امام باقر(ع)؛ جداکننده محدوده اعتقادی صحيح اهل بيت(ع) از فرق انحرافی

حجت‌الاسلام و المسلمين مهدی مراديان، معاون نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشكی استان ايلام در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی(ايكنا) شعبه ايلام، اظهار كرد: نام مبارك امام پنجم، محمد بود و لقب آن حضرت باقر يا باقرالعلوم به‌معنای شكافنده درياى دانش و آشكار سازنده اسرار علوم است، برای آن حضرت(ع) القاب ديگرى مانند شاكر و صابر و هادى نيز ذكر شده است كه هريك بازگوينده صفتى از صفات آن امام بزرگوار است.

وی با اشاره به اينكه مادر این امام(ع)، فاطمه دختر امام حسن مجتبى(ع) است و پدرش حضرت سيدالساجدين، امام زين‌العابدين، على‌بن الحسين(ع) است، گفت: به اين ترتيب آن حضرت هم از جانب مادر و هم از جانب پدر فاطمی و علوی است.

سستی حكومت امويان فرصتی جهت نشر تعليمات اصيل اسلامى

معاون نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشكی ايلام در ادامه، افزود: در دوره امامت امام محمد باقر(ع) و فرزندش امام جعفرصادق(ع) مسائلى مانند انقراض امويان و بر سر كار آمدن عباسيان و پيدا شدن مشاجرات سياسى، ظهور سرداران و مدعيانى مانند ابوسلمه خلال و ابومسلم خراسانى و ديگران مطرح شد و مجادلات كلامى در اين دوره پيش آمد.

اين استاد حوزه و دانشگاه ايلام با بيان اينكه به دليلی سستی حكومت امويان امام باقر(ع) و فرزندش امام صادق(ع) توانستند حوزه‌های بزرگ درسی ايجاد كنند، بيان كرد: امام محمد باقر(ع) و پس از وى امام جعفر صادق(ع) از موقعيت مساعد روزگار سياسى، براى نشر تعليمات اصيل اسلامى و معارف حقه بهره جستند و دانشگاه تشيع و علوم اسلامى را پايه‌ريزى نمودند.

وی در تبيين شخصيت علمی امام باقر(ع)، افزود: بی‌ترديد چنان كه بسياری از علمای اهل سنت نيز گفته‌اند، امام باقر(ع) در زمان حيات خويش شهرت فراوانی داشته و همواره محضر او از دوست دارانش، از تمامی بلاد و سرزمين‌های اسلامی، پر بوده است، موقعيت علمی ايشان، به مثابه شخصيتی عالم و فقيه، به ويژه به عنوان نماينده علوم اهل بيت(ع)، بسياری را وا می‌داشت تا از محضر او بهره گيرند و حل اشكالات علمی و فقهی خود را از او بطلبند، در اين ميان، اهل عراق كه بسياری از آنان شيعه بودند بيش از ديگران مفتون شخصيت آن حضرت شده بودند.

امام باقر(ع)؛ پایه‌گذار جنبش علمی وسیع در جهان اسلام

حجت‌الاسلام مراديان، اظهار كرد: در دوره امام باقر(ع) پيدايش مسلك‌های فقهی و اوج‌گيری نقل حديث، جنبش علمی وسيعی را به وجود آورد كه در دوره امامت فرزندش امام صادق(ع) به اوج خود رسيد، وی در علم، زهد، عظمت و فضيلت سرآمد همه بزرگان بنی هاشم بود و روايات و احاديث وی در زمينه علم دين، آثار و سنت نبوی، علوم قرآن، سيره و فنون اخلاق و آداب بدان حد است كه تا آن روز از هيچ يك از فرزندان امام حسن(ع) و امام حسين(ع) به جا نمانده بود.

معاون نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشكی ايلام با بيان اينكه در عصر امام باقر(ع) بود كه شيعه تدوين فرهنگ خود شامل فقه و تفسير و اخلاق را آغاز كرد، بيان كرد: آن امام استدلال‌های اصحاب قياس را به تندی رد كرد و در برابر ساير فرق اسلامی منحرف نيز موضع تندی اتخاذ كرده و با اين برخورد كوشيد محدوده اعتقادی صحيح اهل بيت(ع) را در زمينه‌های مختلف از ساير فرق، مشخص و جدا كنند، وی درباره خوارج فرمود: «خوارج از روی جهالت عرصه را بر خود تنگ گرفته‌اند، دين ملايم‌تر و قابل انعطاف‌تر از آن است كه آنان می‌شناسند».

اين استاد حوزه و دانشگاه ايلام با تبيين دوران امامت آن امام بزرگوار، بيان كرد: آن حضرت در تمام دوران امامت خويش به انجام دادن وظايف خطير امامت، نشر و تبليغ فرهنگ اسلامی، تعليم شاگردان، رهبرى اصحاب و مردم، اجرا كردن سنت‌هاى جد بزرگوارش ‌ميان خلق، متوجه كردن دستگاه غاصب حكومت به خط صحيح رهبرى و راه نمودن به مردم در جهت شناخت رهبر واقعى و امام معصوم، كه تنها خليفه راستين خدا و رسول(ص) در زمين است، پرداخت و لحظه‌اى از اين وظيفه غفلت نفرمود .

اين كارشناس مذهبی در پايان با اشاره به روايتی از امام باقر(ع) كه می‌فرمايند: «لَوْ أُوتيتُ بِشابٍّ مِنْ شَبابِ الشّيعَةِ لا یَتَفَقَّهُ فِی الدّينِ، لَأَوجَعْتُهُ؛ اگر جوانی از جوانان شيعه را نزد من بياورند كه به مسائل دين و زندگی آشنا نباشد، او را تنبيه و تأديب خواهم كرد»، خاطرنشان كرد: امام محمد باقر(ع) دارای چنان شخصيتی بودند كه الگوبرداری جوانان از ايشان‌‌، جامعه اسلامی را در مسير رشد و بالندگی قرار می‌دهد.