لذتهایی کوتاه در مقابل زخمهای بزرگ
گروه اجتماعی: در جامعه ما میان بسیاری از جوانان و نوجوانان عشقهای پوشالی، توخالی و بدون هدف رواج پیدا کرده و درگیری عاطفی، حسی و ذهنی، این قشر را از بسیاری از موارد مهم در زندگیشان دور کرده است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسانجنوبی، این روزها بسیاری از جوانان را میبینیم که خودشان را درگیر توهمی کردند به نام عشق، در فراقی جانگداز میسوزند و رسماً کر و کور شدهاند و خیلیها را هم دیدهام که شکست عشقی خوردهاند و از عالم و آدم بریدهاند و همه را با یک چوب میزنند.
عشق، تنها زمانی حقیقی است که در امتداد رضایت الهی باشد، عشق به نامحرم و داشتن رابطه با کسی که شرعاً حق ارتباط نداری نهتنها فرد را به خدا نزدیک نمیکند، بلکه راه رسیدن به کمال و رشد را نیز سد میکند.
کسانی که درگیر این روابط و عشقهای نادرست شدهاند اگر برای لحظهای چشمهای خود را باز کنند میفهمند این عشقها و روابط لذتهایی کوتاه و در مقابل زخمها و دردهای بزرگ ایجاد میکنند.
اولین زخم این روابط آسیب به ازدواج این افراد است. همانطور که گفتهشده همیشه ازدواج مایه آرامش است و زوجین لباس و همراهان همیشگی همدیگر هستند.
افرادی که درگیر عشقها و روابط ناصحیح شدهاند و همسری اختیار کردهاند که البته در بیشتر موارد ازدواجی رخ نخواهد داد، این نوع ازدواج نهتنها مایه آرامش نخواهد بود و در سایه بیاعتمادی و ترس از همدیگر ادامه مییابد و در بیشتر موارد به شکستهای تلخی میانجامد.
شکست اعتماد، نتیجه عشقهای تو خالی
دومین زخم این روابط که به علت شکست عشقی ایجاد میشود، شکست اعتماد افراد است. حس بیاعتمادی که زندگی را برای فرد بسیار دشوار میکند.
ترس از ترک شدن، درماندگی، احساس تحقیر و هزار احساس منفی برای دورهای طولانی فرد را در شرایط روحی دشواری قرار میدهد که اگر بتواند از پس آن بربیاید به زندگی عادی بازمیگردد باتجربهای همیشه تلخ و خاطراتی بد و اگر نتواند، در همان تصورات ذهنی خودش از عشق گیر بکند، بازهم با شکستهای متعدد و سرخوردگیهای متعددتر روبهرو میشود.
قدم اول برای پیشگیری از عشقهای توخالی و اشتباه، کنترل چشم است، چه احادیث بسیاری در اهمیت کنترل نگاهداریم و عمل نمیکنیم و همین است که آسیب میبینیم.
در قدم بعدی باید ذهن را کنترل کنیم و مدام به خودمان تذکر دهیم که از اوهام و تصورات و تداعیهای مثبت دستبرداریم، که امر دشواری است و بسته به ظرفیت فکری، معنوی و عاطفی فرد دارد.
باید گفت؛ عشق تنها زمانی معنا دارد که در چهارچوب شرع تجلی پیدا کند و معطوف به همسر باشد.
