بدیعالزمان فروزانفر؛ اسطوره بیبدیل ادب پارسی
گروه فرهنگی: استاد فروزانفر از ظرافتها و لطافتهای ادبی بهره فراوان داشت و فردی شوخ طبع، موقعشناس، سحرخیز و دوستدار اشعار مولانا بود که مطالعات فراوانی در خصوص تصوف و عرفان داشت.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسانجنوبی، کارنامه عملکرد استاد فرزانه، فرهیخته و دلسوز بدیع الزمان فرازنفر در تربیت اساتید ادبیات پارسی در نسل بعدی خود بقدری درخشان است که بیانگر روحیه، عشق، ارادت، انس و الفت او به رشته زبان و ادبیات پارسی است.
این استاد بزرگوار که الحق از مفاخر ارزشمند کشور ما محسوب میشوند در استان خراسان در شهرستان بشرویه از توابع فردوس در دل کویر در سال 1276 خورشیدی قبل از انقلاب مشروطیت متولد شدند.
نام اصلی او، عبدالجلیل فروزانفر است که بعدها به بدیعالزمان تغییر نمود. مقدمات تحصیل را ابتدا در زادگاهش و سپس در مشهد مقدس سپری نموده و در سال 1300 بسوی تهران هجرت نمود، هجرتی همیشگی، هجرتی که اراده قوی، همتعالی و عنایات الهی راه را بر او هموار نمود.
او در تهران تحصیلات حوزوی را در مدرسه سپهسالار پشت مجلس و با علاقه وافر و شوق طلبگی ادامه داد و سپس در سال 1313 که دانشگاه تهران تاسیس گردید از او دعوت میشود تا در ابن نهاد علمی همکاری نماید.
دکتر زرینکوب، دکتر شهیدی، دکتر شفیعی کدکنی، دکتر علی محمد حق شناس، دکتر حسین خطیبی، دکتر سادات ناصری، دکتر امیر حسین یزدگردی، دکتر سیمین دانشور همسر استاد جلال آل احمد، دکتر غلامحسین یوسفی و....از جمله شاگردان این استاد بزرگ در دوران تدریس وی بودند.
استاد فرزانه و فرهیخته جناب فروزانفر از ظرافتها ولطافتهای ادبی بهره فراوان داشت و فردی، شوخ طبع، موقع شناس، سحرخیز و دوستدار اشعار مولانا بود که مطالعات فراوانی در خصوص تصوف و عرفان داشت.
فروزانفر سفرهای علمی مختلف و متعددی به خارج از کشور نموده که از آن جمله میتوان به لبنان و پاکستان، بازدید از مؤسسات خاورشناسی اروپا، ترکیه برای زیارت آرامگاه مولانا، افغانستان و.. اشاره کرد.
فروزان فر در میان محققین معاصر ایران، به خاطر حافظه قوی و سرعت انتقال شدیدی که داشت مقامی خاص را احراز کرد و آثار تحقیقی او از نوعی شم انتقادی و نکته سنجی خاصی برخوردار است. مهمترین حوزه تحقیقات او چنانکه از آثارش پیداست مولوی شناسی است.
رساله در تحقیق احوال و زندگی مولوی، تاریخ ادبیات ایران، خلاصه مثنوی، مأخذ قصص و تمثیلات مثنوی، احادیث مثنوی، زنده بیدار، شرح حال و نقد و تحلیل آثار عطار و.. از جمله آثار این استاد بزرگ است.
او همچنین فیه ما فیه مولوی، معارف بهاء ولد، کلیات شمس تبریزی، معارف بهاء الدین محقق ترمذی، ترجمه رساله قشریه، مناقب اوحدی کرمانی را تصحیح و منتشر کرده است.
این استاد بزرگوار که الحق از مفاخر ارزشمند کشور ما محسوب میشوند در استان خراسان در شهرستان بشرویه از توابع فردوس در دل کویر در سال 1276 خورشیدی قبل از انقلاب مشروطیت متولد شدند.
نام اصلی او، عبدالجلیل فروزانفر است که بعدها به بدیعالزمان تغییر نمود. مقدمات تحصیل را ابتدا در زادگاهش و سپس در مشهد مقدس سپری نموده و در سال 1300 بسوی تهران هجرت نمود، هجرتی همیشگی، هجرتی که اراده قوی، همتعالی و عنایات الهی راه را بر او هموار نمود.
او در تهران تحصیلات حوزوی را در مدرسه سپهسالار پشت مجلس و با علاقه وافر و شوق طلبگی ادامه داد و سپس در سال 1313 که دانشگاه تهران تاسیس گردید از او دعوت میشود تا در ابن نهاد علمی همکاری نماید.
دکتر زرینکوب، دکتر شهیدی، دکتر شفیعی کدکنی، دکتر علی محمد حق شناس، دکتر حسین خطیبی، دکتر سادات ناصری، دکتر امیر حسین یزدگردی، دکتر سیمین دانشور همسر استاد جلال آل احمد، دکتر غلامحسین یوسفی و....از جمله شاگردان این استاد بزرگ در دوران تدریس وی بودند.
استاد فرزانه و فرهیخته جناب فروزانفر از ظرافتها ولطافتهای ادبی بهره فراوان داشت و فردی، شوخ طبع، موقع شناس، سحرخیز و دوستدار اشعار مولانا بود که مطالعات فراوانی در خصوص تصوف و عرفان داشت.
فروزانفر سفرهای علمی مختلف و متعددی به خارج از کشور نموده که از آن جمله میتوان به لبنان و پاکستان، بازدید از مؤسسات خاورشناسی اروپا، ترکیه برای زیارت آرامگاه مولانا، افغانستان و.. اشاره کرد.
فروزان فر در میان محققین معاصر ایران، به خاطر حافظه قوی و سرعت انتقال شدیدی که داشت مقامی خاص را احراز کرد و آثار تحقیقی او از نوعی شم انتقادی و نکته سنجی خاصی برخوردار است. مهمترین حوزه تحقیقات او چنانکه از آثارش پیداست مولوی شناسی است.
رساله در تحقیق احوال و زندگی مولوی، تاریخ ادبیات ایران، خلاصه مثنوی، مأخذ قصص و تمثیلات مثنوی، احادیث مثنوی، زنده بیدار، شرح حال و نقد و تحلیل آثار عطار و.. از جمله آثار این استاد بزرگ است.
او همچنین فیه ما فیه مولوی، معارف بهاء ولد، کلیات شمس تبریزی، معارف بهاء الدین محقق ترمذی، ترجمه رساله قشریه، مناقب اوحدی کرمانی را تصحیح و منتشر کرده است.
