عباس كيفی بجستانی، عضو جامعه قاريان قرآن كشور در گفتوگو با خبرگزاری بينالملی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان شمالی، اظهار كرد: امام حسن(ع) تنهاترين سردار لشكر حيدر و سبط اكبر و غريب مدينه، فرزند اميرمؤمنان علیبنابيطالب(ع) و مادرش حضرت فاطمه زهرا(س) دختر پيامبر خدا(ص ) است.
وی ادامه داد: امام حسن(ع) در شب نيمه ماه رمضان سال سوم هجرت در مدينه تولد يافت، ايشان نخستين پسری بود كه خداوند متعال به خانواده علی(ع) و فاطمه(س) عنايت كرد، تنها كنيه آن حضرت ابو محمد و مشهورترين لقبها، سبط، سيد، زكى و مجتبى است كه از همه معروفتر «مجتبى» است.
كيفی بجستانی گفت: امام حسن(ع) در كمالات انسانى يادگار پدر و نمونه كامل جدّ بزرگوار خود بود، تا زمانی كه رسول گرامی اسلام(ص) زنده بود، او و برادرش حسين(ع) در كنار آن حضرت جاى داشتند، رسول مهربانی(ص) گاهى آنان را بر دوش خود سوار مىكرد و مىبوسيد و مىبوييد.
وی افزود: حسن بن على(ع) تمامى توان خويش را در راه انجام امور نيك و خداپسندانه، به كار مىگرفت و اموال فراوانى در راه خدا مىبخشيد، مورخان و دانشمندان در شرح زندگانى پرافتخار آن حضرت، بخششهای بىسابقه و انفاقهای بسيار بزرگ و بىنظير ثبت كردهاند كه در تاريخچه زندگانى هيچكدام از بزرگان به چشم نمىخورد و نشانه ديگرى از عظمت نفس و بى اعتنایى آن حضرت به مظاهر فريبنده دنيا است.
اين كارشناس ارشد الهيات و معارف اسلامی بيان كرد: امام حسن(ع) از آغاز بيعت مردم با حضرت علی(ع) تا لحظه شهادت آن حضرت در مقام قویترين بازوی آن حضرت عمل كرد، در جريان بيعت، حضوری جدی داشت و در سه جنگ جمل، صفين و نهروان حاضر بود.
وی خاطرنشان کر: از حضرت امام حسن(ع) پرسيده شد كه بردباری يعنی چه؟ فرمودند: بردباری فرو بردن خشم و اختيار خود را داشتن است.