
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، از یک باران آغاز شد. بارانی که همیشه و قبل از آن، خواستهایی مردمی بود. مردمی که برای آمدنش لحظه شماری میکردند اما این بار انگار با دفعات قبل متفاوت بود. باران، باران همیشگی نبود. ابرها، سیاه بودند و سیاهیشان سیاه بود. آن سیاهیای نبود که باران پرباری به همراه داشته باشد. این بار باران بارید با تمامی سیاهی و ماندگاری که به دلها گذاشت.
باران که رفت، اثرش را روی در و دیوار شهرهای خوزستان دیدیم. کف خیابان نیز سیاه بود. نفس کشیدن هم سخت شده بود. یک نفر، 10 نفر، صد نفر، هزار نفر، انگار تمامی نداشت. دهها هزار نفر نفسی سخت کشیدند. مراکز بهداشتی پررونق شده بود و مراجعه هر شهروند خوزستانی به این مراکز، هزینهای بود که بر دوش خانوار تحمیل شد.
سالهای قبل مردم خوزستان پس از بارش باران، راهی دشت و دمن و مراکز تفریحی میشدند، اما این بار تصمیم گرفتند که در خانه بمانند. قبل از بارش باران نیز در و پنجرهها را بستند و خانهنشین شدند.
آنهایی که توان نفس کشیدن نداشتند بهدنبال یافتن دلیل تفاوت باران امسال برآمدند. اما در اهواز تمهیداتی درخور تدارک دیده نشد و خدمات پزشکی با هزینهای در خور توان خانوار نیز ارائه نشد. جلساتی برگزار شد اما کفایت نکرد و هر بار که باران بارید مشکلات تنفسی مردم خوزستان به تعداد دفعات قطرات باران شد. مشکل آلودگی هوای اهواز جهانی شد و در ورشو نیز مطرح شد. اما حیف و صدحیف که نه راهحل بینالمللی و حتی ملی برای آن ارائه نشد.
راهحل در خوزستان ماند و آن اینکه برخی مراکز صنعتی و اقتصادی درصدد همکاری برآیند. اما در این میان همکاری این مراکز تعریف نشد. مردم خوزستان که در خواب و خیالشان ندیده بودند که آلودگی هوا این گونه به سراغشان بیاید، گلهمندند از این که چرا تاکنون پاسخی در زمینه یافتن علت آلودگی هوا و بارانهای اسیدی خوزستان ارائه نشده است؟ آیا وقت آن نرسیده است که با انجام آزمایشات متعدد و بازسازی دستگاههای سنجش آلودگی هوای استان، راه چارهای برای پیشگیری از آلودگی هوا ارائه شود و مسئولان بهداشتی استان پیش از هر بارندگی، این هشدار را به شهروندان استان ندهند که پس از بارش باران در اماکن عمومی تردد نکنند. هشداری که نمیتوان آن را عملی کرد و مردم یک شهر را پس از بارش باران به مدت چند روز خانهنشین کرد. انتظاری که نه از پس کودکان و دانشآموزان و محصلان برمیآید و نه از پس کارمندان و قشر جوان و میانسالی که به نوعی نانآور جامعه هستند. تحقق وعمل به این هشدار نیازمند تعطیل شدن شهر در اکثر روزهاست. تحقق این هشدار نیامند همکاری اکثر وزارتخانهها برای مرخصی کارمندان است.
بر فرض مثال که کارمندان و دانشآموزان یک شهر خانهنشین شدند و روزهایی را پس از بارش باران در شهر ماندند، نباید به فکر چارهای بود تا راهحل این معضل که چندی است دامنگیر خوزستانیها شده است تعیین شود.
به هر حال مشکلات عدیدهای که امسال پس از بارش باران در خوزستان ایجاد شدهاند، همچنان به قوت خود باقی هستند و در این میان مهمترین خواسته اهالی زرخیر خوزستان، برخورداری از سلامت و هوایی نه چندان آلوده و البته باران اسیدی است بارانی که این روزها بوی نعمت نمیدهد.
مریم جویدراوی