نمیتوان درباره جايگاه زن در سينما بهراحتی سخن گفت
يك كارگردان و بازيگر تلويزيون گفت آنچه كه درباره جايگاه زن در سينمای ايران میتوان توضيح دهم اين است كه روابط جای دانش و آگاهی را گرفته، اين روابط به اندازهای نابههنجار است كه در رسانه نمیشود، درباره آن سخن گفت.
گروه هنر: يك كارگردان و بازيگر تلويزيون گفت: آنچه كه درباره جايگاه زن در سينمای ايران میتوان توضيح دهم اين است كه روابط جای دانش و آگاهی را گرفته، اين روابط به اندازهای نابههنجار است كه در رسانه نمیشود، درباره آن سخن گفت.
بهنوش صادقی، كارگردان و بازيگر تلويزيون در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) درباره جايگاه زن در سينمای ايران اظهار كرد: متأسفانه نمیتوان بهراحتی درباره جايگاه زن در سينمای ايران سخن گفت، چون برخی مسائل وجود دارد كه نمیشود در رسانه آن را مطرح كرد، اما همين اندازه بگويم كه روابط بهاندازهای در سينمای ما حاكم شده كه بازيگران زن، قادر نيستند به واسطه توانايیهای فنی در سينما فعاليت كنند. اين ويژگی نيز صددرصد سينما را در بر نمیگيرد، اما قاطعانه میگويم كه اكثريت سينما چنين ويژگی دارد.
وی افزود: اين سختیها هم بيشتر شامل بازيگری میشود، چون در بخشهايی چون كارگردانی و بخشهای فنی وضعيت كمی بهتر است. دليل اين مسئله نيز اين است كه در بخشهای ديگر برای كار كردن نياز به تخصص است، اما در بازيگری شرايطی پيش آمده كه تخصص و تحصيلات كمترين نقش را دارد؛ وضعيتی كه باعث تأسف میشود، چون بسياری از بازيگران دانشآموخته و با استعداد مجبورند در حاشيه باشند يا نهايتاً در تئاترهای دانشجويی حضور يابند.
| صادقی: |
| اينكه فكر كنيم با برخوردهای دولتی میتوان فرهنگ اسلامی را در سينما و هنر اشاعه داد، اشتباه محض است؛ چون هنر، آموزههای خود را از جامعه وام میگيرد، بنابراين در ابتدا بايد جامعه به سوی ارزشهای اخلاقی هدايت شود تا در ادامه هنر و سينما نيز به اين خصيصه دست يابند |
اين كارگردان متذكر شد: برای درك وضعيت نامطلوب سينما مثالی میزنم. من قرار بود فيلمی بسازم كه تهيه كننده آن كار شرط گذاشته بود كه همسرش در آن كار بازی كند. فردی كه نهايت چيزی كه از سينما میدانست اين بود كه بازيگر محبوبش در سينمای ايران و جهان «الناز شاكر دوست» است(!)، در چنين وضعيتی ممكن است اين فرد در چند فيلم ديگر هم حضور يابد و تبديل به يك بازيگر شود، درصورتيكه بسياری از بازيگران دانشآموخته در حسرت لحظهای جلوی دوربين رفتن هستند.
اين كارگردان سينما ادامه داد: عمر مفيد بازيگری بين 20 تا 30 سال است از آن به بعد معمولاً بازيگران زن نقشهای دوم يا سوم را ايفا میكنند. با توجه به اين موضوع بازيگرانی كه با دانش و توانايی وارد سينما و تلويزيون میشوند، معمولاً بعد از 30 سالگی است كه فرصت ورود به سينما را پيدا میكنند، بنابراين هيچگاه به صورت درست استعدادهايشان شناخته نمیشود. رفع معضل ذكر شده هم تنها با رواج اخلاق اسلامی در جامعه هنری قابل از بين رفتن است.
صادقی در پاسخ به سؤال پايانی مبنی بر اينكه نظارتهای دولتی تا چه حد میتواند مانع برخی بیاخلاقی در سينما باشد؟ خاطرنشان كرد: اينكه فكر كنيم با برخوردهای دولتی میتوان فرهنگ اسلامی را در سينما و هنر اشاعه داد، اشتباه محض است؛ چون هنر، آموزههای خود را از جامعه وام میگيرد، بنابراين در ابتدا بايد جامعه به سوی ارزشهای اخلاقی هدايت شود تا در ادامه هنر و سينما نيز به اين خصيصه دست يابند.
