روايتی از سفر تبليغی به دشت برچی از مناطق شيعهنشين شهر كابل
دشت برچی از مناطق شيعهنشين شهر كابل است و شهرك محمديه يكی از بخشهای اين منطقه است. جمعيت اين شهرك نزديك به چهار هزار خانوار بوده و بافت قومی آن را بيشتر مردم هزاره و سادات تشكيل میدهند.
 |
اواخر خردادماه امسال طبق سنوات گذشته جهت تبليغ و ترويج احكام دين مبين و انجام رسالت صنفی به كشورم افغانستان مسافرت كردم و بنا به آشنايی قبلی در شهر كابل منطقه قلعه نو، شهرك محمديه دشت برچی، مستقر شدم. دشت برچی از مناطق شيعهنشين شهر كابل است و شهرك محمديه يكی از بخشهای اين منطقه است. جمعيت اين شهرك نزديك به چهار هزار خانوار بوده و بافت قومی آن را بيشتر مردم هزاره و سادات تشكيل میدهند.
خوشبختانه مردم اين منطقه در عين تنگدستی و گرفتاریهای اجتماعی و رفاهی، بسيار مؤمن، متدين و مشتاق آموختن آموزههای دينی هستند. به همين دليل به محض اطلاع از رسيدن بنده ضمن ملاقاتهای حضوری خواستار عهدهدار شدن امام جماعت مسجد حضرت فاطمه زهرا(س) و نيز مشتاق برگزاری كلاسهای احكام و سخنرانی در ايام ماه مبارك رمضان شدند. اين در حالی است كه مسجد يك روحانی بسيار متدیّن و خدمتگذار ديگر به نام حجتالاسلام احمدی نيز دارد كه سالهاست بدون هيچ مزد و منتی برای مردم خدمت میكند. لازم به يادآوری است ايشان عضو شورای علمای افغانستان است و ماهی يكبار با حامد كرزی نيز در باره مشكلات مردم ملاقات دارد و فرد بسيار عالم و با تقوايی است.
خوب است از اين دسته از عالمان كه در ميان مردم و مورد وثوق آنان هستند، حمايت شود. حجتالاسلام احمدی از آمدن روحانيون در اين منطقه حمايت میكنند و با آغوش باز آنها را میپذيرند.
مردم افغانستان در اين 10 سال به دليل آزادی رسانههای گوناگون خصوصاً شبكههای تلويزيونی با اعتقادات مختلف درگير مباحث اعتقادی بسياری هستند. جوانان پرسشهای گوناگونی دارند كه بايد به درستی و با زبان مناسب و قابل فهم برای آنها تبيين شود. درك اين ضرورت باعث شد كه در ماه مبارك شعبان كه دروازه ورود به ماه مبارك رمضان است و خصوصاً ايام ولادت با سعادت حضرت ولی عصر(عج) محور گفتارها را بحث مهدويت و شبهاتی كه اين روزها پيرامون اين اصل مهم رواج يافته قرار دهيم.
دسته اول از طرف روشنفكران لائيك كه اصولاً كل ارزشهای دينی را زير سؤال میبرند و در رسانهها به آزادی مقالاتشان را منتشر میكنند و دسته دوم برادران اهل سنت كه با تلقينات و شبهافكنی وهابيت روبرو هستند و آنها نيز اين روزها روی معتقدات اساسی شيعه تمركز كردهاند.
بنابر اين بر روحانی شيعه لازم است كه به منابع اهل سنت آشنا باشند، خصوصاً منابعی كه مورد رجوع وهابيت است، كسانی مانند «ابن قرطبی»، «ابن حجر عسقلانی»، «ابوداود سيستانی» و بسياری ديگر كه در جای خودش قابل بحث است.
در ماه مبارك رمضان از برنامههای دائمی برنامه بيان احكام و سخنرانی بر محور قرآن كريم بود كه باقی مناسبتهای خاص اين ماه مبارك از قبيل شبهای قدر و برپايی مراسم احيای شبهای قدر با دعا و نيايش بود. هر چند گرم بودن هوا و نبود امكانات خنككننده كار را دشوار میكرد ولی در ايمان و عشق مردم نمیتوانست خللی وارد كند.
مبحث بعدی جايگاه امامت با توجه به شخصيت محوری امام علی(ع) بود. البته مباحث جاری جهان اسلام و مشكلاتی كه اين روزها تمام كشورهای اسلامی با آنها درگيرند مانند موضوع فلسطين، سوريه، عراق و افغانستان نيز مطرح بود.
يكی دو شب نيز موضوع صحبت تبيين جايگاه قدس و نيز روز قدس بود. چون در آن ايام القائاتی در ميان مردم مطرح میشد، مبنیبر اينكه روز قدس مربوط به ما نيست و كسانی میخواستند اين قضيه را دامن بزنند. كه الحمدلله در روز جمعه آخر ماه مانند سالهای ديگر راهپيمايی با شكوهی انجام شد و تقلاهای دشمنان نقش بر آب گشت.
از اقدامات انجام شده در اين سفر مربوط میشود به مسجد فاطمه زهرا(س) كه در يك طبقه بسيار كوچك و قديمی و فاقد هرگونه امكانات رفاهی واقع شده است و ظرفيت مردم محل را نداشت در سال گذشته با همت مردم جهت بازسازی، تخريب شده و از نو با روش معماری مناسب در سه طبقه پايهگذاری شده است. اينك كار دو طبقه آن رو به اتمام است و خوشبختانه مورد بهرهبرداری قرار گرفته و در تاريخ 26 مردادماه مبلغ 15 ميليون تومان كمك دريافت كردند اما برای فرش و باقی امورات نياز فوری به كمكهای بيشتر دارد.
از ديگر بركات اين سفر ديدار با علمای اعلام و مراجع عظام ساكن در شهر كابل بود. در اين مدت از دفاتر آيات اعظام مكارم شيرازی، محسنی، محقق كابلی، فياض، محمدسعيد حكيم همچنين از دفتر نماينده مقام معظم رهبری، حجتالاسلام مرتضوی ديدار كردم. پيرامون نيازها و پيشنهادات مردم منطقه بحث و تبادلنظر نيز صورت گرفت.
همچنين در اين مدت از جامعةالمصطفی(ص) العالميه و مركز فقهی ائمه اطهار(ع) و نيز دفتر حجتالاسلام شيخ محمد اكبری، نماينده مجلس سنا ديدار كردم و در جريان موضوعات مهمی قرار گرفتم كه آگاهی نسبت به آنها برای طلابی كه سالها در خارج از كشور به سر بردهاند لازم و حياتی است.
اما مهمترين نتيجه اين سفر برای خودم آگاهی و شناخت از مردم افغانستان و نيازهای آنان و خطراتی كه شيعيان را تهديد میكند بود. چيزی كه در هيچ دانشگاهی درس نمیدهند و بايد در ميان مردم حضور داشت و ديد و فهميد. كسانيكه سالها در حوزههای علميه قم و نجف به تحقيق مشغولند چه مقدار در مباحث غيرضروری وقت صرف میكنند؟ حال آنكه جوانان و مردم امروز درگيریها و نيازهای متفاوت و جديدی دارند!
*روايتی از سفر تبليغی سيدناصرالدين مظفری به افغانستان
