پائیز زردرنگ در فصل کرونا

چهارشنبه ۰۳ تير ۱۴۰۵ - 2026 June 24

نسخه اصلی

پائیز زردرنگ در فصل کرونا

نقاش عالم در کمال زیبایی‌شناسی و نکته‌سنجی در خلق زیبایی طبیعت، برای تمام فصل‌ها رنگی خاص و نو به نو انتخاب کرد و قلم‌موی نقاشی‌اش را برای پائیز در جوهر زردرنگ زد. گرچه تازگی و طراوت رنگ‌های فصول در فضای مدرنیته و حال و هوای شلوغ شهری کمرنگ شده بود، اما امسال دیگر کرونا تمامی فصول و رنگ‌هایش را تصاحب کرده بود. در این گزارش سعی می‌کنیم تا رنگ زرد پائیز را در قاب کرونازده شهر بازخوانی کنیم. تصاویری که هر روز شتابان و با دلهره از کنار آنها می‌گذریم.

۱۳۹۹/۰۸/۱۴

هوای پاییزی شهر تهران که هر ساله روزهای آلوده‌ای را سپری می‌کرد، امسال میزبان ویروس منحوسی است که به این راحتی قصد ترک شهر را ندارد.

در کنار برگهای خزان زده پاییز، امید انسانهای زیادی برای سلامت و اقتصاد افسرده و افتاده است.

روح شادی و نشاط دیگر در قاب شهر کمرنگ شده است. تنهایی، خلوت و دلهره جای انسانها در برخی خلوت‌های عاشقانه را گرفته است.

کرونا دنیای پرنشاط کودکانه را از ما گرفت. دیگر سروصدای دویدن و شور بازی و تفریح کودکان را نمی شنویم.

کودکان شهر امسال نه تنها از بازی بلکه از عطر فضای مدرسه نیز محروم شدند و روزگار آنان را پیش از موعد خانه‌نشین کرد.

کودکان حتی حسرت درنگ در کوچه هایند، اما در دل نگرانند تا کرونا از هر سو به سمت آنان بیاید.

دیگر فروشندگان منتظر رهگذری نیستند تا قدم قدم زنان به سر بساط آنان ظاهر شود. شاید رهگذران خسته نیز رنگ پاییز گرفته‌اند.

هر سمت را که نگاه می‌کنیم ابزار جنگ با کرونا از هر چیز دیگری به ما نزدیک‌تر هستند.

اما دنیا گویا از این خاطره ها و تجربیات زیاد دارد و در زیر نگاه نگران انسان‌ها تجربه حیات ادامه می‌یابد.

اگر عینک سیاه کرونا زده مان را دربیاوریم، باز می توانیم حس زیبای، نشاط و امید را از طبیعت بگیریم

آن قدر قاب تنگ تکنولوژی چشمان ما را فریفته است که فرصت تنفس در فضای وسیع طبیعت را از خود گرفته‌ایم.

یاد گرفته ایم که برای بلند شدن خاک و سنگ بر روی هم بگذاریم، اما شاید راه اوج گرفتن سبک شدن و بال و پر گشودن باشد.

شاید یک راهش چشم گشودن و یافتن انسان‌های افتاده در گوشه کنار شهر باشد.

یا آنکه گشودن گوش برای شنیدن صدای ساز ناکوک مردم شهر باشد.

اگرکمی آن طرف‌تر، نه خیلی دور، در شهر را ببینیم، خانه‌هایی را می‌یابیم که همیشه پاییزی بودند و پاییزی نیز ماندند. گویا برای بهاری شدن تمام شهر، باید طرحی دیگر داشته باشیم.

خوب است پاییز را باور کنیم و اگر در کوچه های شهر قدم می زنیم، رنگ طبیعت در قلب و جان بیفزاییم.

طبیعت بدون ما نفس می‌کشد، اما نمی داند که ما بدون او نمی‌توانیم نفس بکشیم.

در بازی زندگی کرونا، این میهمان ناخوانده، در پیچ تند شتاب افتاده و فعلا برنده بازی اوست، اما داستان را تا انتها نخوانده است

انسان اگرچه بر برگهای افسرده و افتاده قدم می گذارد اما نگاهش به آسمان است.

رنگ زرد، رنگ نور و امید است. رنگ حرکت و نشاط با چرخش هستی است. انسان پرامید هیچ گاه نمی‌ایستد.

اگرچه کرونا برای مدتی توانایی و حرکت را از انسان گرفته، اما قابلیتها و توان او فرصت را برای پویایی خواهد یافت.

نمی دانم شاید این تنها ما نیستیم که دلتنگ طبیعت شده ایم، شاید طبیعت نیز دلتنگ ما باشد. حتی باور این خیال نیز شیرین است.

گاهی رنگ ماتم کرونا بر فصل پاییز می چربد و انگار که باید گفت فصل کرونا به پاییز رسیده.

اما کرونا بخشی مهار شده از قاب زندگی که باز رنگ طبیعت می‌گیرد.

سایه کرونا رنگ روشن زندگی را هم تیره کرده است

اگرچه مادران این شهر تنها و خسته شدند، اما بر در خانه می‌ایستند تا شاید این میهمان از رو برود.

صندلی‌ها نیز این بار به جای ما می‌نشینند و منتظر می‌مانند.

ممکن است کرونا ما را قدری بیشتر در ایستگاه پاییز منتظر کند، اما برای ماندن بدون برنامه نیستیم.

از حرکت نمی‌ایستیم و آن قدر از کرونا فاصله می‌گیریم تا فاصله او نیز بیشتر شود.

خلاصه شاید کرونا رنگ پاییز امسال را تیره کند، اما یک روز غروب می‌کند. کرونا هرچه باشد ذره‌ای از جلوه‌های بزرگ طبیعت است. من در همین کوچه‌های شهر عینک دودی‌ام را برمی‌دارم و منتظر غروب کرونا و طلوع روشنای زرد پاییز می‌مانم.

لینک کپی شد

https://iqna.ir/00GV8e

نظرات بینندگان