برترین آموزه بهار مأيوس نشدن از رحمت الهی و تحول در ابعاد وجودی است

گروه فعاليت‌های قرآنی: معاون نهاد رهبری در دانشگاه علوم كشاورزی و منابع طبيعی ساری با اشاره به اهميت تدبر در طبيعت، اظهار کرد: انسان در هر مرحله‌ای كه قرار گرفت نبايد مأايوس شود و بايد تلاش كند از ظلمت به‌سوی نور حركت كرده و همچون بهار كه همه چيز را عوض می‌كند در وجودشان تحول ايجاد كند.

حجت‌الاسلام و المسلمين شعبان تازه‌كام، معاون نهاد نمايندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه علوم كشاورزی و منابع طبيعی ساری در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه مازندران، نمايندگی ساری‌ با بيان اين مطلب، گفت: در تعبير فرهنگ قرآنی كل هستی آيات الهی بوده و اين مفهومی است كه شعرا و اهل ادب در آثارشان فراوان به آن اذعان داشتند.

وی افزود: بهره‌گيری از طبيعت برای همه افراد در يك سطح نيست آنهايی كه به بطن طبيعت عميق تدبر می‌كنند، درس‌هايی از صفات الهی و حكمت را فرا می‌گيرند.

تازه‌كام، تصريح كرد: در سوره مباركه «يس» يكی از ادله‌ای كه برای منكران معاد بيان شده، همين طبيعت است و انسان با پژمردن گياهان در فصل زمستان و احيای حيات در فصا بهار يادآور همان معاد الهی است.

وی افزود: پيامبر اكرم(ص) می‌فرمايد: «از بهار زياد ياد كنيد زيرا بهار قيامت را به ياد انسان می‌آورد.»

معاون نهاد نمايندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه علوم كشاورزی و منابع طبيعی ساری، اظهار كرد: نكته مهم درباره تدبر در طبيعت اين است كه انسان در هر مرحله‌ای قرار گرفت، نبايد مأيوس شود و بايد تلاش كند از ظلمت به‌سوی نور حركت كند و در تاريخ از افرادی همچون فضيل و جهانگيرخان و... ياد شده كه با اراده و توفيق الهی مسير درست خود را در زندگی پيدا كردند و همچون بهار كه همه چيز را عوض می‌كند در وجودشان تحول ايجاد كردند و عوض شدند.

وی با بيان اينكه، علی(ع) می‌فرمايد: «هر روزی كه در آن معصيت خدا نباشد آن روز برای انسان عيد است»، افزود: ما يك فطرت صحيح و سالم آمديم و بايد به فطرت اصلی‌مان برگرديم و آيه «همه از خداييم و به‌سوی خدا می‌رويم» خود معنای ژرف و عميقی دارد كه متأسفانه ما فقط در زمان مرگ اين آيه را تلاوت می‌كنيم در حاليكه ما بايد هميشه به فطرت الهی‌مان رجوع كنيم.

تازه‌كام خاطرنشان كرد: قرآن قول خدا و طبيعت فعل خدا است هر كس حقيقت طبيعت را درك كند قول خدا را درك كرده و بالعكس نيز صادق است و ما اثبات وجود خدا را در طبيعت می‌بينيم و اين بی‌نهايتی كه در طبيعت هست و در سال‌های آينده علم از فناوری هسته‌ای نيز فراتر می‌رود خود تداعی‌كننده بی‌نهايت الهی است كه با بسی فراتر از معنای بی‌نهايتی طبيعت است.