برداشت ظاهری از دستورات دین جفا به تعالیم والای اسلام است

خداوند انسان را پرسشگر و جست‌وجوگر نسبت به اطراف خویش آفریده است. برخی از انسان‌ها با یک پاسخ ساده قانع می‌شوند اما افراد باهوش و زیرک به این راحتی‌ها سخن و کلامی آنان را به نتیجه مطلوب نمی‌رساند آن‌قدر می‌پرسند و می‌پرسند تا درمی‌یابند آن چیزی که دنبالش بوده‌اند.

دین و یا به عبارت ساده‌تر بایدها و نبایدهایی که از سوی خداوند متعال برای انسان طراحی شده، یکی از مقوله‌هایی است که انسان همواره درباره آن کنجکاو بوده است و از کسانی که در این زمینه صاحب‌نظر بوده‌اند سؤال می‌کردند و جواب می‌شنیدند.

بیشتر ما انسان‌ها همواره به پاسخ‌هایی ساده که می‌شنویم بسنده می‌کنیم

بیشتر ما انسان‌ها همواره به پاسخ‌هایی ساده که می‌شنویم بسنده می‌کنیم و به دنبال امورات شخصی خویش می‌رویم و عده‌ای از ما نیز ممکن است قانع نشویم اما توان و حوصله‌ای برای تحقیق و سؤال بیشتر نداریم. اما انسان‌هایی هستند که می‌پرسند و فکر می‌کنند. ابوعلی سینا، ملاصدرا، علامه طباطبایی، فلیسوف قرن علامه محمدتقی جعفری و بسیاری دیگر از دانشمندان حوزه علوم اسلامی بودند که به راحتی به آنچه شنیده بودند بسنده نکردند و برای پاسخ‌های بی‌جواب راهی گشودند.

این افراد هیچ‌گاه به پوسته ظاهری دین اکتفا نکردند بلکه با مطالعه در عمق تعالیم دین لذتی را درک کردند که اگر ذره‌ای از شیرینی آن نصیب ما می‌شد مطمئناً ما نیز دل از کار و بار روزمره می‌کشیدیم و قدم در راهی می‌گذاشتیم که آنان رفتند.

متأسفانه بی‌تفاوتی نسبت به حکمت، عمق، فلسفه و معرفت تعالیم دینی موجب شده انسان‌ها چون نتوانسته‌اند آنچه که به نام دین به آنان عرضه شده را هضم کنند، در موضع مخالفت با دین قرار گیرند و یا به همان پوسته ظاهری دین بدون شناخت لازم از معارف آن را اکتفا کنند.

البته این گفته‌ها به معنای آن نیست که تا حکمت حکمی را نفهمیده‌ایم نباید به آن گردن نهیم، بلکه مقصود آن است که زندگی معنویمان را در مسیر حرکت از پوسته ظاهری به سمت باطن و عمق دین قرار دهیم که برداشت ظاهری از تعالیم دینی جفا به تعالیم والای اسلام است.

حجاب را بپذیریم اما تنها به همین پوشش ظاهری بدن و موی سر اکتفا نکنیم بلکه بدانیم آن چیزی که ما را به مقصود اصلی از حجاب ظاهری می‌رساند تقویت حیای درونی است و هیچ‌گاه نباید گام اول را که شاید تنها یک مقدمه باشد نهایت مقصد دانست.

حب اهل بیت(ع) را فریضه الهی بدانیم

حب اهل بیت(ع) را فریضه الهی بدانیم و با تلاش برای معرفت بیشتر کاری کنیم که عشق به علی(ع) و زهرا(س) در ذره‌ذره جانمان نفوذ کند اما خطا است اگر تصور کنیم با ابراز عشق و ارادت به ساحت بزرگان دین وظیفه خود را به انجام رسانده‌ایم بلکه باید بدانیم نهایت این ابراز عشق، شیعه واقعی شدن چون میثم تمار، کمیل بن‌زیاد، حبیب بن‌مظاهر، جابربن‌حیان و بسیاری از دلدادگان دیگر مکتب اهل بیت(ع) است.

نماز بگذاریم و بر این باور به حق باشیم که سعادت را باید در توجه به این امر مهم دینی جست‌و‌جو کرد اما از این نکته نیز غافل نشویم که خداوند در سوره عنکبوت آیه 45 می‌فرماید: «اُتْلُ مَآ أُوْحِىَ إِلَیْکَ مِنَ الْکِتَابِ وَأَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهَى‏ عَنِ الْفَحْشَآءِ وَالْمُنکَرِ وَلَذِکْرُ اللَّهِ أَکْبَرُ وَاللَّهُ یَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ، آنچه را از کتاب (آسمانى قرآن) به تو وحى شده تلاوت کن و نماز را به‌‏پادار، که همانا نماز (انسان را) از فحشا و منکر باز مى‌‏دارد و البته یاد خدا بزرگ‏تر است و خداوند آنچه را انجام مى‌‏دهید مى‏‌داند».

آری! یاد خدا بزرگتر است و نماز باید انسان را به مرحله‌ای برساند که یاد معبود همیشه در قلب انسان جاری باشد وگرنه آیا نمازی که انسان را هنگام ارتکاب گناه به یاد معبود نیندازد می‌تواند مصداق نمازی باشد که معراج مؤمن است؟!.

حکیمه بهمن‌زاده/ خراسان جنوبی