انسانها بر اساس فطرت از گناه بيزارند و به ايمان و نيكی گرايش دارند
انسان براساس فطرت خود از گناه بيزار است و نيكی را دوست دارد، اگر اين موهبت الهی را حفظ كند و اين پاكى را آلوده نسازد، رشد و هدايت بدون شک در انتظار اوست.
گروه اجتماعی: انسان براساس فطرت خود از گناه بيزار است و نيكی را دوست دارد، اگر اين موهبت الهی را حفظ كند و اين پاكى را آلوده نسازد، رشد و هدايت بدون شک در انتظار اوست.
دردعای روز يازدهم ماه رمضان دوستداشتن نيكیها و نفرت از گناهان را طلب میكنيم؛ «اللهمّ حَبّبْ الیّ فيهِ الإحْسان؛ خدايا دوست گردان به من در اين روز نيكی را»، «وكَرّهْ الیّ فيهِ الفُسوقَ والعِصْيانَ؛ و نـاپسند بدار در اين روز فسق و نافرمانی را»، «وحَرّمْ علیّ فيهِ السّخَطَ والنّيرانَ؛ حرام كن بر من در آن خشم و سوزندگی را»، «بِعَوْنِكَ يا غياثَ المُسْتغيثی؛ به ياريت ای دادرس داد خواهان».
دوستداشتن نيكی و نفرت از گناه در قرآن
در سوره حجرات، آيه 7 خداوند سبحان میفرمايد: «وَ لَكِنَّ اللَّهَ حَبَّب إِلَیْكُمُ الايمَنَ وَ زَیَّنَهُ فى قُلُوبِكمْ وَ كَرَّهَ إِلَیْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسوقَ وَ الْعِصیَانَ أُولَئك هُمُ الرَّشِدُونَ؛ ولى خداوند ايمان را محبوب شما قرار داده، و آنرا در دلهايتان زينت بخشيده و (به عكس ) كفر و فسق و گناه را منفور شما قرار داده است كسانى كه واجد اين صفاتند هدايت يافتگانند)».
در اين آيه به يكى از مواهب بزرگ الهى به مؤمنان اشاره كرده است، مىفرمايد: لكن خداوند ايمان را محبوب شما قرار داده و آن را در دلهايتان زينت بخشيده و به عكس كفر و فسق و گناه را منفور شما قرار داده است كه در حقيقت اين تعبيرات اشاره لطيفى به قانون «لطف تكوينی» است.
توضيح اينكه وقتى شخص حكيم كارى را مىخواهد تحقق بخشد زمينههاى آن را از هر نظر فراهم ميكند، اين اصل در مورد هدايت انسانها نيز كاملاً صادق است.
خدا مىخواهد همه انسانها ـ بدون آنكه تحت برنامه جبر قرار گيرند ـ با ميل و اراده خود راه حق را بپويند؛ لذا از يكسو رسولان را ارسال میكند و انبيا را با كتابهاى آسمانى مىفرستد و از سوى ديگر ايمان را محبوب انسانها قرار مىدهد، آتش عشق حقطلبى و حقجویى را در درون جانها شعلهور مىكند و احساس نفرت و بيزارى از كفر و ظلم و نفاق و گناه را در دلها مىآفريند و به اين ترتيب هر انسانى فطرتاً خواهان ايمان و پاكى و تقوا است و بيزار از كفر و گناه.
ولى ممكن است در مراحل بعد اين آب زلالى كه از آسمان خلقت در وجود انسانها ريخته شده، بر اثر تماس با محيط هاى آلوده، صفاى خود را از دست دهد، و بوى نفرتانگيز گناه و كفر و عصيان گيرد.
منظور از «فسوق» چيست؟
منظور از «فسق» در اين آيه، هر گونه گناه و خروج از طاعت را شامل مىشود و در پايان آيه بهصورت يك قاعده كلى و عمومى مىفرمايد: كسانى كه واجد اين صفات هستند يعنی ايمان در نظرشان محبوب و مزين و كفر و فسق و عصيان در نظرشان منفور است، هدايت يافتگانند.
بنابراين عشق به ايمان و تنفر از كفر، در دل همه انسانها بدون استثنا وجود دارد و اگر كسانى اين زمينهها را ندارند از ناحيه تربيتهاى غلط و اعمال خودشان است، خدا در دل هيچكس حب عصيان و بغض ايمان را نيافريده است.(تفسير نمونه، سوره حجرات،آيه 7).
