حجتالاسلام حسينی در «آئينه شكسته علی» از فاطمه زهرا(س) میگويد
«آئينه شكسته علی» عنوان شعری از سرودههای حجتالاسلام و المسلمين سيدعبدالله حسينی، شاعر و فعال قرآنی در آفريقا است كه آن را برای انتشار در اختيار خبرگزاری ايكنا قرار داده.
گروه ادب: «آئينه شكسته علی» عنوان شعری از سرودههای حجتالاسلام و المسلمين سيدعبدالله حسينی، شاعر و فعال قرآنی در آفريقا است كه آن را برای انتشار در اختيار خبرگزاری ايكنا قرار داده.
 |
به گزارش خبرگزاری بيناللمللی قرآن(ايكنا)، حجتالاسلام و المسلمين سيدعبدالله حسينی، شاعر و فعال قرآنی در آفريقا است كه شعری درباره شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) با عنوان «آئينه شكسته علی» سروده كه به شرح زير است:
«من امشب، تازه خواهم كرد، تا صبح
غم و داغ هزاران سالهام را
من امشب، غسل خواهم داد، با اشك
گلم را، غنچهام را، لاله را
***
الا ای ابرها، با من بگرييد
من امشب، در زمين تنهاترينم
شكست آيينهام، ديگر كسی نيست
كه من با او به درد دل نشينم
***
ازين پس، اين منم ، تنها و خسته
به داغ جانگداز تو، گرفتار
ازين پس، تاقيامت، هر شب و روز
گذارم از غريبی، سر به ديوار
***
درين صحرای غربتخيز، ازين پس
انيس و مونس من، عمق چاه است
من و اين نخلهای مو پريشان
ازين پس كارما، اشك است و آه است
***
نخواهم برد، من از خاطر خويش
وصال و قصه دلبستگی را
چرا خاموشی ای فانوس خانه
نمیگيری ز جانم خستگی را
***
چرا با من نمیگويی كه از كين
كدامين دست، بر رويت نشسته
عزيز من، زبان بگشای و برگو
چه كس، پهلوی پاكت را شكسته
***
مگر تو مونس دردم نبودی
چرا با من، سر ماندن نداری
الا ای مونس تنهايی من
علی را، ازچه تنها میگذاری
***
خداوندا، چه میبينم، من امشب
چرا بر چهره تو جای سيلی است
مرا زهرای مظلومم، ببخشای
علی شرمنده، ازاين روی نيلی است
***
درين فصل جدائی از بر من
كنون كه میروی سوی پيمبر
برايش ماجرا را داستان كن
رسان او را، سلام، از من به محضر
***
اگر حال مرا پرسيد، با او
بگو كه شعله، در پيراهنش بود
اگر پرسيد، از چه پس نيامد
بگو كه ريسمان در گردنش بود
***
در آنجا با پيمبر، درددل كن
كه محسن را به خاك و خون نشاندند
بگوديدم، به چشم خود كه آنها
علی را سوی مسجد میكشاندند
***
علی با خاك، آن شب درددل كرد
كه از آزار زهرا(س) دست بردار
درين دنيا غم بسيار ديده است
عزيزم را تو بيش از اين ميازار
***
حسين آن شب، حسن را تسليت گفت
ولی زينب ز فرط ناله، غش كرد
علی تا صبح صادق گريه میكرد
زمين از گريهاش رفع عطش كرد
***
حسين آهسته با شيرينزبانی
به آه و ناله مادر را صدا كرد
همه ديدند زهرا را كه آن دم
برای كودكش آغوش وا كرد
***
اگر چه بغض ناپيدايی او
گلوی عاشقان را، منفجركرد
ولی تاريخ میبيند چگونه
خدا در خاك او را منتشر كرد»
