حب دنیا یکی از عوامل شرارت‌های انسان است

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از کرمانشاه، ما در آیات و روایات به موردی که نسبت به حب دنیا ستایش کرده باشد برخورد نمی‌کنیم، البته در برخی از روایات عباراتی آمده که شاید به ذهن بیاید حب به دنیا ممدوح است؛ ولی در همان روایات می‌بینیم که این موارد محدود را، از مصداق حب به دنیا خارج می‌کند که در اصطلاح به مورد خروج موضوعی می‌گویند، بر همین اساس حب به دنیا به‌طور مطلق مذموم است.

همچنین، وقتی حب دنیا دلمان را فرا گرفت، دنیا را به هر نحوی که شده می‌خواهیم، آن ‌وقت است که مایه فساد شده و وجود انسان را فساد می‌گیرد و در پی آن شرارت به‌وجود می‌آید.

در باب یاد شده در روایتی از ابن ابی یعفور از اصحاب امام صادق(ع) نقل شده که می‌گوید: به حضرت عرض کردم انا لنحب الدنیا؛ ما دنیا را دوست داریم، حضرت فرمودند: اینکه می‌گویی دنیا را دوست داریم منظورت چیست و با این امور مادی چه کار می‌کنی؟ وی گفت: با آن ازدواج می‌کنیم، به حج می‌رویم و به برادرانمان می‌رسیم، حضرت فرمودند: این دنیا نیست بلکه مربوط به آخرت است یعنی اینکه این موارد را از حب به دنیا خارج کرده و می‌گویند: این‌ها اصلاً حب به دنیا نیست، بلکه حب به آخرت است بدین ترتیب اصلاً بد نیست.

از آنچه که یاد شد معلوم می‌شود که حب به دنیا در هر حالی مذمت شده و این موارد اصلاً از مصادیق حب به دنیا نیست که مذمت و نکوهش شده باشد پس وقتی دنیا هدف نباشد اگر ما آن را دوست داشته باشیم حب به دنیا نخواهد بود و در این راستا پیامبر اکرم(ص) در روایتی فرمودند: لیس من حب الدنیا طلب ما یصلحک؛ اگر دنبال چیزی بروی که تو را از نظر انسانی و الهی اصلاح می‌کند از حب به دنیا نیست.

همچنین منشأ تمام حرکت‌های ما حب است؛ لذا اگر انسان برای اصلاح امر آخرت اقدام به کاری کند یعنی حب به آخرت دارد نه دنیا در کنار آن در برخی روایات آمده است که پیامبر اکرم(ص) فرمودند: من از دنیای شما سه چیز را دوست دارم؛ یکی از آن‌ها نماز است، حال سؤال اینجاست که ما باید از خودمان بپرسیم که آیا نماز از امور دنیایی است؟ و همین نکته قرینه‌ای است بر اینکه منظور از دنیای شما، مسائل مادی نیست.

ما جایی را نمی‌بینیم که حب به دنیا ستایش شده یا نسبت به آن ترغیبی وجود داشته باشد، بلکه قضیه درست برعکس است، چه در آیات و چه در روایات هرچه هست نکوهش بوده و تعبیراتی که در این روایات وارده شده همه گویای این است که حب به دنیا نکوهش شده و هیچ‌گاه نسبت به آن ترغیبی وجود ندارد. اینجاست که باید گفت اهل تقوا اسیر دنیا نمى‌شوند.