پنجره دلت را به سمت خدا بگشا

 به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، آیا تا به حال برایتان اتفاق افتاده که وقت ملاقات با فردی او آغوش به سوی شما بگشاید ولی شما با سردی و بی تفاوتی  با او برخورد کرده و نسبت به ابراز مهر او رعایت ادب را نکنید؟

شاید به نظر همه ما این رفتار بسیار ناپسند و از انسانیت به دور باشد ولی فراموش کرده‌ایم که همه ما انسان‌ها کم و بیش این کار را تکرار می‌کنیم. آن هم نه نسبت به یک هم نوع بلکه نسبت به معبودی که همه هستی ما متعلق به اوست.

او به دنبال بهانه است که ما را ببخشاید و در رحمتش را به سمت ما بگشاید. هر شب جمعه، هر ساعت و ثانیه، هر ماه رجب و شعبان آغوش گشوده که ما آدمیان در پناهش به آرامش برسیم و ما چه بی‌تفاوت و سرد از کنار مهر او می‌گذریم.

خداوند لحظه اذان دوباره سلامی به ما می‌کند و ما انگار صدای مؤذن را نمی‌شنویم و جواب سلام خدا را نمی‌دهیم. جمعه شب‌ها می‌گوید ای بندگان من به یادم باشید تا شما را بیامرزم و ما در طول هفته حتی یک نیمه شب جمعه را به خدا اختصاص نمی‌دهیم.

وفتی دروغ می‌گوییم، تهمت می‌زنیم، نگاه‌های هوس‌آلوده داریم، مال غیر را می‌خوریم، یعنی به آغوش مهر خدا بی‌تفاوت بوده‌ایم و چقدر تلخ است که خود را از تابش نور رحمانیت و رحیم بودن خدا محروم کرده‌ایم.

و حال دوباره خداوند با لحن مهربان خویش ما را صدا زده است، این بار از دریچه ماه رمضان می‌گوید ای بندگان من، من مشتاق شما هستم. آیا این بار هم می‌خواهیم چون دیگر ایام سال به این رأفت و رحمت بی‌تفاوت باشیم.

هر سحر ماه رمضان که دل می‌شکند و اشکی بر گونه جاری می‌شود، هر افطار که دل، دلتنگ خداوند می‌شویم و استغفرالله بر زبان جاری می‌شود، یعنی خداوند گفته دوستمان دارد و می‌بخشد هر آن چه از اشتباه و خطا و عصیان در گذشته انجام داده‌ایم.

خداوند سریع الرضا است و کافی است از ته دل در سحر و افطاری با او عهد ببندیم که از این نقطه زندگی مسیرمان را می خواهیم به سمت او برگردانیم. به سمت خدایی که نهایت علم و توانایی و مهربانی و بخشندگی است.

کافی است، در این ماه مبارک دست یتیمی را بگیریم و محبت مادرانه و یا پدرانه خود را نثار او کنیم. کافی است سفره افطاری پهن کرده و نیازمندانی را که مدت ها است سک دل سیر نخورده اند را بر سر سفره بنشانیم.

کافی است به سراغ کسی که پشت سرش سخنی گفته‌ایم برویم و فقط یک عذرخواهی از او بکنیم. آن وقت خواهیم دید که چگونه امواج پر مهر الهی و باران رحمتش بر سرما باریدن می‌گیرد و آرامش حقیقی را شامل حال ما می‌کند.

نکند این ماه رمضان نیز بگذرد و در غفلت و باز هم با بار گناه به عید فطر برسیم. نکند نیمه ماه رمضان ایام ولادت کریم اهل بیت(ع) بگذرد، شب قدر عبور کند، روزهایی که با نام مولا علی عجین شده بگذرد و ما تکانی به خود ندهیم.

یک قدم به جلو بیاییم. مطمئن باشیم خداوند بیش از ما مشتاق ما است...

حکیمه بهمن زاده