
به گزارش ایکنا، کیتی روزینسکی، نویسنده در زمینه فرهنگ و سبک زندگی در مقالهای که در روزنامه بریتانیایی ایندیپندنت منتشر کرد به پدیدهای رو به رشد در بریتانیا و اروپا پرداخت: «تحریم محصولات و خدمات آمریکایی». او این پدیده را نوعی اعتراض مسالمتآمیز علیه سیاستهای دونالد ترامپ، بهویژه در دوره دوم ریاست جمهوریاش توصیف کرد.
روزینسکی مشاهده کرد که چگونه مصرف روزمره، از خرید نوشابه گرفته تا تصمیمگیریهای سفر، به یک اقدام سیاسی آگاهانه با هدف اعمال فشار اقتصادی و نمادین تبدیل شده است.
او تأکید کرد که شرکتهایی مانند کوکاکولا، نتفلیکس، گوگل، اپل، آمازون و مکدونالد صرفاً مجموعهای از برندهای غولپیکر آمریکایی نیستند که بسیاری از ما روزانه از آنها استفاده میکنیم یا برای آنها پول خرج میکنیم؛ آنها مدتهاست که بخشی از الگوهای مصرف روزانه بریتانیاییها و اروپاییها بودهاند.
روزینسکی استدلال میکند که وفاداری به این برندها دیگر به اندازه گذشته قوی نیست. در حالی که بریتانیاییها ممکن است نتوانند مستقیماً افکار خود را در مورد سیاستهای ترامپ بگویند، اما همچنان میتوانند با عمل خود شرکتهای آمریکایی را تحریم کنند.
این گزارش شامل شهادتهایی از فعالان و شهروندان عادی، از جمله کارولین، تولیدکننده محتوای بریتانیایی، بود که ادعا میکند تحریمها دیگر مانند گذشته یک عمل حاشیهای یا خندهدار نیستند، بلکه حتی در خود ایالات متحده نیز از حمایت گستردهای برخوردار شدهاند.
در این گزارش به نقل از کارولین آمده است: «حتی خود آمریکاییها میگویند که بهترین راه برای کمک به آنها تحریم است». وی افزود: :آمریکا با پول هدایت میشود و ما باید با آن به زبان خودش صحبت کنیم.»
او افزود که نزدیک به یک دهه است که به طور فعال سعی میکند از حمایت از ایالات متحده خودداری کند، زیرا به درک ماهیت «امپریالیسم، سرمایهداری، غولهای تجاری و این واقعیت که آمریکا تا حد زیادی جهان را کنترل میکند» رسیده است.
در این گزارش اشاره شده است که این فعال بریتانیایی مدتهاست از تحریمکنندگان صریح برندهای بزرگ آمریکایی بوده است، اما پس از وقایع اخیر در ایالات متحده و اظهارات رئیسجمهور ترامپ، شاهد تغییر قابل توجهی در نگرش مصرفکنندگان در بریتانیا و اروپا بوده است.
او در این مورد گفت: وقتی قبلاً نظراتم را به صورت آنلاین بیان میکردم، با تمسخر یا انتقاد مواجه میشدم. اما وقتی اوایل این ماه ویدیویی در تیکتاک در مورد چگونگی تحریم آمریکا منتشر کردم که بعداً به سرعت پخش شد، اکثریت قریب به اتفاق مردم با من موافق بودند، به خصوص در خود ایالات متحده.
این نویسنده، داستان لیام کونخو راموس، کودکی که به همراه پدرش که یک مهاجر غیرقانونی اهل اکوادور بود توسط مقامات مهاجرتی ایالات متحده بازداشت شد را یک نقطه عطف احساسی دانست که دیگران، مانند سالی مددکار بریتانیایی و خانوادهاش را به اتخاذ تصمیمات عملی از جمله تحریم برندهای برجسته آمریکایی و توقف سفر به ایالات متحده واداشت.
سالی توضیح داد که خانوادهاش قبلاً حدود ۵۰۰۰ پوند برای هر سفر هزینه میکردند، اما تصمیم گرفتند این هزینهها را به مقاصد دیگر هدایت کنند به این امید که تأثیر تجمعی داشته باشد.
به گفته متیو موخفی اشتون، مدرس سیاست و رسانه در دانشگاه ناتینگهام ترنت، از زمان روی کار آمدن ترامپ در دومین دوره ریاست جمهوریاش در ژانویه سال گذشته، مجموعهای از رویدادها برخی از بریتانیاییها را بر آن داشته است که در مورد نحوه خرج کردن پول خود تجدید نظر کنند. دکتر موخفی اشتون از منظر آکادمیک استدلال میکند که این تحریمها با توجه به حجم عظیم اقتصاد آمریکا، نه از نظر قدرت تاثیرگذاری اقتصادی، بلکه از نظر ارزش نمادین و سیاسی آنها اهمیت دارد.
او معتقد است که اظهارات جنجالی ترامپ، از تعرفهها گرفته تا اظهارات او در مورد نیروهای ناتو، «نقاط عطفی» بودند که حتی حامیان سنتی ایالات متحده را نیز به تجدید نظر در انتخاب کالاهای مصرفی خود واداشت.
گزارش ایندیپندنت به تجربیات سایر کشورها، مانند کانادا و دانمارک که در آنها سیاستها و اظهارات ترامپ منجر به کاهش شدید گردشگری و فروش محصولات آمریکایی شد، اشاره کرد.
در کانادا، تعداد گردشگرانی که به ایالات متحده سفر میکنند در طول نه ماه ۲۲ درصد کاهش یافت، در حالی که فروش شراب آمریکایی ۹۱ درصد کاهش یافت. در دانمارک، اپلیکیشنی به نام «غیرآمریکایی» در صدر جدول دانلودها قرار گرفت که نشاندهنده گسترش تحریمهای سازمانیافته است.
با وجود تردیدهایی در مورد تأثیر تحریمهای فردی با توجه به حجم عظیم اقتصاد ایالات متحده، گزارش ایندیپندنت به «قانون ۳.۵٪» اشاره میکند؛ تحقیقی در دانشگاه هاروارد که ادعا میکند بسیج این درصد از جمعیت برای تحریم محصولات آمریکایی برای ایجاد تغییر سیاسی کافی است.
این گزارش خاطرنشان میکند که اگرچه جدایی کامل از فناوری آمریکایی ممکن است دشوار باشد، اما بخش گردشگری همچنان «نقطه ضعف» آنها است و برآوردها پیشبینی میکنند که ایالات متحده تا سال ۲۰۲۵، ۱۲.۵ میلیارد دلار از درآمد گردشگری بینالمللی خود را از دست خواهد داد.
نویسنده، گزارش خود را با نقل قولی از کارولین به پایان میرساند: یک نفر که تحریم کاملی را انجام دهد، تأثیر زیادی نخواهد داشت. اما اگر همه ما به طور جمعی حتی بخشی از آنچه مصرف میکنیم را تحریم کنیم، این کار تاثیرگذار خواهد بود.