روز وحدت حوزه و دانشگاه؛ فرصتی برای تحکیم آرمانهای انقلاب
گروه اجتماعی: روز وحدت حوزه و دانشگاه فرصت خوبی برای طرح مجدد و عالمانه این موضوع و آسیبشناسی و آفتزدایی از این شجره طیبه و تحکیم یکی از بزرگترین آرمانهای انقلاب اسلامی است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از گیلان، شهید آیتالله دکتر محمد مفتح از جمله روحانیون روشنفکر و روشنگری بود که نقش مهمی در نهضت اسلامی مردم ایران به رهبری امام خمینی(ره) ایفا کرد؛ وی همچنین قدمهای موثری در راه ایجاد وحدت بین حوزههای علمیه و دانشگاه و دو قشر روحانی و دانشگاهی برداشت. این روز به پاس تلاشهای آن بزرگوار روز وحدت حوزه و دانشگاه نامگذاری شده است.
شهید مفتح که توطئه استعمار در جدا نگاه داشتن دو قشر دانشگاهی و روحانی از هم را با تمام وجود احساس کرده بود، ایجاد وحدت میان این دو قشر مهم جامعه را وجهه همت خود قرار داد و در کنار آموزش و تدریس و تربیت نیروهای جوان به مبارزه با رژیم پهلوی پرداخت.
یاد و خاطره نماز عید فطر سال 1357 که در قیطریه تهران و با استقبال بینظیر مردم تهران به امامت شهید مفتح انجام شد در تاریخ انقلاب همیشه میدرخشد. در خطبههای این نماز، شهید مفتح برای اولینبار نام امام خمینی(ره) را آشکارا بر زبان جاری و رهبری امام را مورد تأکید قرار داد و روز پنجشنبه 16 شهریور را به عنوان تجلیل از شهدای نهضت، تعطیل اعلام کرد که زمینهساز راهپیمایی 17 شهریور و وقایع جمعه سیاه گردید.
شهید مفتح با تشکیل شورای انقلاب از سوی امام به عضویت این شورا درآمد. سرانجام این شهید بزرگوار در روز 27 آذر 1358، هنگام ورود به دانشکده الهیات، توسط گروهک فرقان هدف گلوله قرار گرفت و به فیض عظیم شهادت نائل آمد.
وحدت حوزه و دانشگاه راهبرد اساسی امام خمینی(ره) برای تحقق اسلام ناب محمدی(ص) است و بدون این وحدت، انقلاب اسلامی کمفروغ است. همچنین وحدت و همکاری این دو پایگاه فکری فرهنگی جامعه، برای حفظ فرهنگی اصیل، در مقابل هجوم ارزشهای غربی، ضروری میباشد. وحدت و همکاری میان این دو نهاد، نه یک وحدت فیزیکی و شکلی، بلکه تقارب و یکی شدن در مبانی معرفت شناختی، ارزشهای فرهنگی و دغدغهها و حساسیتهای سیاسی اجتماعی است و همین حالت است که هر یک از این دو قشر را در جایگاه واقعی خود قرار داده است.
قلمرو معرفتی: در این قلمرو، بحث ارتباط علم و دین به ویژه در حوزه علوم انسانی مطرح میشود. این موضوع، از جمله موضوعاتی است که قدمتی طولانی در اندیشه بشری دارد و به ویژه در چند قرن اخیر، به طور جدی مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. به نظر میرسد حوزه و دانشگاه در این قلمرو، نقاط تلاقی و تماس بسیاری دارند که روشن شدن آنها، منوط به تعامل فکری صاحبان اندیشه دینی و علمی است.
قلمرو اجرایی: محور اصلی بحث در قلمرو اجرایی وحدت حوزه و دانشگاه، شیوه اداره نظام اسلامی است. دین مبین اسلام و مکتب متعالی تشیع، استفاده بجا از تجارب بشری را در عرصه مدیریت جامعه اسلامی، به هیچوجه منع نکرده و نمیکند، البته در این عرصه، لازم است از یک سو، حوزویان با دستاوردهای علمی جدید آشنا شوند و از سوی دیگر، سوز و درد دینی در دانشگاهیان پدید آید. به عبارت دیگر، یک درد و درک مشترک در راستای آرمان متعالی اسلامی در این دو قشر آشکار شود.
قلمروهای روانی و انگیزشی: برنامهریزی آموزشی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی نیز از جمله قلمروهایی است که میتوان وحدت حوزه و دانشگاه را در این زمینه دنبال کرد.
اگرچه در راه وحدت حوزه و دانشگاه تلاشهای بسیاری صورت گرفته، اما کارشکنیهای متعددی نیز در راه مقابله با این هدف شکل گرفته است. بدون شک هستند کسانی که میخواهند بار دیگر بین این دو مرکزِ ارزشمند و میان این دو قشر مهم و تأثیرگذار جدایی افکنند. کسانی که دشمنان نظام اسلامی را میشناسند نباید اجازه دهند تا غبار کدورت، فضای آکنده از مهر و جو سالم علمی کشور را تیره و بیمار سازد.
روز وحدت حوزه و دانشگاه فرصت خوبی برای طرح مجدد و عالمانه این موضوع و آسیبشناسی و آفتزدایی از این شجره طیبه و تحکیم یکی از بزرگترین آرمانهای انقلاب اسلامی است.
