سوگواری ارزشی در فرهنگ شیعی تعالی روح را در پی دارد
گروه اجتماعی: مدرس دانشگاه پیام نور سردشت گفت: گریه با بصیرت در فرهنگ شیعی، گریهای است که موجب تعالی روح و سرچشمه معرفت میشود.
حجتالاسلام غفار نظامیان، مدرس دانشگاه پیام نور سردشت در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از آذربایجان غربی، گفت: روایات متعددی در باب ارزش و فضیلت گریه بر مصایب اهل بیت(ع) بهویژه حضرت سیدالشهدا(ع) وارد شده است و در این راستا روایتی از امام صادق(ع) آمده که فرمود کسی که به یاد امام حسین(ع) به مقدار بال مگسی گریه کند ثوابش بر خداوند است و او به کمتر از بهشت برای این انسان راضی نمیشود.
وی افزود: در خصوص حکمت گریه بر مصایب اهل بیت(ع) بهویژه مصایب امام حسین(ع) مطالبی در روایات اسلامی بیان شده است؛ بنابراین اگر گریه منشأ درستی داشته باشد موجب تعالی و رشد روحانی و تقوا در انسان میشود.
حجتالاسلام نظامیان گفت: بهطور معمول عرفا در توصیههای خودشان بیشتر روی گریه تأکید کردهاند و بهطور کلی در سلوک عبادی و در هر حال و هر مقامی، چه حال و مقام استغفار و چه غیر آن، سوز دل و گریه از مؤثرترین راهها برای رسیدن به قرب الهی است.
مدرس دانشگاه پیام نور سردشت عنوان کرد: یکی از مقامهایی که در آن زمینه بیشتری برای گریه فراهم است میتوان به مجالس ذکر مصیبت و گریه با بصیرت در فرهنگ شیعی اشاره کرد چون گریهای است که موجب تعالی روح و سرچشمه معرفت میشود.
وی ادامه داد: فلسفه عزاداری برای اهل بیت(ع) در حقیقت زنده نگه داشتن مکتب آنها بهمنظور تعالی و بالندگی معنوی است، فلسفه و حکمت گریه و سوز دل نیز رشد و بالندگی معنوی است چه اینکه گریه بر اهل بیت(ع) یا به خاطر یاد کردن غم و اندوه و از دست دادن عاشق حقیقی خداوند متعال است که تجلیگاه اوصاف الهی بوده و مؤمنان بوی گل و گلاب او را استشمام میکنند.
این قاضی دادگستری عنوان کرد: برخی نیز به دلیل عقبماندگی روحی و نداشتههای خود در مقابل مناقب و فضایل آن بزرگواران، بر اهل بیت(ع) گریه میکنند که هر دو منشأ صحیحی است و ناگفته پیدا است که اگر گریه چنین منشأیی داشته باشد موجبات رشد معنوی و تعالی تقوایی را فراهم خواهد آورد.
