«طنین تلاوت» مرهم زخمهای آوارگی
در دل روزهای پر آشوب غزه درحالی که خانهها و منارههای مساجد زیر آتش بمبافکن و جنگندهها به تلی از خاک تبدیل شدند؛ اهالی این باریکه نبردی خاموش اما عمیق را رقم زدند؛ نه با سلاحهای جنگی که با نور ایمان. در میان آوارها تلاش تازهای شکل گرفت تا با نور قرآن، دلهای کودکان و نوجوانان دوباره جان بگیرد و خاکستر خرابیها به قوت قلبی برای ادامه حیات با امید تبدیل شود.
به گزارش ایکنا به نقل از فلسطین نیوز، اینجا در بحبوحه روزهای پساجنگ غزه درحالی که در سایه آتشبس هنوز صدای بمباران و خمپاره به گوش میرسد، نور وحیانی قرآن و صوت آسمانی آن مرهمی برای دردهای بیشمار اهالی غزه شده است.
ابو شعبان، از مسئولان دارالقرآن غزه، از پویشی سخن میگوید که آن را «مرحله احیای قرآن» میخواند؛ تلاشی که در آن، مسئولان به سرعت دست به کار شدند تا نمازخانهها و چادرهای موقتی را حوالی مساجد ویرانشده برپا کنند. این سازههای موقت نهتنها جایگاه عبادت بلکه به پناهگاههایی برای کسب دانش و حفظ قرآن تبدیل شدند.
بیشتر بخوانید
به گفته ابو شعبان، در کنار این تلاشها، استانداردهای امنیتی و آموزشی سختگیرانهای تدوین شد تا حلقههای حفظ قرآن حتی در میانه ناامنیها و آوارگی ادامه یابد. او با اشاره به شرایط دشوار میدانی میگوید: «با کمبود شدید قرآن، روشنایی و آرامش محیط مواجهیم، اما به جای لعن فرستادن به تاریکی، خلاقیت را جایگزین کمبودها کردهایم؛ قرآنها را از مردم قرض میگیریم، جلسات را در روز برگزار میکنیم تا از روشنایی روز استفاده کنیم و نور قرآن را به دلها بتابانیم، اینجا یادگیری در چندین نوبت تقسیم شده تا همه سهمی از این نور داشته باشند.»
کمبود مربی حفظ قرآن نیز مانع تشکیل حلقههای آموزش نشد. نیروهای حافظ قرآن میان مناطق مختلف تقسیم شدند، داوطلبان به میدان آمدند و دستیاران جوان آموزش دیدند. به گفته او، «این مأموریت، فراتر از هر سختی است؛ زیرا ما در حال حفظ آیات الهی هستیم، نه فقط در کتابها، بلکه در جان نسلها.»
جانپناه دلهای خسته
ابو شعبان حلقههای قرآنی را «جانپناه دلهای خسته» توصیف میکند و میگوید: اینجا کودکان آواره دوباره نظمی در روزمرگی خود مییابند، آرام میشوند و درسهای صبر و فداکاری میآموزند. این جلسات، مرهمی برای زخمهای آوارگیاند». به گفته او «قرآن، قبل از هر چیز، موهبتی برای آرامش روح و روان انسانهاست.»
حالا با برقراری آتشبس موقت، صحنهای تازه رقم خورده است. ابو شعبان این وضعیت را به «سونامی انسانی» تشبیه کرد که به سوی چادرهای حفظ قرآن هجوم آوردند: «هزاران کودک، نوجوان و بزرگسال به نمازخانههای موقت پناه آوردند؛ گویی تشنه بازگشت به معنویت بودند، تشنه جبران ماههایی که در هیاهوی درگیری، صدای اذان و تلاوت قرآن خاموش شده بود.»
چادرهای اقامه نماز مملو از حضور نمازگزاران شده. از اذان صبح تا غروب آفتاب، حلقههای آموزش حفظ قرآن در چند نوبت ادامه مییابد تا عطش یادگیری سیراب شود.
ابو شعبان میگوید: «وقتی کودکی پابرهنه را میبینی که از صف آب برمیگردد اما قرآنش را در بغل دارد، درمییابی که نبرد آگاهی را بردهایم. این چادرها، اکنون کانونی برای شکفتن روح جامعهاند؛ جایی که همبستگی، شفقت و امید در برابر ویرانی، قد علم کرده است».
نقشه راهی برای فردا
دارالقرآن و سنت غزه اکنون مرحلهای تازه را پشت سر میگذراند. ابو شعبان میگوید: «در گام نخست، قرآنآموزان آیات حفظ کرده را مرور و حفظیات را تثبیت میکنند. سپس همزمان با ماه مبارک رمضان محافل جزءخوانی را به منظور تلاوت کامل قرآن با حضور قاریان نوجوان نابغه برنامهریزی کردهایم. پس از آن، دوره تثبیت با تمرکز بر علوم تجوید و تفسیر آغاز میشود تا نسلی آگاه و ریشهدار در دانش قرآنی پرورش یابد.»
او جملهای گفت که جوهر این تلاش را آشکار میکند: «ما فقط سنگ و آجرها را مرمت نمیکنیم، بلکه روح یک نسل را از نو میسازیم. هر دانشآموز، آجری است در دیوار مقاومت، و هر آیهای که در میان چادرها تلاوت میشود، پیامی است به جهان که غزه در برابر شکست فرهنگی و معنوی ایستاده است.»
ابو شعبان سخنانش را با پیامی امیدبخش پایان میدهد: «حتی اگر منارههای غزه فروبریزند، صوت قرآن هنوز طنینانداز است. انسانسازی با نور قرآن، قویترین شکل تابآوری و بقاست.»
