تولید لباس ایرانی بر محور غربگرایی/ زنگ خطری که اهالی فرهنگ را باید بیدار کند
گروه اجتماعی: شیوع بیحد و اندازه مصرفگرایی و تمایل به استفاده از کالا و برندهای غربی زنگ خطری است که اهالی حوزه فرهنگ را باید بیدار کند آنچه نگرانکننده است، این نکته است که نسل آینده با فرهنگهایی روبهرو میشود که کمتر رنگ و بوی ایرانی دارد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا) از خراسانجنوبی، اینروزها ذائقه مردم در بسیاری موارد عوض شده که یکی از نشانههای آن را در رفتارهای مردم در هنگام خرید لباس و کفش و.. میتوان مشاهده کرد.
شایدکمترجوانی باشد که ترجیح دهد با مدلهای ایرانی در مهمانی حاضرشود یا کمتر خانوادهای تمایل دارد که لباس و کفش یا کالای تحریر ایرانی برای فرزندش تهیه کند.
شیوع بیحد واندازه مصرفگرایی و تمایل به استفاده ازکالا و برندهای غربی زنگ خطری است که اهالی حوزه فرهنگ را باید بیدارکند آنچه نگران کننده است، این نکته میباشد که نسل آینده بافرهنگهایی روبه رومیشود که کمتر رنگ وبوی ایرانی دارد.
قدیمترها شاید اگر به دنبال مدهای غربی بودیم باید آدرسهای زیادی دنبال میکردیم، اما این روزها حتی فضای مجازی پر از کانالهایی شده که به راحتی و بدون هیچ نظارتی انواع پوشاک با انواع فرهنگهای مبتذل ترویج میکند.
سایتهای اینترنتی با تزریق مدهای عجیب به جامعه سودهای فراوانی نصیب صاحبانش میکند و واقعیت موجود بازار پوشاک حاکی از آن است که مدلهای مغایر با فرهنگ بومی، باطرح های بدون معنا و گاه با شعارهای غیراسلامی که کمتر کسی معنای آن را میداند در بازارشهرجولان میدهد.
گسترش فرهنگ غربی و بیحجابی با لباسهای جدید درشهر بدون کمترین نظارت معضل فرهنگی است که شاهدان هستیم.
ویترینهای رنگی با مانکنهایی که لباسهای عجیب که برتن آن پوشانده شده حتی از فاصله دور نیز مخاطب را به خود جلب میکند.
قیمتهای ارزان، استقلالطلبی و سنتشکنی جوانان درمقابل فرهنگ بومی وسنتی جامعه ضعفهای فرهنگی است که کمتر به آن پرداخته میشود.
اینروزها تاخت وتاز لباسهای غربی بر لباسهای بومی و محلی به وضوح مشاهده میشود و متاسفانه حجاب و چادر که برای ساده زیستی است، دستخوش مد وتجملات قرار گرفته است.
شاید تنها برپایی نمایشگاههای مد آن هم به نام مدهای ایرانی- اسلامی کمترین کارفرهنگی باشد که صورت میگیرد.
این روزها در روستا و مناطق دور دست نیز به راحتی میتوان جای پای مدهای غربی را دید که بدون شک عامل آن به شبکههای مختلف ماهوارهای و شبکههای مجازی برمیگردد.
کاش لباسهای بومی ومحلی درموزهها خاک نمیخورد و از دانش و فکر دانشجویان رشته طراحی دوخت با الگو از نقشه و لباس ایرانی اسلامی استفاده میشد.
اهل هنر و اهل فرهنگ باید چارهای بیاندیشند که مساله فرهنگ و پوشش را به راحتی رها شده و به بیگانگان اجازه تصمیمگیری در این زمینه داده شده است.
و چه تکلیفی بالاتراز اینکه مسولین و نهادهای فرهنگی با تغییر در نگرش و برگزاری جشنوارههای مد و لباس به ذائقه جوان ایرانی با مدلهای بومی وایرانی توجه کنند.
یادداشت از سپیده قلندری اسفدن
