اعتقاد به آیات نور در ظاهر و باطن/ در مرحله تلاوت توقف نکنیم

قرآن  را می‌گشاید و از گلستان باغ نورانی وحی شاخه گلی انتخاب می‌کند و می‌خواند. «عَمَّ یَتَسَاءلُونَ عَنِ النَّبَإِ الْعَظِیمِ الَّذِی هُمْ فِیهِ مُخْتَلِفُونَ درباره چه چیز از یکدیگر می‌پرسند از آن خبر بزرگ که درباره آن با یکدیگر اختلاف دارند نباء آیات 1تا 3 » شاید هم این  آیات را تلاوت می‌کند«مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیَانِ بَیْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَّا یَبْغِیَانِ فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ یَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ؛ دو دریای مختلف را در کنار هم قرار داد، اما در میان آن دو برزخی است که یکی بر دیگری غلبه نمی‏کند پس کدامین نعمت‌های پروردگارتان را انکار می‏کنید؟ از آن دو دریا لؤ لؤ و مرجان خارج می‌‏شود. سوره الرحمن آیات 19 تا 22»

چه صدای دل‌نشینی دارد این قاری. روح آدمی را به آخرین حدِ از رضایت می‌رساند و انسان در ساحل دریای رحمت الهی آرامش می‌یابد. اما ناگهان سؤالاتی در ذهنت نقش می‌بندد.

آن نباء و خبر بزرگ کدام است که مردم درباره آن با یکدیگر اختلاف دارند؟ و یا آن دو دریایی که به یکدیگر غلبه نمی‌کنند و از آن دو لوءلوء و مرجان خارج می شود کدام دو دریا هستند؟ اگر این سؤالات در ذهنت نقش بست آن را نیک بدان. چون افراد زیادی هستند که آیات الهی را می‌خوانند بدون اینکه توجهی به معانی آن داشته باشند.

گاه باید با خود خلوت کرد و از خود پرسید به‌راستی انسان چگونه به سعادت می‌رسد؟ درست است که تلاوت قرآن اجر و پاداشی بی‌بدیل دارد، اما آیا هدف نهایی همان تلاوت است؟ مگر نه اینکه قرآن نسخه نجات‌بخش انسان است و اگر انسان معنی این نسخه را نداند چگونه می‌تواند از آن استفاده کند؟

حال یک قدم به جلو برمی‌داری و بعد از اینکه معنی آیه‌ها را خواندی به سراغ استادی برجسته می‌روی و از او سؤالاتت را می‌پرسی. استاد به تو می‌گوید: بر اساس نظر مفسران نباء عظیم معاد و روز رستاخیز است که مردم درباره آن با یکدیگر اختلاف دارند و برخی هم معتقدند مقصود مسئله امامت و ولایت است.

درباره سؤال دیگری هم به تو می‌گویند آن دو دریای دریای شور و شیرین است که علی‌رغم اینکه درکنار همدیگرند با یکدیگر تلاقی پیدا نمی‌کنند و لوءلوء و مرجان‌های دریایی از آن خارج می‌شود. و ادامه می‌دهند البته در روایاتی از ائمه(ع) آمده که مصداقی از آن دو دریا حضرت علی(ع) و فاطمه(س) هستند که به حدود یکدیگر تجاوز نمی‌کنند و لوءلوء و مرجان امام حسن و حسین(ع)  هستند.

احساس می‌کنی دل و ذهنت روشن‌تر شده و با آگاهی بیشتری قرآن را می‌شنوی و تلاوت می‌کنی. چقدر دلنشین است که بدانی معنی و تفسیر آنچه که می‌خوانی چیست؟

بی‌شک نباید به بهانه اینکه ترجمه و تفسیر قرآن را نمی‌دانیم خود را از تلاوت قرآن محروم کنیم اما نباید در مرحله تلاوت متوقف شد و هیچگاه از این مرحله فراتر نرفت. قرائت قرآن مقدمه‌ای است برای پا گذاشتن در لایه‌های مختلف آیات نور و تلاش برای درک واقعی آنچه که خدا به رسول خویش نازل کرده است.

سخت نیست.کافی است اگر یک ساعت جلسه انس با قرآن در خانه خویش یا مسجد محله‌مان می‌خواهیم برگزار کنیم، حدأقل یک ربع آن را در اختیار استادی برجسته قرار دهیم تا برایمان اندکی از معنی آیاتی که خوانده‌ایم بگوید.

اگر این‌گونه عمل کنیم جامعه ما با سرعتی بیشتری مسیر اسلامی شدن خود را طی خواهد نمود و انشاء‌الله نسل‌های آینده جامعه کسانی خواهند بود که در ظاهر و باطن معتقد به آیات نور هستند.

حکیمه بهمن‌زاده/ خراسان جنوبی