تلاش برای خودکفایی/ لذت نانی که با وضو پخته می‌شود

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن (ایکنا) از خراسان‌جنوبی، امروزه نقش پر اهمیت، اساسی و ارزنده زنان روستایی بعنوان یاران و یاوران مردان که همدوش و همراه با آنان در عرصه‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، خانوادگی فعالیت می‌کنند برکسی پوشیده نیست و زن روستایی امروز، دختر دیروز و دختر امروز هم زن فردا خواهد بود.

روستا محل کار و تلاش است و زن روستایی در خانه و مزرعه تلاش و مشارکت فعالانه دارد.

زن روستایی تربیت کننده نسل آینده و پرورش دهنده فرزندان روستا است، خاک مزرعه با گام‌های استوارش آشناست و از بام تا شام جای جای محیط روستا حکایت از حضور پر تکاپوی زن روستایی دارد.

یکی از کارهای معمول زنان در خراسان‌جنوبی، پخت نان در خانه است. آنها انواع نان را که با عناوین تافتون، لواش، کهر، چپاتی و قتلمه از آن یاد می‌کنند، به روش سنتی طبخ می‌کنند.

از گرمای تنور و سرخی صورت زن روستایی در پای تنور که بگذری، تكاپوي تهيه نان سفره شهرنشينان خستگی را از تن زنان روستا می‌برد و طعم شیرینش باقی می‌ماند.

روستای بوی سبزی‌های خشک با سبوس، ترکیب خوبی به هم زده‌اند، اما آن چیزی که متعجبم می‌کند دیدن نانواهای خانم است. همیشه نانوا یا شاطر را مردهایی دیده‌ام که تحمل گرمای تنور برایشان مثل آب خوردن است، اصلاً شاطرها در ذهنم مردهایی پرقدرت بودند که برکت نان دستانشان را پربرکت‌تر می‌کرد.

با ورود فرهنگ شهرنشینی در روستا خیلی از مراسم و آداب از یاد و خاطره‌ها فراموش شده‌اند و دیگر از بوی دود تنور که هنگام صبح قبل از طلوع آفتاب به مشام می‌خورد و انسان را از خواب بیدار می‌کرد، خبری نیست.

امام هنوز هم هستند کسانی که از این راه امرار معاش می‌کنند و سختی آن را به جان پذیرفته‌اند.

تمام لذتی که از پخت نان می‌برم این است که با وضو باشم و ذکر بگویم

مریم کاظمی بانوی روستایی که به پخت نان مشغول است، در گفت و گو با ایکنا می‌گوید: از نوجوانی در کنار مادرم به پخت نان مشغول شدم و در حال حاضر نیز برای مردم نان می پزم و به شهر می فرستم.

او می‌گوید: کار در کنار تنورهای گلی و شعله‌های مستقیم آتش، سختی و مشکلات زیادی برایم داشته از جمله اینکه تمام دستانم را سوزانده است.

در حالی که ذکر می گوید و به پخت نان مشغول است، می گوید: تمام لذتی که از پخت نان می‌برم این است که با وضو باشم و ذکر بگویم، چراکه این کار آرامشی خوب به من می‌دهد.

کاظمی اظهار می‌کند: اینروزها وجود نانوایی‌های ماشینی، کم شدن سهمیه آرد خانوارها، فراموش شدن تنورهای سنتی و رغبت کم بانوان روستا، پخت نان محلی همانند گذشته دیگر در روستا رواج ندارد و دیگر بوی خوش نان گرم روستای کمتر به مشام می‌رسد.

او می‌گوید: در گذشته برای تهیه نان محلی، زنان روستا با توجه به مصرف خانواده خود با استفاده از روش قدیمی یعنی با استفاده از تنورگلی در هفته نان می‌پختند که امروزه گروهی دیگر از زنان با استفاده از روش امروزی با کپسول گاز و سه پایه نان می‌پزند.

از درآمدش که می‌پرسی با لبخندی بر لب می‌گوید خدا رو شکر همین که می‌توانم خرج خانواده‌ام را بدهم و تا حدودی از پس هزینه‌ها برآیم رضایت دارم.

چه بسيارند زناني كه با مزد حاصل از ساعت‌ها كار طاقت فرسا، مايحتاج زندگي خود را تهيه مي‌كنند.

لینک گزارش تصویری را اینجا ببینید.

گزارش و عکس از سپیده قلندری