اراده، مهمترین شرط برای حفظ قرآن‌ کریم است

به گزارش ایکنا از زنجان، آزمون سراسری حفظ و مفاهیم قرآن کریم امروز 5شنبه 10 اسفندماه در 8 حوزه استان زنجان به صورت همزمان کشوری در بخش کتبی حفظ قرآن کریم برگزار شد.
در شهر زنجان موسسه دارالقرآن میزبان متسابقینی بود که در رده‌های سنی مختلف برای آزمودن دانش خود در حفظ اجزاء مختلف قرآن کریم در این دور از مسابقات شرکت کرده بودند.
در این بین بانوی نابینای حافظ کل قرآن کریم یکی از متسابقین بود که با عزمی جدی در اسرع وقت تلاش داشت تا به سوالات پرسشنامه پاسخ دهد.

بعد از اتمام آزمون با او به گفت‌وگو پرداختم. شاید سمیه باقری نشان عزم جدی در عرصه حفظ آیات نورانی وحی و الگویی برای همه علاقه‌مندان باشد که می‌خواهند وارد این راه پربرکت شوند.
سمیه باقری در معرفی خود گفت: متولد سال 61 در شیراز است و چند سالی است که به دلیل ازدواج ساکن زنجان شده. این بانوی روشندل، کارشناسی مدیریت آموزشی دارد و در حال حاضر نیز به عنوان معلم با آموزش و پرورش استثنایی همکاری دارد.
 
این حافظ کل قرآن کریم با اشاره به اینکه از کودکی علاقه به حفظ آیات قرآن داشته و به صورت مقطعی نیز در این زمینه فعالیت می‌کرده، تصریح کرد: تا پایان دوره دانشگاه حضورم در عرصه حفظ به صورت مستمر نبود و بعد از آن بود که به صورت جدی و با حضور در کلاس‌های آموزشی جامعة‌القرآن دوره‌های حفظ را با جدیت دنبال کردم و طی دوره 4 ساله موفق به حفظ کل قرآن کریم شدم.
باقری وقتی از سختی‌های حفظ پرسیدم، لبخند زد و گفت: قطعا بنده با شرایط ویژه‌ای که داشتم سختی‌های خاصی هم داشتم که از آن جمله ایاب و ذهابم برای حضور در کلاس بود ولی با حمایت خانواده و پشتکاری که به لطف خدای متعال به من عنایت فرموده بود، توانستم تا پایان راه را ادامه دهم.
این بانوی حافظ کل قرآن کریم با اشاره به اینکه حفظ آیات نورانی وحی سخت نیست بلکه همه برکات زندگی‌ام از قرآن است، تاکید کرد: علاقه‌مندان برای حضور در عرصه حفظ باید دو اصل اعتماد به نفس و اراده را مورد توجه قرار دهند به ویژه اینکه برای حفظ قرآن داشتن اراده ضروری است و حرف اول را می‌زند.

باقری با بیان اینکه حفظ قرآن توشه‌ای است که حافظان با خود دارند، تاکید کرد: حافظان باید عاملان قرآن باشند و همه قرآنیان نماینده آیات نورانی وحی باشند، اصلی‌ترین ماموریتی که داریم عامل به قرآن بودن است زیرا حافظان قرآن با عمل و رفتار خود می‌توانند هدایت‌کننده و حتی در صورت اشتباه گمراه‌کننده دیگران باشند زیرا تاثیری که عمل دارد بسیار بیشتر از دعوت مستقیم به آیات وحی است و همه حافظان و فعالان قرآنی باید خود را در این زمینه مسئول بدانند.