ضرورت تبيين آسيبشناسی روشهای ترويج فرهنگ قرآن در جامعه
گروه اجتماعی: رئيس اداره تبليغات اسلامی قائن با تأكيد بر ضرورت تبيين آسيبشناسی روشهای ترويج فرهنگ قرآنی در جامعه گفت: زمانی كه عشق الهی محور رفتار و فرهنگ قرآنی شد، هيچ آفتی در ترويج اين فرهنگ مقدس رخنه نمیكند.
حجتالاسلام و المسلمين احمد علیپور، رئيس اداره تبليغات اسلامی قائن در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان جنوبی، گفت: خصوصياتی كه در روح هر كس شكل میگيرد، او را از ديگران جدا میسازد و وسيله تشخيص او از ديگران است.
وی با اشاره به آيه 13 سوره حجرات «يا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَليمٌ خَبيرٌ؛ ای مردم! ما شما را از يك مرد و زن آفريديم و شما را تيرهها و قبيلهها قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد، گرامیترين شما نزد خداوند باتقواترين شماست، همانا خداوند دانا و آگاه است»، اظهار كرد: از مجموع آيات قرآن درمیيابيم كه شخصيت بهمعنای امتياز و اختياری است كه انسان از طريق آن سرنوشت خود را تعيين میكند.
رئيس اداره تبليغات اسلامی شهرستان قائن عوامل تعيينكننده شخصيت را پدر و مادر، محيط، رسانهها، ازدواج و تشكيل خانواده، دوستان و تربيت روحی(وجدان اخلاقی) دانست و افزود: نظام سياسی در هر جامعه كه حاكميت آن جامعه را برعهده دارد نيز در شخصيت افراد بسيار مهم و تأثيرگذار است.
وی با اشاره به اينكه معرفی شخصيتهای قرآنی تشويق و ترغيب ديگر افراد را بهسمت قرآن فراهم میكند و شخصيتهای قرآنی بهدليل مأنوس بودن با قرآن از تقوی بيشتری برخوردارند و همين عامل موجب احترام و تكريم و شناخت آنها در جامعه است، گفت: هدف از معرفی شخصيتها در قرآن عبرت گرفتن، هدايت، تصحيح مسير زندگی، آرامش و ثبات قلبی است.
حجتالاسلام علیپور با تأكيد بر اينكه روشهای ترويج فرهنگ قرآنی بايد بهگونهای باشد كه به شكلگيری و توسعه استعدادهای عاطفی افراد يعنی احساساتی از قبيل عشق، تنفر، همدردی، اعتماد و نوع دوستی بينجامد، يادآور شد: زمانیكه عشق الهی محور رفتار و فرهنگ قرآنی شد، هيچ آفتی در ترويج اين فرهنگ مقدس رخنه نمیكند.
رئيس اداره تبليغات اسلامی شهرستان قائن در ادامه در پاسخ به اين سؤال كه مراد از آفتزايی در ترويج فرهنگ قرآنی چيست، اظهار كرد: هرگاه اصول و ضوابط و معيارهای حاكم بر يك قانون بهنحوی صحيح و درست صورت نپذيرد منجر به بیقانونی شده و ثمره اين بیقانونی آفتزايی و بیثباتی است، اما در مورد فرهنگ قرآن و تبليغ آن بايد گفت: نشانه وجود خطر آفتزايی در فرهنگ قرآنی آنجا نمود پيدا میكند كه تعداد مراكز قرآنی و حجم فعاليتهای آن افزوده شده اما به تناسب آن از حاكميت قرآنی خبری نيست.
وی با اشاره به آيه 13 سوره حجرات «يا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَليمٌ خَبيرٌ؛ ای مردم! ما شما را از يك مرد و زن آفريديم و شما را تيرهها و قبيلهها قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد، گرامیترين شما نزد خداوند باتقواترين شماست، همانا خداوند دانا و آگاه است»، اظهار كرد: از مجموع آيات قرآن درمیيابيم كه شخصيت بهمعنای امتياز و اختياری است كه انسان از طريق آن سرنوشت خود را تعيين میكند.
رئيس اداره تبليغات اسلامی شهرستان قائن عوامل تعيينكننده شخصيت را پدر و مادر، محيط، رسانهها، ازدواج و تشكيل خانواده، دوستان و تربيت روحی(وجدان اخلاقی) دانست و افزود: نظام سياسی در هر جامعه كه حاكميت آن جامعه را برعهده دارد نيز در شخصيت افراد بسيار مهم و تأثيرگذار است.
وی با اشاره به اينكه معرفی شخصيتهای قرآنی تشويق و ترغيب ديگر افراد را بهسمت قرآن فراهم میكند و شخصيتهای قرآنی بهدليل مأنوس بودن با قرآن از تقوی بيشتری برخوردارند و همين عامل موجب احترام و تكريم و شناخت آنها در جامعه است، گفت: هدف از معرفی شخصيتها در قرآن عبرت گرفتن، هدايت، تصحيح مسير زندگی، آرامش و ثبات قلبی است.
حجتالاسلام علیپور با تأكيد بر اينكه روشهای ترويج فرهنگ قرآنی بايد بهگونهای باشد كه به شكلگيری و توسعه استعدادهای عاطفی افراد يعنی احساساتی از قبيل عشق، تنفر، همدردی، اعتماد و نوع دوستی بينجامد، يادآور شد: زمانیكه عشق الهی محور رفتار و فرهنگ قرآنی شد، هيچ آفتی در ترويج اين فرهنگ مقدس رخنه نمیكند.
رئيس اداره تبليغات اسلامی شهرستان قائن در ادامه در پاسخ به اين سؤال كه مراد از آفتزايی در ترويج فرهنگ قرآنی چيست، اظهار كرد: هرگاه اصول و ضوابط و معيارهای حاكم بر يك قانون بهنحوی صحيح و درست صورت نپذيرد منجر به بیقانونی شده و ثمره اين بیقانونی آفتزايی و بیثباتی است، اما در مورد فرهنگ قرآن و تبليغ آن بايد گفت: نشانه وجود خطر آفتزايی در فرهنگ قرآنی آنجا نمود پيدا میكند كه تعداد مراكز قرآنی و حجم فعاليتهای آن افزوده شده اما به تناسب آن از حاكميت قرآنی خبری نيست.
