
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، بریر بن خضیر همدانی التمیمی کوفی از صحابیان جلیلالقدر امیرالمؤمنین(ع) بوده و تاریخنگاران در برخی از کتبهای انساب، وی را از صحابیان پیامبر(ص) میدانند.
وی که از شیوخ تابعین و از زاهدان زمان خود بود به سید العباد ـ سرور عبادتکنندگان ـ و به دلیل قرائت فراوان قرآن کریم به نام شیخالقراء مشهور بوده است. از وی کتابی به نام القضایا والکلام که از امام الحسن(ع) یاد شده است و از کتب اصولی مذهب تشیع به حساب میآید، به جا مانده است.
درباره بریر بن خضیر همدانی گفته شده که قرآن را در یک شب ختم میکرد. در برخی از اقوال ائمه آمده است، فردی همانند وی که حافظ و راوی حدیث باشد وجود نداشت که بسیار نزد خاندان پیامبر اکرم(ص) محبوب باشد.
سال 60 قمری وی ساکن مکه بود و هنگامی که متوجه خروج امام حسین(ع) از مکه شد بهسوی فرزند رسول خدا(ص) شتافت و پس از آن تا شهادت، از حضرت حسین(ع) جدا نشد.
این عالم عظیمالشأن جهان شیعه در شب عاشورا و هنگامی که امام حسین(ع) به همگان اعلام کرد شما آزاد هستید ایشان بلند شد و گفت: خداوند بر ما منت نهاد که اعضا و جوارح بدنمان برای دین خدا تکه تکه بشود تا اینکه جد شما رسول خدا(ص) برای شفاعت بهسوی ما بیاید.
در کتب مقاتل امام حسین(ع) آمده است که عده کثیری از افرادی که در لشکر عمر بن سعد حضور داشتند از جمله کسانی بودند که به دست وی قرآن را فرا گرفتهاند.
در هنگامی که لشکریان آب را بر فرزند رسول خدا(ص) بسته بودند بریر از امام اجازه گرفت تا بهسوی عمر سعد برود بلکه قانع بشود آب را برای اهل بیت(ع) باز کند، هنگامی که وی به عمر بن سعد رسید به او سلام نکرد که عمر به ایشان گفت: مگر من مسلمان نیستم؟ مگر خدا و رسولش را نمیشناسم که بر من سلام نمیکنی؟ بریر در پاسخ گفت: اگر این چنین که میگویی هستی پس چرا آب را بر عترت رسول خدا(ص) بستهای؟ میخواهی با فرزندان رسول خدا(ص) بجنگی و آب فرات که از آن سگان و خوکها مینوشند را بر برترین خلق خدا بستهای.
عمر بن سعد در جواب وی گفت: ای برادر هَمدانی، من هیچ میلی به جنگ با آنها ندارم اما صحبت ملک ری را نمیتوانم از نفس درون خود خارج کنم.
بریر بن خضیر همدانی این صحابی جلیلالقدر در عاشورا و در حالی که سالخورده بود پس از جنگی دلاورانه و قتل بسیاری از دشمنان به شهادت رسید.