به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان شمالی، ملكالشعراء بدرالدين بن عمر جامی از شاعران معروف قرن هفتم هجری قمری است كه تربيت وی در ادب و شعر ابتدا در خراسان صورت گرفته است.
سپس به خدمت استاد وقت خود بهاء الدين محمد بن شمس الدين محمد بن جوينی حاكم اصفهان و عراق رفت و از حمايت وی برخوردار شد و از كرامات اين استاد بزرگ مستفيذ شد.
از ديگر اساتيدی كه از محضر آنها بهرهمند شد مجد شيرازی و امامی هروی است و چون تأثيرات شايانی از مجدالدين بن همگر شيرازی كسب کرده بود وی را از شاگردان مجد شمردهاند و به علت علاقهای كه بدر به مجد داشت در فقدان از دست دادن مجد برای او مرثيهای ايراد کرد.
در سال 686 هجری قمری اندكی بعد از وفات مجد، بدر نيز درگذشت. ديوان بدر جاجرمی را نزديك به چهار هزار بيت تخمين زدهاند، از مجموع اشعار بدر معلوم میشود كه او به تصنع در سخن خويش بسيار متمايل بوده و در اين فن سرآمد زمان خود بهشمار میآمده است.