعه و پشتکار بیشائبه طالب دانش میسر میشود و....
چگونه باید لحظات سخت را سپری کرد
اما بهراستی چگونه باید لحظات سخت را سپری کرد تا فرصت درک شیرینیهای بعد از آن برای انسان حاصل شود و از طرف دیگر در هنگام مصائب چه باید کرد تا فشارهای روحی به حدأقل برسد. بار دیگر باید به کلام وحی رجوع کنیم تا بدانیم خداوند چه دارویی برای سختیها و رنجهای زندگی تجویز کرده است .
« أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِین.... اى کسانى که ایمان آوردهاید از صبر و نماز یارى جویید زیرا خدا با صابران است بقره/153» واژهای سه کلمهایی، داروی داروخانه معنویت برای التیام یافتن زخمهای روح از مصائب روزگار و سختیهای زندگی است.

امام علی(ع) در حدیثی به انواع صبر اشاره میکند و میفرماید:« صبر بر سه گونه است: صبر بر مصیبت، صبر بر طاعت و صبر در برابر معصیت» و انسان با صبر در این سه شرایط است که میتواند به مراتب بالای ایمان دست پیدا کند.
در هر سه مورد از این جایگاههای صبر در قرآن کریم الگوهای مطرح شدهاند که تفکر و تأمل در رفتار آنان برای انسانهایی که در جستوجوی حقیقت هستند، بسیار درس آموز باشد و آنان را به سلامت از سختیها به آسایش برساند.
در صبر بر مصیبت نام حضرت ایوب(ع) پیامبر بزرگ الهی جایگاه خاصی دارد. او که به انواع سختیها از جمله از بین رفتن مال و فرزند تا از دست دادن سلامت جسم مبتلا شد صبر پیشه کرد و خداوند نیز پاداش صبر زیبای او را داد.
در آیه 41 تا 43 سوره ص درباره عاقبت صبر این پیامبر خدا آمده است:« وَاذْکُرْ عَبْدَنَا أَیُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ الشَّیْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ .. رْکُضْ بِرِجْلِکَ هَذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ... وَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَذِکْرَى لِأُوْلِی الْأَلْبَابِ.... بنده ما ایوب را به یاد آور آنگاه که پروردگارش را ندا داد که شیطان مرا به رنج و عذاب مبتلا کرد... به او گفتیم با پاى خود [به زمین] بکوب اینک این چشمهسارى استسرد و آشامیدنى (برای تو) .... و[مجدّداً] کسانش را و نظایرِ آنها رابه او بخشیدیم، تا رحمتى از جانب ما و عبرتى براى خردمندان باشد.»
ایوب نبی در پرتو صبر خویش همه چیز را مجدد به دست آورد
آری ایوب نبی در پرتو صبر خویش همه چیز را مجدد به دست آورد در چشمهای که خدا برای او جوشان کرد تن خود را شست و سلامتش را به دست آورد و هر آنچه از دست داده بود خدا به او برگرداند.

در صبر بر طاعت نمونه مثال زدنی قرآن حضرت ابراهیم(ع) و حضرت اسماعیل(ع) است که ماجرای طاعت هر دوی این بندگان مخلص خداوند را همگان میدانند و خداوند نیز در پاداش این صبر بر طاعت درذبح فرزند به او اینچنین پاداش داد:« وَنَادَیْنَاهُ أَنْ یَا إِبْرَاهِیمُ.... قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیَا إِنَّا کَذَلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ.... انَّ هَذَا لَهُوَ الْبَلَاء الْمُبِینُ.... وَفَدَیْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ.... وَتَرَکْنَا عَلَیْهِ فِی الْآخِرِینَ... سَلَامٌ عَلَى إِبْرَاهِیمَ ... کَذَلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ... او را ندا دادیم که اى ابراهیم .... رؤیا[ى خود] را حقیقت بخشیدى ما نیکوکاران را چنین پاداش مىدهیم....راستى که این همان آزمایش آشکار بود ... او را در ازاى قربانى بزرگى باز رهانیدیم.. و در [میان] آیندگان براى او [آوازه نیک] به جاى گذاشتیم ... درود بر ابراهیم سوره صافات آیه 104 تا 110»
و در صبر معصیت نیز آوازه پیامبر عفیف و پاکدامن الهی حضرت یوسف(ع) بر زبانها جاری است که چگونه بر گناه صبر کرد و خود را از شرایطی مهیای برای معصیت پروردگار رهانید و پروردگار مهربان نیز صبر زیبا و جمیل او را بیپاسخ نگذاشت و او را به جایگاه بلند مرتبه رساند و به علم و حکمت عطا نمود.
آری هر که صبر پیشه کند و راضی به تقدیری که خداوند برای او معین کرده باشد علاوه بر اجر اخروی در دنیا نیز ثمره صبوریهای خود را خواهد دید که او هیچ عمل خیری را بی پاداش نمیگذارد.
حکیمه بهمنزاده
بسیار مطلب جالب و امیدوار کننده ای است .
خیلی ممنون