روایت هفتمین روز/ چند قدم تا پیروزی

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان‌جنوبی، مردم شهرستان بیرجند نیز همچون سایر نقاط ایران، از ظلم و جور شاهنشاهی به تنگ آمده بودند و در سال 57 با اوج گرفتن تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی، بیرجند نیز صحنه مبارزات بود.
صبح روز هفتم
سیدحسین اصغری، یک مبارز انقلابی در بیرجند در گفت‌وگو با ایکنا اظهار کرد: در دوران انقلاب در دبیرستان خزیمه مشغول به تحصیل بودم و با نوشتن اعلامیه و گذاشتن آن داخل صندلی‌های مدرسه و یا نوشتن شعارها بر روی تخته در مدرسه‌ها، آگاه‌سازی افراد آغاز شده بود.

وی ادامه داد: شهرستان بیرجند همانند سایر شهرهای ایران در سال ۵۷ با برگزاری و انجام شعار نویسی، اعتراضات، تظاهرات و راهپیمایی‌ها حال و هوای دیگری به خود گرفت و روز هفتم بهمن‌ماه 57، روزی خونین در بیرجند بود.
وی افزود: روز هفتم بهمن‌ماه ۵۷ بزرگترین و گسترده‌ترین تصاویر راهپیمایی دوران انقلاب اسلامی در شهرستان بیرجند رقم خورد.
این مبارز انقلابی با بیان اینکه تاکنون بیرجند چنین جمعیتی را به خود ندیده بود، تصریح کرد: این اولین تظاهراتی بود که دو شهید و چندین مجروح و جانباز تقدیم انقلاب کرد.

اصغری ادامه داد: در روز ششم بهمن‌ماه 57، جوانان مبارز و انقلابی برای برگزاری این تظاهرات تدارکاتی را در نظر گرفته بودند.
وی اظهار کرد: من به اتفاق چندین نفر از دوستانم از جمله شهیدان قالیبافان، کاظمی و همکلاسی‌های خود قرار گذاشتیم و صبح ساعت ۶ و نیم دقیقه به مسجد جامع پایین شهر که جمعیت زیادی آمده بودند رفتیم.
این مبارز انقلابی بیان کرد: مسیر راهپیمایی را مشخص کردیم و انتهای تظاهرات جلوی مسجد آیت‌الله آیتی بود.
اصغری با بیان اینکه درب مسجد جامع آمدیم و مسئولیت‌ها مشخص شده بود و هر فردی کاری انجام می‌داد، افزود: حدود ۲۰ نفر می‌شدیم که وظیفه من و چند نفر دیگر حفاظت از مراکز و مکان‌های مورد استقرار در مسیر راهپیمایی بود.
وی با بیان اینکه من در وسط کوچه رو به جمعیت ایستاده بودم، افزود: کوچه اطراف منتهی به ژاندارمری نیروهای مسلح ایستاده بودند و پشت سر من یک سرگرد ژاندامری ایستاده و نظاه‌گر جممعیت بود.
این مبارز انقلابی ادامه داد: سرگرد ژاندامری مرا صدا زد و گفت: به جمعیت بگو شعارهای زشت ندهند که ماموران من عصبانی هستند؛ من نیز پیام سرگرد را به مردم رساندم و آنان شعار را قطع کردند.
اصغری بیان کرد: من به محل قبلی برگشتم، جمعیت و ژاندارم‌ها را زیرنظر داشتم و پشت سر جمعیت راه افتادم که جمعیت دوباره شعار مرگ بر شاه را به صورت هماهنگ تکرار می‌کردند.
وی ادامه داد: ژاندارم‌های پشت بام تیراندازی هوایی می‌کردند، جمعیت زیادی داخل جوی‌ها افتادند و بانوان نیز به عقب بازگشتند.
این مبارز انقلابی تصریح کرد: شهید سندروس در همان مکان تیر خورد و به درجه رفیع شهادت نائل آمد و جانباز حسین قهوه چی نیز تیر به شکمش اصابت کرد همچنین فردی دیگر همانجا مجروح شد.

اصغری بیان کرد: من به اتفاق چند نفر از مردم رو به میدان کوروش با مشت‌های گره کرده شعار می‌دادیم و کف خیابان نزاری پر از کیف و چادر و کفش بود.
وی اظهار کرد: من در حالی که شعار می‌دادم به سمت دست چپ خود نگاه کردم، دیدم از کوچه دارائی، نیروهای ارتش مسلح به طرف میدان می‌آیند، همه فرار کردیم.
این مبارز انقلابی با بیان اینکه بر اثر اصابت گلوله ارتش، شهید سورگی به درجه رفیع شهادت نائل آمد، افزود: ما و تعدادی از دوستان، مقابل درب مقبره حکیم نزاری، رو به میدان نزاری و مقابل نیروهای مسلح، شعار کمرگ بر شاه را تکرار می‌کردیم.
اصغری ادامه داد: در این حال، از میدان به سوی ما گاز اشک‌آور شلیک کردند اما ما با لگد گازهای اشک‌آور را که توپی شکل بود به سمت خودشان پرتاب می‌کردیم.

وی اظهار کرد: وقتی متوجه پیشروی نیروهای مسلح شدیم از کوچه پهلوی سینما پارس به طرف کوچه‌های چهار درخت فرار کردیم و خود را به مسجد آیت‌الله آیتی رساندیم و لاستیک‌هایی که دوستان از قبل آماده کرده بودند را آتش زدیم و این پایان تظاهرات خونین هفتم بهمن ۵۷ بود.
ضرورت توجه به جوانان
این مبارز انقلابی با بیان اینکه اکثر شهدای دوران دفاع مقدس ما جوانان انقلابی بودند و عشق به ولایت و رهبری از عوامل موفقیت بود، افزود: بعد از گذشت نزدیک به چهل سال از اوایل انقلاب اسلامی، نسل اول انقلاب هنوز نیز به نظام و ولایت وفادارند که باید به آنان توجه کرد.
اصغری یادآور شد: از اهمیت و نقش مردم نیز در حرکت پرشکوه انقلاب نباید غفلت کرد چرا که با همراهی مردم انقلاب به اینجا رسیده‌ است.
زهرا حمیدی