خدیجه(س)؛ نامی شناخته‌ شده‌تر برای آسمانیان

علی‌رغم اینکه نامش کمتر تکرار می‌شود، اما عظمتی شگرف دارد. عظمت این زن یگانه نه در این است که اولین زن مسلمان بود و نه در اینکه همه دارایی مادی‌اش را به پای پیامبر(ص) ریخت و باز هم نه در اینکه مادر برترین زن جهان آفرینش شد.

همه این ها هست اما آنچه خدیجه(س) را به جایی رساند که پیامبر(ص) درباره او می‌گفت و ما ادریک الخدیجه ( چه کسی می‌شناسد خدیجه را) و خداوند به او سلام می‌رساند، عشق عجیبی بود که در وجودش شعله کشید و آن عشق به معبود بود.

 اگر خدیجه(س) در اوج امکانات مادی و موقعیت اجتماعی همه نوع خطری را می‌پذیرد و در برابر جوان بنی هاشم که حال پیامبر خدا بود، متواضعانه زانو می‌زند، اگر با وجود طعنه و عداوت‌های کفار حاضر شد همراه محمد(ص) و علی(ع) جزو اولین نمازگذاران باشد، به سبب عشقی الهی بود که در وجودش روشن شد و قدرتی به او داد که حاضر شد در راه معبود از همه چیزش بگذرد.

آری وقتی عشق به پروردگار در دل کسی روشن شود دیگر نه مال و نه موقعیت اجتماعی در برابر او جلوه گری نمی‌کند و آن را در برابر عظمت معبود تنها ذره‌ای بی ارزش می بیند و این راهی بود که مادر موحدان، ام المؤمنین خدیجه(س)طی کرد.

اگر وجود انسان مملوء از مهر خالق هستی باشد، چون خدیجه(س) می‌شود و دیگر برایت مهم نیست که مخالفان و معاندان چه می‌گویند، حاضری حتی در شعب ابوطالب در اوج سختی و مشقت نیز یار و یاور فرستاده خداوند باشی.

راست می‌گویند که اگر یک قدم در راه خداوند بلند مرتبه برداری خداوند چند قدم به سمت تو برمی‌دارد. اگر خدیجه(س) از دارایی مادیِ کثیرش در راه خداوند گذشت، معبود نیز برتر از این مال کثیر، کوثر به او عطاء کرد .

چه پاداشی برتر و عظیم‌تر از اینکه مادر کسی باشی  که تمام خیر و برکات از نسل از اوست و راه اصیل و مستقیم به سمت حق از خانه او می‌گذرد.

و همین ایمان شگرف بانوی بزرگ بود که او را در نظر حضرت محمد(ص) محبوب کرد و موجب شد که رفتنش به نزد پروردگار آنقدر برای رسول خدا(ص) سخت باشد که آن سال را سال عام الحزن(سال حزن و اندوه) نامید.

اما در سرای دیگر فرشتگان و ملائکه مشتاق آمدنش بودند چرا که خود پیامبر(س) فرمود که چهار زن هستند که بهشت مشتاق آنان است که نامشان مریم دختر عمران، آسیه، فاطمه دختر محمد(ص) و خدیجه دختر خویلد است.

حکیمه بهمن زاده