شعر

تركان پارس گوی چون شهريار هستند
يك جرعه سركشيده از باده

در چار چوب ايمان بازی كنند با جان
بتهای اين زمانه با عقل و دين شكستند

در مكتب ولايت آموختند دانش
در پيشگاه جانان، هم، خاكسار هستند

بردند گوی سبقت، از فارسی سرايان
پيوند عمده و پيمان، با زلف يار بستند

در راهشان نهادند، صد دام رنگ وارنگ
اما به لطف ايزد، از بند و دام جستند

بردورشان حصاری، تا دشمنان كشيدند
تركان اهل غيرت، آن رشته‌ها گستند

حيدر بابا به ما هم، رسم وفا بياموزد
اسرار پاكبازان، در كوس يار هستند

زنجانی‌ام(فرائی) شاگرد شهريارم
دلبستگان بهجت، امروزه می‌پرستند
سروده عبدالمجيد فرائی