حجتالاسلام ایمان حسنی، مربی فعالیتهای پرورشی و قرآنی دارالقرآن صاحبالزمان(عج) بیرجند در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسانجنوبی گفت: تعلیم و تربیت در مکتب قرآن، کاملترین و جامعترین آیین بوده و قابل مقایسه با هیچ آیین تعلیم و تربیتی دیگری نیست.
وی افزود: این آیین هدفدار بوده، دارای طرح و برنامه است، طرحی که مربی و محور اصلی آن خدا است و برای رسیدن به این هدف باید به یک مجموعهای از اهداف مرحلهای دست پیدا کرد.
مربی فعالیتهای پرورشی و قرآنی دارالقرآن صاحبالزمان(عج) بیرجند بیان کرد: همچنین. هرگاه تعلیم و تربیت براساس کلام خدا محقق نشود و از موانع درونی و بیرونی منزه نباشد، انسان در مرحله حیوانیت خود متوقف و به گمراهی دچار میشود.
حسنی ادامه داد: به همین دلیل توجه، اهتمام و اهمیت دادن به امر تعلیم و تربیت مبتنی بر معیارها و ارزشهای ذکر شده در قرآن کریم با هر زمان و مکان سازگار است و یک ضرورت و زیرساخت تفکر سالم انسانی بهشمار میآید.

ضرورت رعایت اصل همراهی در تعلیم و تربیت
وی با بیان اینکه یکی از راهکارهای تربیتی که در قرآن به آن اشاره شده؛ همراهی است، اظهار کرد: خداوند در مورد راهکار تربیتی حضرت ابراهیم (ع) بیان میکند که آن حضرت با ستارهپرستان، ماهپرستان و خورشیدپرستان همراه میشود تا بتواند بدون ایجاد حالت تدافعی در آنها، موجبات بیداری و تنبه را فراهم آورد.
مربی فعالیتهای پرورشی و قرآنی دارالقرآن صاحبالزمان(عج) بیرجند ادامه داد: مدتی را با هر یک میگذراند و سپس در موقعیتهای مناسب با بهرهگیری از برهان و دلیل قاطع میکوشد تا بطلان هریک از آن باورها و بینشها و نگرشها را بیان کند و آنها را به خود آورد.
حسنی خاطرنشان کرد: چنین راهکاری موجب شد که حتی زمانی که حضرت ابراهیم(ع) بتها را میشکند و تنها بت بزرگ را بهجا میگذارد و به آنها میفرماید که بت بزرگ برای حسادت بتان دیگر را شکسته است، خودتان از بت بزرگ بپرسید.
وی بیان کرد: آنها به خود میآیند و میگویند که این بت که توان حرکت و نطق ندارد و نمیتواند متعرض دیگر بتان شود یا از خود دفاع کند و سخنی بگوید و عملی داشته باشد؛ در حقیقت آنها خودشان متذکر میشوند و اقرار میکنند که بتها هیچیک از شرایط پروردگاری را ندارند، پس نمیتوان آنها را پروردگار قرار داد.
مربی فعالیتهای پرورشی و قرآنی دارالقرآن صاحبالزمان(عج) بیرجند یادآور شد: برای ایجاد زمینه پذیرش در متعلمان و مربیان نسبت به تغییر یک عادت یا رفتار تثبیت شده، باید با تیزبینی، رعایت اصول تغییرناپذیر، نرمش و همراهی موقت نشان داد تا مخاطب به تدریج با عقیده و روش صحیح، همراه شود.