نامش زهرا بود؛ کوچکترین نوه رهبر شهید انقلاب اسلامی، نوری که تنها ۱۴ ماه در این دنیا تابید اما حکایتش برای همیشه در تاریخ ایمان ثبت شد. داستانی که با یک هدیه ساده آغاز شد و با یک ضیافت بزرگ به پایان رسید.
دهم اسفند ۱۴۰۳، روزی که شاید پدر بزرگ به رسم عادت دیرینهاش، برای نوه عزیزتر از جانش، هدیهای معنوی تدارک دید. قرآنی نفیس که با دستخط مبارک خود به زهرا تقدیم شد. آن دستخط، نه صرفاً کلماتی بر کاغذ، که نجواهای یک عارف و پدربزرگ عاشق بود:
«ولادت نور چشم عزیز زهرا محمدی در ۲۸ آذر ۱۴۰۳ برابر با شانزدهم جمادی الثانیه ۱۴۴۶. سلامت و عافیت و خوشبختی این نوگل زیبا را از خداوند مهربان مسئلت میکنم. عمرش دراز و سعادتش پایدار باد. سیدعلی خامنهای ۱۴۰۳/۱۲/۱۰»
این عبارت، تجلی کامل عشق الهی در قالب مهر زمینی بود؛ آرزوی سعادتمندی برای گلی که در مسیر هدایت الهی کاشته شده بود. پدربزرگ، سرنوشت او را در مسیر نور و هدایت دعا کرد.
اما چه کسی باور میکرد که این دعای خیر، به زودی در مسیر دیگری تحقق یابد؟ تنها یک سال پس از تولد و اهدای قرآن، در نهم اسفند ۱۴۰۴، هنگامی که خورشید ظلمتستیز انقلاب، حضرت آیتالله العظمی شهید سیدعلی خامنهای (رضوان الله علیه)، در جوار رحمت حق جای گرفتند، زهرا کوچولو نیز در همان محوطه و در هیاهوی حماسه، بال پرواز گشود. شهادت او در آغوش یا کنار پدربزرگ، تلخترین و شیرینترین سرنوشتی بود که میتوان برای نواده یک شهید متصور شد.
آن قرآن، همان سند آسمانی، پس از این واقعه دردناک در محل شهادت ایشان یافت شد. این قرآن، اکنون یادگاری است که دو شاهد بزرگ را در خود پنهان کرده است: دست پرمهر پدربزرگ که آرزوی زندگی طولانی و سعادتمند را در آن نقش بست، و قطرات خونی که شهادت زهرای ۱۴ ماهه را بر اوراقش مُهر تأیید زد.
این قرآن کوچک، داستانی است فراتر از یک خبر. این روایت، اوج پیوند امت با امام است؛ پدربزرگ، فدایی آرمانها شد و کوچکترین یادگارش، راه او را با معصومیت محض ادامه داد. زهرا محمدی گلپایگانی، در ۱۴ ماه زندگیاش، به ما آموخت که بالاترین سعادت، نه در طول عمر، که در عمق پیوند با حقیقت است. قرآنِ او، اکنون چراغ راهی است که نشان میدهد شهادت، پایان نیست، بلکه آغاز زیباترین ملاقاتهاست؛ ملاقاتی که از دعای پدربزرگ آغاز شد و با خون خودش به سرانجام رسید.
خبرگزاری ایکنا این ضایعه عظیم را در کنار تبریک به خانوادهای که گنجینهای از شهدا را در خود پرورانده است، به سوگ مینشیند و شهادت این نوگل معصوم را به پیشگاه حضرت ولیعصر (عج) تسلیت میگوید. باشد که شفاعت این نوگل شهید، شامل حال همه ما در طلب رضای الهی باشد.