عقربه ساعت اوضاع سياسی مصر به دوران پيش از 2011 باز نمیگردد
علی اميدی، كودتای نظاميان عليه مرسی را ضربهای به جنبش استبدادستيزانه مصر با هر دو رويكرد بيداری اسلامی و بهار عربی دانست و گفت بعيد است عقربه ساعت اوضاع سياسی مصر به دوره پيش از 2011 برگردد؛ چرا كه مردم قرائتی معتدل از اسلام را الگوی خود قرار دادهاند.
گروه سياسی: علی اميدی، كودتای نظاميان عليه مرسی را ضربهای به جنبش استبدادستيزانه مصر با هر دو رويكرد بيداری اسلامی و بهار عربی دانست و گفت: بعيد است عقربه ساعت اوضاع سياسی مصر به دوره پيش از 2011 برگردد؛ چرا كه مردم قرائتی معتدل از اسلام را الگوی خود قرار دادهاند.
 |
علی اميدی، عضو هيئت علمی و استاديار گروه علوم سياسی دانشگاه اصفهان در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) در ارزيابی از روابط جمهوری اسلامی ايران و مصر در دوران رياست جمهوری محمد مرسی با اشاره به اصل تحملناپذيرتر بودن رقبای ايدئولوژيك نسبت به رقبای غير ايدئولوژيك گفت: متأسفانه شرايط به گونهای رقم خورد كه ايران و مصر در دوره مرسی، تبديل به رقبای ايدئولوژيك در خاورميانه شدند كه برونداد اين مسئله را در بحرين، سوريه و غيره شاهد بوديم.
وی افزود: با اين وصف، حاكميت مرسی برای فلسطين و اقتدار جهان اسلام، نتايج مثبتی در پی داشت؛ بهعنوان مثال، مقاومت غزه در جنگ اخير با رژيم صهيونيستی و استفاده از موشكهای ايرانی، نشانه تأثير مثبت حكومت مرسی دستكم بر مسئله فلسطين بود و در مجموع معتقدم كه زمينه برای بهبود روابط ايران و مصر در دوره مرسی بيشتر فراهم بود چرا كه چشمانداز آينده تعاملات تهران ـ قاهره در دوره «پسا مرسی» بهتر نيست.
وی كودتای نظاميان عليه مرسی را ضربهای به جنبش استبدادستيزانه مصر با هر دو رويكرد بيداری اسلامی و بهار عربی دانست و گفت: البته بعيد است كه عقربه ساعت تحولات كشور مصر به دوره پيش از 2011 برگردد چرا كه مردم بيدار شدهاند و قرائتی معتدل از اسلام را الگوی خود قرار دادهاند.
| علی اميدی: |
| حاكميت مرسی برای فلسطين و اقتدار جهان اسلام، نتايج مثبتی در پی داشت؛ بهعنوان مثال، مقاومت غزه در جنگ اخير با رژيم صهيونيستی و استفاده از موشكهای ايرانی، نشانه تأثير مثبت حكومت مرسی دستكم بر مسئله فلسطين بود و در مجموع معتقدم كه زمينه برای بهبود روابط ايران و مصر در دوره مرسی بيشتر فراهم بود |
اميدی با اشاره به دشمنی مرسی و جنبش اخوان المسلمين با دولت سوريه، استقبال بشار اسد از سقوط مرسی را طبيعی برشمرد و خاطرنشان كرد: با توجه به اختلافات شديد داخلی مخالفان بشار اسد و همچنين تطويل زمانی بحران، نهايتاً مصالحه سياسی سرنوشت بحران سوريه را رقم خواهد زد ولی ترديدی نيست كه شخص بشار اسد در معادلات آينده اين كشور جايی نخواهد داشت.
وی آينده تفكر تكفيری و وهابيت پس از تغيير دولت در مصر را كمفروغ عنوان كرد و گفت: با اين حال از آنجا كه ماهيت جنبش تكفيری، اجتماعی و حوزه آن، بينالمللی است حذفشدنی نيست و نمیتوان وجود پيروان آن را ناديده گرفت هرچند حاكم شدن سكولارها تكفيریها را كماثر میكند.
اين استاد روابط بينالملل در تشريح طرفها و كشورهای منتفع و متضرر از ساقط شدن دولت برآمده از اخوان المسلمين اظهار كرد: همانگونه كه در موضعگيریها میبينيم كشورهای مرتجع عرب از سقوط مرسی خوشحالند اما دولتهای مستقل مانند تركيه و تونس از وضعيت پيشآمده ابراز انزجار كردهاند و اتحاديه آفريقا نيز مصر را بايكوت كرده است.
اميدی ادامه داد: كشورهای اروپايی اين نحوه برخورد ارتش را نمیپسندند و در مورد آمريكا هم به نظر میرسد هر چند دولت سكولار را بر دولت اسلامگرا ترجيح میدهد ولی شديداً از ناآرامی در مصر میهراسد.
