بقعه شیخ شهاب‌الدین اهری؛ یادگار دوره ایلخانی + عکس

به گزارش کانون خبرنگاران نبأ وابسته به خبرگزاری ایکنا، شیخ شهاب الدین محمود اهری فرزند احمد اهری در نیمه شعبان 580 ه.ق در شهر اهر چشم به جهان گشود و در زادگاه خود رشته‌های صرف، نحو، فقه، اصول و اخلاق را در محضر ملا حسن اهری فرا گرفت. پدرش در همان سنین کودکی قرآن را به وی آموخت، بطوری که وی در سن ۱۰سالگی قرآن را از حفظ داشت. سپس در سن 25 سالگی برای تکمیل مراحل علمی- عرفانی خود راهی بغداد شد و در محضر شیخ رکن الدین سجاسی به کسب فیض و کمالات معنوی پرداخت. بعد از رسیدن به درجه قطب و با دستور استادش برای ارشاد و راهنمایی مردم به موطن خود بازگشت و به ارشاد و تعلیم پرداخت.

ساختمان بنای شیخ شهاب

ساختمان بنا شامل خانقاه، مسجد، ایوانی بلند، مناره‌ها و غرفه‌های متعدد است. تاریخ بنا به درستی معلوم نیست لیکن از قرن هفتم ه.ق ساختمان بنا دارای تشکیلاتی بوده است. هرچند بعضی آن را منتسب به زمان شاه عباس اول می‌دانند ولی قدمت بعضی از قسمت‌ها از جمله حصار سنگی مقبره و در شرقی به قبل از صفویه (ایلخانی) مربوط می‌شود. مشخصات دوره ایلخانی که در این بنا دیده می‌شود عبارتند از: بلندسازی ارتفاع بنا، تبدیل مقطع چهارضلعی به مقطع هشت ضلعی بوسیله فیلگوش‌ها در نقطه شروع گنبد، گنبد دوپوش.

مسجد

این قسمت در شرق بقعه به ابعاد 90/6*30/9 متر واقع شده و با گچ بریها و نقاشی‌هایی تزئین یافته و دورتادور دیوارهایش حاوی دست‌خط‌هایی است که از میان آنها دست‌نوشته‌های شیخ بهائی، شاه عباس سوم، ابوالقاسم نباتی شناخته شده است.