
وقتی از مادر متولد شدم، در گوشهایم اشهد ان علیا ولی الله را خواندند و نام تو پس از نام الله و محمد(ص) سومین واژهای بود که برایم زمزمه شد تا بدانم خوشبختی جز از مسیر با تو بودن و در راه تو گام برداشتن میسر نمیشود. تا بفهمم حتی اگر عشق الله و رسولش در خانه قلبم جای گرفته، رسم این عاشقی را باید در مدار شیعه تو بودن جستوجو کنم.
یا علی(ع)، روز غدیر رسول الله(ص) دستهای تو را بالا برد و گفت: «هر کس که من مولای او هستم این علی مولای اوست» تا مردم عهد ببندند که راه مسلمانی را از طریق کلمات تو، رفتار تو و منش تو بیابند که خود رسول الله فرمود: حق با علی و علی با حق است.
اما چه زود ما انسانها در هیاهوی روزمرگیهای زندگی در طول تاریخ عهد غدیر را فراموش کردیم و به مسیری قدم نهادیم که فرسنگها با آن پیمان روز غدیر فاصله داشت. چه کسی میتواند باور کند که مسلمانان به رسم روز غدیر پایبند بودند و اینهمه کشتار و جنایت در دورههای گوناگون بین مسلمان رخ داد؟
باور دارم همه جنایتهایی که در جامعه مسلمانان از حادثه عاشورا تا هر آنچه امروز در کشورهای مسلماننشین رخ میدهد ثمره پایبند نبودن به عهدی است که در روز غدیر مسلمانان با خدا و رسولش بستند و به آن وفادار نماندند.
همنشینی با رسول الله، ثمره شیعه علی بودن است
قرار بود شیعه واقعی تو باشم همان شیعیانی که رسول الله(ص) در وصفشان فرمود: شیعیان تو بر منبرهایی از نور هستند؛ در حالی که چهرههایشان سفید (و نورانی) است، در بهشت گرد من هستند و آنها همسایههای من هستند.
اما متاع زودگذر دنیا مرا به وادی فراموشی برد و از خاطرم رفت که در راه تو بودن در آخرت چه لذتی برایم به همراه خواهد داشت... چه نعمتی بالاتر از همنشینی با رسول الله وجود دارد؟ ای کاش اندکی میاندیشیدیم و در مییافتیم که هیچ چیز ارزش آن را ندارد که جز راه تو را برگزینیم.
مولا یاریام کن که روزهای باقی مانده عمر، لبهایم جز یا علی نگوید و قلبم جز بر مهر و عشق تو آکنده از محبت دیگری نباشد. یا علی یاریم کن که حقیقتاً در همه ثانیههای عمر به تو توسل جویم.
حکیمه بهمنزاده/خراسان جنوبی
موفق باشی ایکنا