حجتالاسلام محمد اكبری، مدرس حوزه علميه خراسان جنوبی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان جنوبی، درباره نقش مدرسه اسلامی در ساختار اجتماع گفت: مدرسه اسلامی دارای شخصيت فعال، میتواند افراد كارآمدی را به جامعه تقديم كند تا در پرتو آموزههای اسلامی كه از مدرسه آموختهاند، زندگی و در ساختن جامعه سهيم باشند.
وی با اشاره به اينكه مدرسه اسلامی میتواند محبت اسلام را به حيث دين حقی كه واجب است به تمام بشريت برساند، عنوان كرد: مدرسه اسلامی میتواند دانشآموزان را با بهرهگیری از پایههای اسلامی، اخلاق كريمه قرآنی و پيروی از رسول خاتم(ص) و ائمه اطهار(ع) تربيت كند، اگر مدرسه نتواند اصول اسلامی را واضح سازد و متعلمان را وادار به پايبندی به آنها كند، مؤسسه تربيتی ـ اسلامی نيست.
مدرس حوزه علميه خراسان جنوبی با بيان اينكه مدرسه اسلامی باید فرزندان را بر اخلاص به خداوند، قرآن، برنامه الهی تربيت كند، اظهار كرد: اخلاصی كه قلب را بهگونهای ساخته است تا ايمان به اعمال جوارح تأثير گذاشته و عبادتی را انجام دهد كه مطابق شريعت بوده و با مردم طوریكه اسلام خواسته برخورد كند، يعنی برخوردی بر مبنای عدالت و احسان.
حجتالاسلام اكبری رسالت ديگر مدرسه اسلامی را تربيت شاگردان بر محور كار و تلاش عنوان و بیان كرد: اسلام برای عمل ارزش قائل شده و آن را ترجمان و دليل ايمان میداند، بهگونهای كه ذكر ايمان با عمل صالح صدها مرتبه در قرآن كريم تأكيد شده است.
وی ادامه داد: مدرسه اسلامی میتواند دانشآموزان را بر مبنای محبت خير و نيكی برای خودشان و همه مردم مسلمان و غيرمسلمان تربيت کند، چراكه تلاش برای هدايت غيرمسلمانان بهسوی دين حق بزرگترين نيكی برای افراد بوده و سترگترين امنيت برای حال و آيندهشان است.
مدرس حوزه علميه خراسان جنوبی یکی ديگر از وظايف مدرسه اسلامی را وقف در راه خدا دانست و افزود: وقف در راه خدا امری پسنديده است كه خداوند انجام آن را بر مسلمانان لازم كرده است.
حجتالاسلام گفت: مدرسه اسلامی فرزندانش را بر احترام به نظريات ديگران، نيكو شنيدن ديدگاههای افراد و مناقشه سالم تربيت میكند تا از اين طريق حق آشكار شده و باطل واضح شود، احترام به نظر ديگران خلق اصيل اسلامی بوده و در سيرت پيامبر(ص) نمونههای زيادی در اين مورد وجود دارد، در واقع اسلام به خواستن نظر ديگران دستور داده، آنگاه كه مشورت را واجب كرده است.
وی يادآور شد: مدرسه اسلامی متعلمان را بر مثبتگرايی و سهمگيری به هر كار خير اجتماعی، سياسی، اقتصادی و فرهنگی تربيت میكند، مادامی كه به جامعه منفعت دنيوی و اخروی برساند يا ضرر دنيوی و اخروی را از آن دفع كند، چراكه اسلام زندگی منفیگرايی و ناتوانی و پيروی كوركورانه را نكوهيده است.