در اسلام هر زمینی که وقف مسجد شود، تا ابد باید مسجد بر روی آن زمین ساخته شده و حفظ شود(مگر در شرایط خاص و اضطرار و در صورت اجازه حاکم شرع آن هم با رعایت اصول ویژه) این زمین هم وقف مسجد شد و قرار بود مسجدی ویژه با معماری خاص باشد، آن هم در یکی از شلوغ‌ترین چهارراه‌های تهران. مردم محل هم خوشحال بودند که دیگر صاحب مسجد می‌شوند و دو اتاق کوچک کانکسی داخل پارک دانشجو به مسجدی بزرگ تبدیل می‌شود. ساخت مسجد که آغاز شد ناگهان ساختمانی خاکستری رویید که هیچ شباهتی به هیچ مسجدی نداشت. اعتراض‌ها شروع شد، پس گنبد و مناره و رنگ فیروزه‌ای مسجد کو؟ گفتند معماری خاص است و مدرن! سال‌ها گذشت ولی باز هم خبری از مسجد نشد تا اینکه اکنون یک نام بزرگ بر روی این ساختمان خاکستری نقش بسته است. مجتمع فرهنگی ولیعصر؛ آن هم با صدای دائمی دستفروشان محتاج یک لقمه نان در کوران گرانی‌‌های کشور.