پيام هر آيه از قرآن كريم در انطباق لحظه به لحظه قرائت و تدبر نصيب انسان میشود و تنها در اين صورت است كه فرد متوجه مفهوم آيه شده و به آن عمل میكند.
فعاليتهای قرآنی: پيام هر آيه از قرآن كريم در انطباق لحظه به لحظه قرائت و تدبر نصيب انسان میشود و تنها در اين صورت است كه فرد متوجه مفهوم آيه شده و به آن عمل میكند.
|
| علی آستركی، مدير جامعةالثقلين اراك |
علی آستركی، مدير جامعةالثقلين اراك، درباره رابطه قرائت و تدبر در قرآن كريم در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه مركزی، گفت: بدون قرائت نمیشود تدبر كرد و بايد در همان زمان كه قرائت قرآن انجام میشود تدبر نيز صورت گيرد.
وی تصريح كرد: پيام هر آيه در انطباق لحظه به لحظه قرائت و تدبر نصيب انسان میشود و تنها در اين صورت است كه فرد متوجه مفهوم آيه شده و به آن عمل میكند.
آستركی ابراز كرد: برای تدبر و به تبع آن چهره قرآنی شدن لازم نيست كه مراحل روخوانی، روانخوانی، تجويد، قرائت، حفظ گذرانده شود و سپس وارد دوره تدبر شود.
مدير جامعةالثقلين اراك با تأكيد بر اينكه در زمان پيغمبر(ص) نيز هرگز اينگونه نبود، ابراز كرد: در هر زمان سبك زندگی اسلامی بايد مطابق و شبيه به دوره پيامبر اكرم(ص) باشد و اين موضوع در سخنان مقام معظم رهبری نيز بسيار تأكيد شده كه در مباحث گوناگون شاخصههای عصر نبوی را استخراج كنيد تا الگوی شما در انجام امور شود.
وی با بيان اينكه هدف اصلی از قرائت قرآن قرآن كريم عمل به آن است كه تنها با تدبر حاصل میشود، افزود: در زمان پيامبر اسلام(ص) نيز ايشان تعدادی از آيات را برای مخاطبان قرائت میكرد و سپس آنها در همان زمان آن آيات را حفظ كرده و مفهوم آن را دانسته و به آن عمل میكردند و طبق سيره پيامبر(ص) برای ورود به بحث تدبر لازم نيست كه همه دورهها و كلاسهای قرآن گذرانده شود.
آستركی با اشاره به اينكه راههای فهم قرآن هرگز نبايد محدود به گذراندن دورههای خاصی شود، ادامه داد: طبق روايات امامان معصوم(ع) هر سه روز يك بار ختم قرآن میكردند و اينگونه نبود كه قرآن را ختم كرده و تدبر را به زمان ديگری موكول كنند؛ بلكه همزمان با قرائت، تدبر را نيز انجام میدادند.
اين مقام مسئول در پايان با اشاره به اينكه منكر اين نيستم كه نواهای دلنشين و قرائتهای زيبا از جاذبه بسيار زيادی برخوردار است، خاطرنشان كرد: قرائت زمانی اثر واقعی دارد كه دل انسان را به لرزه درآورده و قلب را دگرگون كند و اين هنگامی رخ میدهد كه قاری بر آنچه كه قرائت میكند از اعماق وجود اعتقاد داشته باشد و خوف و خشيت القا شده بر خود را به شنونده انتقال دهد؛ لذا اگر در اين حال قرائت با تدبر توأمان شود نتيجهاش بر مخاطب مضاعف میشود.