نامهربانی با آیات رحمت و مهربانی
گروه اندیشه: در ظاهر که نگاه کنیم همه برای این کتاب احترام قائلیم، بدون وضو دست به آن نمیزنیم، حدأقل سالی یک بار در ماه رمضان آن را میخوانیم، اگر کسی به این کتاب مقدس بیاحترامی کند غیرت دینیمان به جوش میآید، اما با این وجود انگار در حق آیات کتاب مهربانی، نامهربانی میکنیم.
کودک نادانسته بدون وضو دست به قرآن میزند بیآنکه از قبح و زشتی آن اطلاعی داشته باشد و مادر کودک با عصبانیت و خشم فرزندش را از این کار منع میکند بدون اینکه لحظهای بیندیشد این خشم او چه تأثیری بر روان کودکش میگذارد.
آن هم بابت قرآنی که که در جای جایش توصیه به رحمت و مهربانی است، از توصیههای لقمان حیکم که فرزندش را با لفظ محبتآمیز پسرم خطاب میکند تا آن جایی که مهربانی را حاکم بر روابط بین مردم در جامعه اسلامی میداند و میفرماید«رُحَماءُ بَیْنَهُمْ فتح آیه 29»
زن و شوهری را در نظر بگیرد که با یکدیگر اختلاف دارند، چشمانشان را بر روی خوبیهای یکدیگر بسته و فقط عیوب یکدیگر را میبینند. با الفاظ نامناسب یکدیگر را خطاب میکنند و زندگی را برای خود و فرزندانشان تلخ کردهاند. حال اگر از این زوجین درباره قرآن سؤال کنی بیشک از محترم بودن قرآن سخن خواهند گفت.
باید از این زوجین پرسید که احترام به قرآن در کلام است و یا در عمل به آن آیهای که میفرماید: «وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ فَإِن كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَیْئًا وَیَجْعَلَ اللّهُ فِیهِ خَیْرًا كَثِیرً..او با آنها(همسرانتان)به شایستگى رفتار كنید (حتی) اگر از آنان خوشتان نیامد. چه بسا چیزى را خوش نمىدارید و خدا در آن مصلحت فراوان قرار مىدهد سوره نساء آیه 19)
و یا از جنبه دیگر مربی و استادی را مد نظر قرار بدهیم که با کوچکترین خطای شاگرد، دانشجو و یا طلبه به گونهای با او سخن میگوید که انگار از رشد، پیشرفت و موفقیت او نا امید شده است و اصلا انگیزه بخشی در ذهن و فکر این استاد جایی ندارد.
البته این استاد مثل همه مسلمانان برای قرآن و آیاتش احترام قائل است، شاید خودش مُبلغ و مربی قرآن نیز باشد اما هنگامه تدریس و آموزش فراموش میکند که کتابی که آن را انسان ساز خطاب می کنیم امیدوارانه به انسانهای خطاکار میگوید: «قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُبگو اى بندگانم كه زیاده بر خویشتن ستم روا داشتهاید، از رحمت الهى نومید مباشید، چرا كه خداوند همه گناهان را مىبخشد، كه او آمرزگار مهربان است سوره زمر آیه 53» تا همه مربیان و استادان بشر بدانند که تنها و تنها با مهربانی و امید است که میتوان بر انسان ها تأثیرگذاشت و باید به افراد فرصت بازگشت و جبران خطا را داد.
گاه رفتارهای ما بسیار عجیب است. صدقه میدهیم و میگوییم چون خداوند و قرآن ما را توصیه به این امر کرده است اما بعد آنقدر این کار خیرمان! را نزد فردی که به او کمک کردهایم تکرار میکنیم که فرد شرمنده و پشیمان از دریافت کمک ما میشود.
این درحالی است که همان قرآنی که توصیه کرده به دیگران یاری برسانیم میفرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ لاَ تُبْطِلُواْ صَدَقَاتِكُمبِالْمَنِّوَالأذَىى كسانى كه ایمان آوردهاید، صدقههاى خود را با منّت و آزار، باطل مكنید سوره بقره آیه 264»
آری در ظاهر که نگاه کنیم همه برای این کتاب احترام قائلیم، بدون وضو دست به آن نمیزنیم، حدأقل سالی یک بار در ماه رمضان آن را میخوانیم، اگر کسی به این کتاب مقدس بیاحترامی کند غیرت دینیمان به جوش میآید، اما با این وجود انگار در حق آیات کتاب مهربانی، نامهربانی میکنیم.
و این نامهربانی را در عمل نکردن به قرآن باید جستو جو کرد. فرض کنیم کسی بارها به ما بگوید دوستمان دارد ولی هر بار که چیزی از او میخواهیم برآورده نمیکند. آیا در نهایت به این نتیجه نمیرسیم که او فقط شعار دوست داشتن میدهد.
با این شرایط و این عمل نکردنها اگر در روز حشر و قیامت زمان و مکان و اعضای بدنمان شهادت بدهند که ما فقط شعار دوست داشتن و احترام به قرآن را دادهایم جای تعجب نیست.. امروز باید تکانی به خودمان بدهیم و از نو انس با آیات وحی را در عمل شروع کنیم.
حکیمه بهمن زاده/ خراسان جنوبی
