/شرح ادعيه ماه رمضان(29)/
نهايت بندگی خدا، سرچشمه عصمت مطلق انسان است
گروه انديشه: عصمت، مقام بالايی از بندگی خدا بوده و هر اندازه كه انسان خدا را بندگی كند، به همان ميزان، نيرويی در نظام آفرينش او را از گناه حفظ نیكند كه به «عصمت» معروف است و هرگاه بندگی به نهايت خود برسد، عصمت نيز مطلق میشود.
محمد اجلی، پژوهشگر علوم قرآنی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، با اشاره به اينكه روز بيست و نهم ماه مبارك رمضان با توجه به مضمون دعای اين روز، زمان تجلی رحمت الهی در وجود بندگان خداست، گفت: مؤمن در اين روز از ايام پايانی ماه مبارك رمضان، با مشاهده آثار رحمت الهی در وجود خود، بيان میكند: «اللَّهُمَّ غَشِّنِی فِيهِ بِالرَّحْمَةِ» و از خداوند سبحان میخواهد كه وی را غريق رحمت خود كند.
وی افزود: «غش» در لغتشناسی عربی، به معنای پوششی فراگير بوده و در فراز نخست اين دعا نيز بنده خدا با بيان اين جمله، از پروردگار متعال طلب میكند كه تمامی وجود او را به رحمت خود پوشش دهد.
اين پژوهشگر علوم قرآنی ابراز كرد: عبادت، تسليم در برابر فرمان الهی، تطهير باطن و دوری از گناه از سوی بنده در طول ايام گذشته از ماه مبارك رمضان، سبب شده است كه او آثار رحمت الهی را در وجود خود حس كرده و رحمت فراگير را طلب كند.
اجلی با اشاره به فراز دوم دعای روز بيست و نهم ماه مبارك رمضان كه در آن آمده است: «ارْزقْنى فيه التّوْفيقَ وَالعِصْمَة»، اظهار كرد: عصمت، مقام بالايی از بندگی خدا بوده و هر اندازه كه انسان خدا را بندگی كند، به همان ميزان، نيرويی در نظام آفرينش او را از گناه حفظ نیكند كه به «عصمت» معروف است و هرگاه بندگی به نهايت خود برسد، عصمت نيز مطلق میشود.
وی با تأكيد بر اينكه مؤمن در فراز دوم اين دعا از خدا توفيقی طلب میكند كه همواره مسير برای او فراهم شود تا عصمت او بالاتر رود، تصريح كرد: در فراز سوم اين دعا، مؤمن با بيان جمله «طَهّر قلْبى مِنْ غَياهب التّهمة»، از خداوند تطهير و پاك شدن ترديدهای موجود در قلبش را طلب میكند.
اين مدرس حوزه و دانشگاههای زنجان خاطرنشان كرد: جمله «يا رَحيماً بِعِبادِهِ المؤمِنينَ» در پايان اين دعا، به صفت «رحمانيت» خدا و رحمتی از جانب پروردگار متعال كه شامل حال همه بندگان میشود، اشاره دارد.
اين پژوهشگر علوم قرآنی در پايان، يادآور شد: «رحيم»، صفتی از خداوند متعال را بيان میكند كه رحمت دائمی و مختص برخی انسانهای خاص است؛ اما «رحمان» صفتی از خداوند متعال است كه فراگير است و در دنيا و آخرت بر همه انسانها نازل میشود.
وی افزود: «غش» در لغتشناسی عربی، به معنای پوششی فراگير بوده و در فراز نخست اين دعا نيز بنده خدا با بيان اين جمله، از پروردگار متعال طلب میكند كه تمامی وجود او را به رحمت خود پوشش دهد.
اين پژوهشگر علوم قرآنی ابراز كرد: عبادت، تسليم در برابر فرمان الهی، تطهير باطن و دوری از گناه از سوی بنده در طول ايام گذشته از ماه مبارك رمضان، سبب شده است كه او آثار رحمت الهی را در وجود خود حس كرده و رحمت فراگير را طلب كند.
اجلی با اشاره به فراز دوم دعای روز بيست و نهم ماه مبارك رمضان كه در آن آمده است: «ارْزقْنى فيه التّوْفيقَ وَالعِصْمَة»، اظهار كرد: عصمت، مقام بالايی از بندگی خدا بوده و هر اندازه كه انسان خدا را بندگی كند، به همان ميزان، نيرويی در نظام آفرينش او را از گناه حفظ نیكند كه به «عصمت» معروف است و هرگاه بندگی به نهايت خود برسد، عصمت نيز مطلق میشود.
وی با تأكيد بر اينكه مؤمن در فراز دوم اين دعا از خدا توفيقی طلب میكند كه همواره مسير برای او فراهم شود تا عصمت او بالاتر رود، تصريح كرد: در فراز سوم اين دعا، مؤمن با بيان جمله «طَهّر قلْبى مِنْ غَياهب التّهمة»، از خداوند تطهير و پاك شدن ترديدهای موجود در قلبش را طلب میكند.
اين مدرس حوزه و دانشگاههای زنجان خاطرنشان كرد: جمله «يا رَحيماً بِعِبادِهِ المؤمِنينَ» در پايان اين دعا، به صفت «رحمانيت» خدا و رحمتی از جانب پروردگار متعال كه شامل حال همه بندگان میشود، اشاره دارد.
اين پژوهشگر علوم قرآنی در پايان، يادآور شد: «رحيم»، صفتی از خداوند متعال را بيان میكند كه رحمت دائمی و مختص برخی انسانهای خاص است؛ اما «رحمان» صفتی از خداوند متعال است كه فراگير است و در دنيا و آخرت بر همه انسانها نازل میشود.
