آرزوهایی که رخوت میآورد
گروه اندیشه: اگر میخواهیم در سبک و شیوه زندگیمان تغییراتی ایجاد کنیم باید از آرزوهای باطل و دستنیافتنی فاصله گرفت و با امید در جهت تغییر آنچه میتوانیم اصلاح کنیم، حرکت کرد.
همه ما انسانها در ذهن و فکر خود آرزوهایی داریم که مسیر زندگی ما و هدف تلاشهایی که در زندگی داریم را مشخص میکند. کسی به دنبال ادامه تحصیلات خویش است، فردی وسعت رزق و روزی را مدنظر دارد، عدهای موفقیت شغلی را دنبال میکنند و هر کس راهی را برای طی کردن انتخاب کرده است.
داشتن آرزو عیب نیست چون همین آرزوها هستند که هدفهای ما را شکل میدهند و شوق و شور تلاش را در انسان ایجاد میکند. اگر آرزو و هدف نباشد انسان تبدیل به موجودی بیتحرک میشود که درگیر روزمرگیهای خویش است.
اما گاهی نوع آرزوهای انسان به گونهای است که اتفاقا زمینهساز ناامیدی، رخوت و کسلی است. آرزوهای محالی که هر چه قدر هم انسان تلاش کند امکان رسیدن به آن ممکن نیست. فرض کنید فردی از ظاهر خود ناراضی است، رنگ پوست خود را نمیپسندد و آرزوی داشتن ظاهری دیگر را در سر دارد.
یا به دلایل عدیدهای همیشه این آرزو را در سر میپروراند که کاش جنسیت دیگری داشت، از دختر یا پسر بودن خود ناراضی است. آیا این قبیل آرزوهای باطل در انسان شوق تلاش و فعالیت به وجود میآورد؟ آیا غیر از این است که اینگونه خواستهها ناامیدی و افسردگی را در فرد به وجود میآورد؟
چه زیبا حضرت علی(ع) در دعای کمیل میفرماید: «زنجیرهاى گناه مرا زمینگیر نموده و آرزوهای دور و دراز مرا زندانى ساخته است» آری اگر انسان خود را محصور و زندانی آرزوهای محال کند قدرت تحرک و پویایی را از خویش میگیرد.
قدرتی عطا کن تا تغییر دهم آنچه را که میتوانم
بزرگی گفته است خدایا به من آرامشی عطاکن تا بپذیرم آنچه را که نمیتوانم تغییر ده و قدرتی عطاکن تا تغییر دهم آنچه را میتوانم عوض کنم. انسان باید آن قدر وسعت روح داشته باشد تا بپذیرد که در این عالم چیزهایی وجود دارد که نمیتواند تغییر دهد.
و از طرف دیگر آنقدر امید، شهامت و قدرت در وجود خویش احساس کند که اگر میتواند تغییری در اطراف خود، در سبک زندگی خود تغییراتی ایجاد کند این مهم را پیگیری کند. انسانهایی که میدانند فلان گوشه زندگیشان خطایی است و میتوانند آن را تغییر دهند اما همتی در این زمینه ندارند در حق خود و اطرافیانشان جفا میکنند.
اینکه در دنیای پیرامونمان آسیبها و خطاهای زیادی میبینیم یکی از دلایل آن این است که انسانها امید و تلاش کافی برای تغییر آن را ندارند و به جای برنامهریزی برای رفع همین ایرادات درگیر آرزوهای رنگارنگ و طولانی خویش هستند.
باید زندگی را با همه سختیها، تلخیها و شیرینیهایش پذیرفت. یادگرفت که آرزوهای باطل را دور ریخت و با امید و همت در راستای تغییر آنچه نمیپسندیم تلاش کرد.
حکیمه بهمنزاده/ خراسان جنوبی
