تربيت اسلامی، بهترين هديه از سوی والدين به فرزندان است
گروه اجتماعی: فرزندانی كه تحت سرپرستی والدين قرار میگيرند، اميد میرود كه اگر به خوبی تربيت شوند؛ بتوانند افراد مفيدی برای خود و جامعه واقع گردند، زيرا تربيت اسلامی، میتواند بهترين هديه از سوی والدين برای فرزندان محسوب میشود.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، حجت الاسلام منصور فرجی، مسئول دفتر نهاد نمايندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای زنجان، ظهر روز گذشته، نوزدهم ارديبهشتماه در نشست معرفتی با جهادگران جهاد دانشگاهی زنجان، با اشاره به اينكه فرزند انسان نتيجه آمال و آرزوهای اوست، ابراز كرد: فرزند، ثمره حيات انسان محسوب میشود كه به عنوان جانشين در روی زمين باقی میماند. شايسته است كه اين نماينده واقعی انسان، به خصوصيات ويژهای آراسته گردد و نمیتوان به اين هدف نايل شد مگر اينكه او را به آداب نيكو تربيت كرد.
وی افزود: محيط، اولين معمای كودك است كه تمام القائات فكری و فرهنگی و آموزشی خود را به كودك ارائه میكند؛ چراكه پس از سه تا چهار سال، وقتی با كودك سخن میگوييم، ملاحظه میكنيم كه كودك، درست به زبانی سخن میگويد كه والدين، اطرافيان و به طور كلی محيط تربيتی او به او القاء كرده است. پس میتوان گفت كه محيط پرورشی كودك، اطلاعات فرهنگی خود را بر ذهن و قلب كودكان به طور اجباری القاء میكند. چنين القائی نه تنها در مورد زبان، بلكه در موارد ديگر نظير فرهنگ، اقتصاد، دين و غيره وجود دارد.
اين مدرس حوزه و دانشگاههای زنجان ادامه داد: كودك در سنين اول زندگی خود فاقد هر گونه ادراكی است، اما احساس او كامل است. ذهن و قلب كودك همچون آينه شفاف است كه هر گونه محركی را در خود منعكس میسازد. هر گونه ادراكی كه در حد توانائی ذهنی به كودك ارائه شود، به سرعت آن را جذب میكند.
حجتالاسلام فرجی عنوان كرد: فرزندانی كه تحت سرپرستی والدين قرار میگيرند، اميد میرود كه اگر به خوبی تربيت شوند؛ بتوانند افراد مفيدی برای خود و جامعه واقع گردند، زيرا تربيت اسلامی، میتواند بهترين هديه از سوی والدين برای فرزندان محسوب میشود.
وی خاطرنشان كرد: مناسبترين و معروفترين طبقه بندی مراحل تربيتی كودك، توسط حضرت امام صادق(ع) ارائه گرديده است. آن بزرگوار به طور تلويحی در اين روايت، تمام مسائل رشد جسمی، روانی، عاطفی و شخصيتی را مورد توجه قرار دادند. امام صادق(ع) میفرمايند: «كودك خود را رها كن تا هفت سال بازی كند، سپس او را به مدت هفت سال تربيت كن، و به مدت هفت سال ديگر مشاورو ملازم خود قرار بده؛ اگر در اين امر موفق گشتی چه بهتر، و در غير اين صورت هيچ خير و ثمری در او نخواهد بود.» در اين روايت، امام صادق(ع) مراحل تربيتی كودك را تا رسيدن به مرحله جوانی به سه مرحله هفت ساله طبقهبندی میكنند. هر كدام از اين مراحل دارای ويژگی خاصی میباشد كه بر اساس رهنمودهائی از سوی آن بزرگوار توصيه گرديده است. با آگاهی از اين رهنمودهای ارزشمند، میتوان انتظار داشت كه والدين و مربيان بتوانند آن چنان كه شايسته است، فرزندانی تربيت كنند كه فردی لايق برای خود و جامعه و خانواده خود باشند.
وی، با تأكيد بر اينكه بزرگان، دوران نونهالی را آغاز آموزش دينی میدانند، يادآور شد: قبل از اين كه دل نرم كودك، سخت، و فكرش مشغول شود، بايد به تربيت او اقدام كرد.
اين كارشناس مسائل دينی، با بيان اينكه ايمان به خداوند متعال، زندگى را به سمت امور معنوى و متعالى جهت میبخشد، و شور و شوق حركت و تلاش را در انسان افزايش مىدهد، افزود: انسان مؤمن لذت و كمالى را خواستار است كه هيچ لذت دنيایى و كمال مادى به ارزش و مطلوبيت آن نمىرسد. پس شوق او در خواستن اين لذت و كمال بيشتر از شوق كسانى است كه خواستار لذت و كمالات مادى هستند. اين تفاوت، تفاوت در اهداف است. كسی كه هدفش، خداوند سبحان است تا ابد مجذوب او میشود و در جهت رضايت او حركت میكند. اما از سوی ديگر علاقه مجذوبان لذات طبيعی در نهايت تا زمان حضور امور مادی خلاصه میشود و به انتها میرسد.
