اهمیت به پاکیزگی آن هم در آستانه سال نو پسندیده است اما نکته مهم این جا است که خیلی ها به بهانه خانهتکانی آبی را که با قطره قطره باران جمع آوری شده را به هدر میدهند. به راستی آیا به این نکته فکر کرده ایم برای شستن یک فرش چند لیتر آب هدر میرود؟
وقتی شیر آب را باز میکنیم و حیاط خانهمان را می شوریم، برای لحظهای به آن روستایی فکر کنیم که حتی برای یک حمام ساده آب کافی در اختیار ندارد، به آن درختانی بیندیشیم که سالهای سال پر بربار بوده و حال خشکسالی از آن تکه چوبی ساخته است.
آن زمان که برای شستن یک قالیچه کوچک چند لیتر آب بیهوده هدر میدهیم، به طبیعتی فکر کنیم که اسراف ما آن را تبدیل به شورهزاری بیآب و علف و زیبایی خواهد کرد و بیشک بهار که خود را در طبیعت نشان میدهد، معنا نخواهد داشت.
آیا به آیندگان فکر کردهایم. کسانی که سالهای آتی قدم بر این کره خاکی میگذارند و استفاده از آب پاکیزه، جویبارهای روان و چشمههای جوشان حق آنان است و این اسراف ما در آستانه بهار ممکن است این حق را آنان بگیرد.
ما میخوانیم که در قرآن کریم آمده است که اسرافکاران برادران شیطان هستند، اما چقدر در این آیه تأمل و تفکر کردهایم. نکند تلاش نماییم با قرائت صحیح و ادای دقیق حروف قرآن را قرائت نماییم ولی خودمان با هدر دادن آب عامل به قرآن نباشیم و ناممان در جمله اسراف کاران ثبت شود.
گاه شاید با خود فکر کرده باشیم چرا وقتی برای بارش باران نماز و دعا می خوانیم، دعایمان به استجابت نمیرسد؟ حال باید به این نکته توجه داشته باشیم که شاید هدر دادن نعمتی که برایش دعا میکنیم خود مانع استجابت دعا باشد.
باید سبک زندگیمان را در این حوزه تغییر بدهیم. اگر که آینده فرزندانمان برایمان مهم است، اگر که دغدغه عمل به آیههای وحی را داریم، اگر که طبیعت زیبا برایمان مهم است، هم خودمان باید در شیوه استفاده از آب تأمل کنیم و هم اینکه هر گاه دیدیم کسی در هدر رفتن قطره قطره آب بی مبالات است، تذکر دوستانه را فراموش نکنیم.
حکیمه بهمن زاده