هوش فرهنگی و نقش آن در گرايش به نماز بررسی شد

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه لرستان، در چكيده مقاله هوش فرهنگی و نقش آن در گرايش به نماز كه توسط مهسا بيرانوند، سعيد مير، سيامك بهاروند و علی مير نگاشته و به بيست و دومين اجلاس سراسری نماز به ميزبانی استان لرستان ارائه شده است، هوش فرهنگی و نقش آن در گرايش به نماز بررسی شده است.

در چكيده اين مقاله عنوان شده است: از جمله موضوعاتی كه امروزه به‌طور گسترده در سطح جامعه اسلامی و به منظور نشر اسلام بايد به آن توجه شود گرايش به معنويت و به‌خصوص نماز است، گرايش به نماز قادر است هوشياری يا احساس پيوند با يك قدرت برتر يا يك وجود مقدس را در فرد تسهيل كرده و يا افزايش دهد.

اين مقاله می‌افزايد: در گرايش افراد به نماز سه عنصر اصلی خانه، محيط آموزشی از جمله مدرسه و دانشگاه و رسانه‌های گروهی نقش اساسی و محوری دارند، تربيت و آموزش، انتقال اطلاعات نيست بلكه تغيير در در جهان بينی است، به نظر می‌رسد كه هوش فرهنگی افراد بر پايه دانش و تلقی آنان از آنچه در خانواده، محيط آموزشی و رسانه‌ها شكل گرفته و هرچه دانش، اطلاعات و مهارت افراد درخصوص فرهنگ‌های مختلف بيشتر باشد بدين معنا است كه از هوش فرهنگی بالاتر، برخوردار هستند.

در اين مقاله با بيان ابعاد هوش فرهنگی شامل استراتژی، شناخت، انگيزش، رفتار فرضيه‌هايی با اين مضمون كه بين هوش فرهنگی و گرايش به نماز رابطه معناداری وجود دارد، هوش فرهنگی بر گرايش به نماز موثر است، بينابعاد هوش فرهنگی و گرايش به نماز رابطه معناداری وجود دارد، ابعاد هوش فرهنگی بر گرايش به نماز موثر می‌باشد، بين ابعاد هوش فرهنگی و ابعاد گرايش به نماز رابطه معناداری وجود دارد، ابعاد هوش فرهنگی بر ابعاد گرايش به نماز موثر هستند و آيا بين تاثير ابعاد مختلف هوش فرهنگی و ابعاد گرايش به نماز تفاوت معناداری وجود دارد، مطرح شده است.

در بخشی از اين مقاله با بيان اينكه براساس نتايج اين تحقيق می‌توان به ميزان همبستگی بين هوش فرهنگی و ابعاد آن از طرف ديگر پرداخت، پيشهاد شده است: هوش فرهنگی قابل پرورش است و آموزش ابعاد هوش فرهنگی با توجه به تاثيری كه بر گرايش به نماز و ابعاد آن دارند، می‌تواند بر افزايش گرايش افراد به نماز تاثيرگذار باشد.

همچنين با توجه به بالا بودن نقش رفتاری هوش فرهنگی بر گرايش به نماز می‌توان با تمركز بيشتر بر اين بعد گرايش افراد به نماز را افزايش داد به اين معنا كه با بهره‌گيری از برخودهای كلامی و غيركلامی و همچنين برخوردهای دوستانه و مختلف با شوخی و بازی و بازی می‌تواند در ايجاد يا افزايش ميزان نگرش مثبت افراد به نماز موثر باشد.