حجتالاسلام فرجی در پايان، خاطرنشان كرد: ايمان به وجود خداوند حكيم و توانا موجب مىشود تا جهان را هدفدار بدانيم. هدف آفرينش، كمال و سعادت انسان است. پس نظم جهان به گونهاى است كه مانع كمال و سعادت انسان نمىشود و خداوند تمامی لوازم عالم را به استخدام انسان در آورده است. اين اعتقاد موجب آرامش واطمينان در انسان مىشود. انسان با اميد به آينده ضمن تلاش به سوى كمال حركت مىكند. انسان مؤمن در اثر شكست ظاهرى نااميد نمىشود، زيرا خداوند را ناظر بر عمل خويش مىداند و معتقد است كه نظام عادلانه هستى، تلاش او را براى رسيدن به كمال ناديده نمىگيرد و پاداش زحمات او را خواهد داد.
وی افزود: محيط، اولين معمای كودك است كه تمام القائات فكری و فرهنگی و آموزشی خود را به كودك ارائه میكند؛ چراكه پس از سه تا چهار سال، وقتی با كودك سخن میگوييم، ملاحظه میكنيم كه كودك، درست به زبانی سخن میگويد كه والدين، اطرافيان و به طور كلی محيط تربيتی او به او القاء كرده است. پس میتوان گفت كه محيط پرورشی كودك، اطلاعات فرهنگی خود را بر ذهن و قلب كودكان به طور اجباری القاء میكند. چنين القائی نه تنها در مورد زبان، بلكه در موارد ديگر نظير فرهنگ، اقتصاد، دين و غيره وجود دارد.
اين مدرس حوزه و دانشگاههای زنجان ادامه داد: كودك در سنين اول زندگی خود فاقد هر گونه ادراكی است، اما احساس او كامل است. ذهن و قلب كودك همچون آينه شفاف است كه هر گونه محركی را در خود منعكس میسازد. هر گونه ادراكی كه در حد توانائی ذهنی به كودك ارائه شود، به سرعت آن را جذب میكند.
حجتالاسلام فرجی عنوان كرد: فرزندانی كه تحت سرپرستی والدين قرار میگيرند، اميد میرود كه اگر به خوبی تربيت شوند؛ بتوانند افراد مفيدی برای خود و جامعه واقع گردند، زيرا تربيت اسلامی، میتواند بهترين هديه از سوی والدين برای فرزندان محسوب میشود.
وی خاطرنشان كرد: مناسبترين و معروفترين طبقه بندی مراحل تربيتی كودك، توسط حضرت امام صادق(ع) ارائه گرديده است. آن بزرگوار به طور تلويحی در اين روايت، تمام مسائل رشد جسمی، روانی، عاطفی و شخصيتی را مورد توجه قرار دادند. امام صادق(ع) میفرمايند: «كودك خود را رها كن تا هفت سال بازی كند، سپس او را به مدت هفت سال تربيت كن، و به مدت هفت سال ديگر مشاورو ملازم خود قرار بده؛ اگر در اين امر موفق گشتی چه بهتر، و در غير اين صورت هيچ خير و ثمری در او نخواهد بود.» در اين روايت، امام صادق(ع) مراحل تربيتی كودك را تا رسيدن به مرحله جوانی به سه مرحله هفت ساله طبقهبندی میكنند. هر كدام از اين مراحل دارای ويژگی خاصی میباشد كه بر اساس رهنمودهائی از سوی آن بزرگوار توصيه گرديده است. با آگاهی از اين رهنمودهای ارزشمند، میتوان انتظار داشت كه والدين و مربيان بتوانند آن چنان كه شايسته است، فرزندانی تربيت كنند كه فردی لايق برای خود و جامعه و خانواده خود باشند.
وی، با تأكيد بر اينكه بزرگان، دوران نونهالی را آغاز آموزش دينی میدانند، يادآور شد: قبل از اين كه دل نرم كودك، سخت، و فكرش مشغول شود، بايد به تربيت او اقدام كرد.
اين كارشناس مسائل دينی، با بيان اينكه ايمان به خداوند متعال، زندگى را به سمت امور معنوى و متعالى جهت میبخشد، و شور و شوق حركت و تلاش را در انسان افزايش مىدهد، افزود: انسان مؤمن لذت و كمالى را خواستار است كه هيچ لذت دنيایى و كمال مادى به ارزش و مطلوبيت آن نمىرسد. پس شوق او در خواستن اين لذت و كمال بيشتر از شوق كسانى است كه خواستار لذت و كمالات مادى هستند. اين تفاوت، تفاوت در اهداف است. كسی كه هدفش، خداوند سبحان است تا ابد مجذوب او میشود و در جهت رضايت او حركت میكند. اما از سوی ديگر علاقه مجذوبان لذات طبيعی در نهايت تا زمان حضور امور مادی خلاصه میشود و به انتها میرسد.
حجتالاسلام فرجی در پايان، خاطرنشان كرد: ايمان به وجود خداوند حكيم و توانا موجب مىشود تا جهان را هدفدار بدانيم. هدف آفرينش، كمال و سعادت انسان است. پس نظم جهان به گونهاى است كه مانع كمال و سعادت انسان نمىشود و خداوند تمامی لوازم عالم را به استخدام انسان در آورده است. اين اعتقاد موجب آرامش واطمينان در انسان مىشود. انسان با اميد به آينده ضمن تلاش به سوى كمال حركت مىكند. انسان مؤمن در اثر شكست ظاهرى نااميد نمىشود، زيرا خداوند را ناظر بر عمل خويش مىداند و معتقد است كه نظام عادلانه هستى، تلاش او را براى رسيدن به كمال ناديده نمىگيرد و پاداش زحمات او را خواهد داد.
