لزوم بهرهگیری علمی از سیره امام حسن عسکری(ع)
گروه اجتماعی: مسئول نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشکی خراسان جنوبی با اشاره به بهرهگیری علمی از سیره امام حسن عسکری(ع) گفت: آن حضرت در کلیه صفات و ویژگیهای مثبت شخصیتی زبانزد عام و خاص، سرچشمه ایمان و جلوهای از نور الهی بودند.
حجتالاسلام والمسلمین سیدحسن سیدی، مسئول نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشکی خراسان جنوبی در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، در باب معرفی سیره فردی و اجتماعی امام حسن عسکری(ع) گفت: امام حسن عسکری(ع) مانند دیگر ائمه در حوزه ارتباط با خدا، خود و خلق بسیار حساس بودند.
راستگویی، روابط محترمانه با مردم؛ بارزترین خصلتهای امام حسن عسکری(ع)
وی ادامه داد: امام عسکری(ع) همانند پدران گرامی خود در توجه به عبادت خدا نمونه بود، آن حضرت بههنگام نماز از هر کاری دست میکشید و چیزی را بر نماز مقدم نمیداشت و ترس از خدا، زهد و بردباری، راستگویی وپاکی و روابط محترمانه با مردم از بارزترین خصلتهای امام حسن عسکری(ع) است.
مسئول نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشکی خراسان جنوبی با اشاره به اینکه امام عسکری(ع) در دورهای زندگی میکردند که شیعه در انزوا بود، عنوان کرد: با این وجود فضائل و کمالات معنوی آن حضرت موجب شده بود که دوست و دشمن شیفته آن حضرت شده و از صمیم قلب به آن حضرت ارادت بورزند و وجود گرامی امام را خواسته یا ناخواسته محترم شمارند.
حجتالاسلام سیدی در باب اوضاع سیاسی زمان امام عسکری(ع) تصریح کرد: خلفای عباسی از هرگونه اعمال فشار و محدودیت نسبت به امامان دریغ نمیکردند و این فشارها در عصر امام جواد و امام هادی و امام عسکری(ع) در سامراء به اوج خود رسید، شدت این فشارها به قدری بود که سه پیشوای بزرگ شیعه که در مرکز حکومت آنها (سامراء) میزیستند، با عمر کوتاهی جام شهادت نوشیدند اما امام عسکری(ع) از راههای مختلف با مردم وشیعیان رابطه برقرار میکردند.
هجمه بر دین، امامت و قرآن ؛ از هجمههای عظیم دوران امام حسن عسکری(ع)
مسئول نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشکی خراسان جنوبی گفت: یکی از هجمههای عظیمی دوران امام حسن عسکری(ع)، هجمه بر علیه دین، امامت و قرآن بود و بنابراین ایشان با حفظ فرزند گرامیشان امام عصر(عج) توانستند از این هجمهها که بر علیه امامت بود جلوگیری کنند.
حجتالاسلام سیدی یادآور شد: با وجود فشارها و کنترلهای شدید و بیوقفه عباسیان، امام حسن عسکری(ع) یک سلسله اقدامات مؤثر در جهت حفظ اسلام انجام دادند که میتوان تشکیل حوزه علمیه، تربیت شاگردان متعدد برای تقویت فکری و معنوی، پشتیبانی مالی از شیعیان و محبان و آمادهسازی شرایط برای دوران غیبت اشاره کرد.
