حضرت رقیه(س)؛ برهانی بر عظمت و حقانیت حماسه عاشورا
گروه اجتماعی: معاون فرهنگی تبلیغات اسلامی گیلان حضرت رقیه(س) را جلوه دیگری از شکوه و عظمت حماسه عاشورا دانست و گفت: حضرت رقیه(س) برهانی بر حقانیت قیام امام حسین(ع) است.
حجتالاسلام والمسلمین گلمیرزاده، معاون فرهنگی، پژوهشی و آموزشی تبلیغات اسلامی استان گیلان در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از گیلان، پیرامون واقعه عاشورا و شهادت حضرت رقیه(س)، گفت: پنجم صفر سالروز شهادت ریحانه امام حسین(ع) سندی بر مظلومیت عترت پاک پیامبر(ص) و رسواکننده سیاهکارانی میباشد که داعیه جانشینی رسول خدا(ص) را در سر دارند و فاتح شام و سفیر بزرگ عاشورا در آن سرزمین است.
وی با بیان اینکه حضرت رقیه(س) در سن سه سالگی یا بیشتر در محرم61هجری با پدر بزرگوارش به کربلا آمد، پیرامون جایگاه و عظمت آن حضرت، افزود: یکی از مصیبتهایی که در شام برای اهل بیت(ع) رخ داد، شهادت طفل عزیز، حضرت رقیه(س) بود؛ لذا حضرت رقیه(س) برهان بزرگ دیگری است بر حقانیت قیام امام حسین(ع) که تنها کسی میتواند چنین به مبارزه و مقابله با ستم برخیزد که مقصدی الهی داشته باشد.
رقیه(س) سهساله؛ یادگار نهضت حسینی
معاون فرهنگی تبلیغات اسلامی با تصریح بر اینکه نهضت حسینی با یادگار گذاشتن رقیه(س) سهساله در شام دگرگونی شگرفی را در جهانیان هویدا کرد، متذکر شد: در واقع حضرت رقیه پیامرسان حقیقی نهضت امام حسین(ع) است، زیرا بعد از شهادت امام حسین(ع) و یاران باوفایش این دختر خردسال با نهایت زکاوت و هوشیاری چنان حرکتی را در دفاع از قیام تاریخی پدر بزرگوارش انجام داد که به جرأت میتوان گفت تاثیرگذاری آن کمتر از خود قیام نبود.
این کارشناس دینی حضرت رقیه(س) را جلوه دیگری از شکوه و عظمت حماسه عاشورا دانست و بیان کرد: حضور این کودک خردسال در متن نهضت سرخ حسینی بیهیچ شک و شبههای اتفاقی ساده و ناچیز نبوده است، چنان که هر یک از کسانی که در واقعه نینوا حضور داشتهاند حامل پیامی شگرف و شگفت بودهاند؛ به گواه تاریخنگاران و مقتلنویسان رحلت شهادتگونه رقیه(س) اندکی پس از واقعه خونین کربلا در سال شصت و یکم هجری رخ داده است و در این هنگام وی سه یا چهار ساله بوده است و نخستین نکته شگفت درباره حضرت رقیه(س)، شاید همین باشد که با چنین عمر کوتاهی از مرزهای تاریخ عبور کرد و به جاودانگی رسید.
وی خاطرنشان کرد: حضرت رقیه(س) با تحمل اوج مصیبتها و سختیها در حالی که سر خونین پدرش در آغوشش بود و با سر امام حسین(ع) نجوا میکرد، چشمان خستهاش را برای همیشه بست تا غم جانسوز دیگری در مصیبتهای کربلا رقم بخورد و اینگونه خون امام حسین(ع) را احیا کرد.
